Af-scheid Dicky & lunch af-spraak


Eenmaal thuis na dit feestelijke gebeuren moesten we dus afscheid nemen van Dicky.
Voor hem hoefde het niet met veel poespas, maar met de hartverbinding erbij stond ‘m wel aan.
Nog wel even met wat woorden onze dank, waardering en gehechtheid uitgesproken, en ‘m een heel mooie nieuwe taak toegewenst, en terwijl wij stonden te “klanken” voelde Margrete dat ie ineens weg was.  Even een traantje weg pinken, dat wel.
En toen werd het tijd voor onze lunch-afspraak met onze getuigen. Inge had ons ’s ochtends al verrast door voor de bloemetjes en het bruidsboeket te zorgen (ik ben niet zo vaak eerder getrouwd dat ik enig besef had dit erbij hoort; over geen ringen hadden we wel duidelijk afgesproken) en ze bracht nu nog een boek over krachtplaatsen in Nederland voor ons mee. Willemijn verraste ons met een lelijke steen; van buiten nauwelijks te zien dat het een geode betrof die al doorgesneden was, en van binnen prachtig schitterend wit; mooie en passende symboliek. 

24 januari. Gewerkt aan een verslag en dankbericht aan alle feliciteerders, en onze reiswezens gevraagd of zij dat ook al klaar hadden. Moet dat?  Ja, dat hoort erbij, en is toch passend om al die wezens die erbij waren en jullie feestje zo geslaagd gemaakt hebben te bedanken. Maar wij hebben geen computer!  Hebben jullie in jullie wereld toch niet nodig, jullie hebben toch je eigen kanalen. Eh, oh ja, dan doen we dat via de deva, die kan dat wel. En weg waren ze; naar de deva? Of hadden ze ons nu tuk?