6 en 9 juni

6 juni: we hebben bij het uitgebrande huis al enkele malen een helings-ritueel gedaan, met een spreuk, klanken, en de hartverbinding. Ook lieten we wat lekkers achter, voor met name de natuurwezens daar.

Odilia geeft enkele beschouwingen over de situatie rond Briek in het uitgebrande huis:

Het zou kunnen zijn dat zijn taak daar te groot voor ‘m wordt; als dat zo is, dan kan hij die taak loslaten en komt er een vervangend hulpwezen. Het hangt er ook vanaf of hijzelf beschadigd is geraakt. Het ziet er naar uit dat een deel van hem dat in dat huis was en beschadigd is geraakt; zijn licht is nu in elk geval niet optimaal, maar het kan ook zijn dat dit herstelt. Of zijn taak wordt ‘m te groot, hij zou kunnen vertrekken en dan wordt hij vervangen.

Dan zijn er de aspecten van de houtwezens: één functie van hout is verbranding; hout heeft ook een functie als onderdeel van een huis; hier is een deel ernstig beschadigd geraakt, daar zijn de houtwezens weg, maar helemaal bovenin zijn ze nog wel aanwezig. Hout heeft geen eeuwigheidswaarde, eens komt al het hout te vervallen.

Dicky doet daar heel goed werk, hij kan de wezens daar ondersteunen met zijn licht; dat is in zekere zin ook zijn oorspronkelijke taak, maar dan speciaal ten dienste van Margrete, maar voor haar is het op dit moment niet nodig. 

Welk soort wezens spelen een rol op persoonlijk vlak? Karmische wezens, wezens van de familieband, ziekte-begeleiding, contactwezens, kleine hulpwezens, slaapwezens, droomwezens, orgaanwezens, zelfs knuffelwezens.

’s Avonds in bed, voor het slapen gaan, wilde Margrete nog even bij mij komen liggen. Ik reageerde half grappend met: mijn knuffelwezen heeft er geen zin in vanavond. Dat was ook het moment om contact te maken met Odilia, die direct heel alert
reageerde met: jij hebt er geen zin in, maar je knuffelwezen wel hoor, dat laat ie me voelen!

De volgende dag ’s middags bij het oversteken van de straat, voelde Margrete zich aangesproken. We lopen eerst maar even door naar een rustige plek: Ik wil jullie bedanken voor je betrokkenheid in mijn gebied. Gaat het over het verbrande pand? Ja. Ben jij de deva van ScheveningenJa. Het is een reuze hulp dat jullie zo meeleven. En ook fijn dat er direct aan gewerkt wordt. Het komt nu eenmaal een enkele keer voor, gelukkig in mijn gebied heel weinig. Het brengt veel onrust met zich mee, daarom zo fijn dat jullie zo betrokken zijn met de wezens daar. Daarvoor wil ik jullie bedanken.

Graag gedaan. 

’s Avonds thuis. Odilia voor de dagsluiting: Ik wil graag wat met jullie delen; vanmiddag, toen die deva langs kwam, was dat wellicht een onhandig moment, maar daar is zij niet mee bezig. Het wordt wel degelijk heel erg meegenomen wat jullie allemaal doen, al denken jullie dat het niet veel is, jullie doen heel veel, het wordt als heel bijzonder ervaren dat er mensen stil staan bij wat de natuurwezens daar hebben meegemaakt en nog meemaken. Dat gebeurt maar heel zelden, en het wordt erg gewaardeerdWe doen het graag, we voelen ons betrokken.

We hebben ook nog een vraag, over iets anders: Hoe komt  het dat we allebei zo moe zijn?

Jij ervaart je eigen weerstand tegen boosheid, verdriet, verzet. Margrete heeft te veel prikkels gehad, op zich niet zo erg, maar het zijn allemaal boodschappen zoals in het restaurant, al dat geluid, en het licht, haar systeem moet er hard voor werkenhet komt bij haar heel sterk binnen, dat is nu eenmaal zo, ze moet het leren beter te hanteren en te doseren, en er voor zichzelf een weg in vinden. Thuis kan ze zich wat makkelijker in acht nemen.

Ik ga ’s avonds naar een djembé-optreden in een strandtent, Margrete natuurlijk niet (hersenletsel). De beide reiswezens willen mee, ook omdat er veel buitenlandse mensen, en dus interessante reiswezens zijn. We overleggen de situatie, ze mogen in principe allebei met mij mee, maar het probleem daarbij is dat ik ze niet kan waarnemen. Odilia biedt raad: Ik stuur wel een begeleidingswezen mee die erop let dat ze bij jou blijven, en ook mee terug komen. En wat jullie hierbij over het hoofd zien: jullie uitnodiging aan hen is voor hen een verplichting, zo werkt dat nu eenmaal tussen natuurwezens en mensen. Maar dat maakt nu verder niet uit, het is goed, ze gaan graag mee. Ik zeg dat alleen maar opdat jullie dat beseffen voor een volgende keer.

9 juni, groepswandeling Wodanseiken Wolfheze

Margrete en ik hebben een groep van 12 mensen begeleid in een wandeling door het natuurgebied bij Wolfheze, waarbij we op diverse plaatsen contact hebben gemaakt met de natuurkrachten – met de waterwezens bij het beekje, de bosgeest in het bos, met de verschillende wezens bij de grote grafheuvel en met de wezens bij het restant van de 1000-jarige eik.

’s Avonds reageert Odilia: Jullie hebben dit heel sterk vanuit de beleving gedaan, daardoor hebben de mensen alles goed kunnen meebeleven. En morgen gaan jullie naar de les van Linda in de Roos (Amsterdam). Het helingsritueel kan dan geen doorgang vinden, het is er veel te druk in het park, dat leidt alleen maar af. De volgende keer is pas over 2 maanden. Geeft niet, ze weten dat ’t gaat komen, en wordt al voor-voeld.

En de les met Linda naar de heide? Dat is volgende maand. En jullie plannen voor België?  We hebben afspraken gemaakt met Cis Peeters en met Ann om de plannen voor een weekend met de natuurwezens in België door te spreken, en we gaan naar drie opera’s. We zullen ons niet vervelen. Dat is een hele zorg minder! Maar wel oppassen voor Margrete dat ze niet te veel indrukken krijgt! Ze heeft oorbeschermers gekocht, dan komen de klanken wat minder sterk bij haar binnen terwijl ze alles toch nog goed kan horen. Heel fijn. Tot later.

De reiswezensNu wij! Het was een fijne dag, leuk dat we konden meedoen bij de wandeling. Ja, het was een mooie dag, wat sprak jullie het meest aan? Bij het water, en de boeiende reiswezens van sommige mensen. Nou, dan mogen jullie volgende keer binnenkort weer mee, op de 22e. Dan moeten we in onze agenda’s kijken of we wel kunnen, haha! Stuur maar een mail als jullie het weten. Wat is jullie mailadres, haha?

DickyHet was een mooie dag, ik heb de deva direct verteld dat jullie gingen komen, en de bosgeest heb ik nog laten weten dat ie ook mag aangeven als het te lang voor ‘m wordt. Eén van de deelnemers, Sanna, stond bij de omgevallen oude den als representant en vertelde dat er ondergronds bij zijn wortelstelsel nog een hele wereld te beleven viel, maar vond dat moeilijk te omschrijven omdat ze er geen passende woorden voor heeft; wel was duidelijk dat de wezens daar er nog niet aan toe waren, de pijn van het afsterven van de den te ervaren.