Nieuwsbrief April

 
Lieve mensen,


Graag hadden we deze maand in Spanje willen zijn om daar voor Odilia nieuwe her-verbindingen met lichtwezens ( zo’n 5000 jaar oude en nog krachtige voor de aarde en mensheid werkende archai-engelen) bij megalieten te vinden; we hebben er zo’n 125 op onze lijst staan, evenveel als bij onze vorige reis afgelopen winter in Bretagne, alleen de afstanden zijn heel wat groter. We hadden er dan ook 6 weken voor uitgetrokken. Helaas, helaas, Odilia zal het voorlopig zonder ze moeten doen. Voor ons persoonlijk geen ramp, wij genieten van het mooie weer, eergisteren nog heerlijk gezeild, maken tochtjes in onze kano of op de fiets, werken op ons landje aan de Reeuwijkse Plas, voelt beslist niet als straf, maar toch, maar toch!   
Toen we vernamen dat de grens met Spanje werd gesloten heeft Margrete nog snel op Megalithic Portal alternatieve locaties in Frankrijk gezocht, en toen ook dat land zijn grenzen sloot heeft ze Duitsland ook nog voorbereid. De grens met Duitsland is nog steeds niet afgesloten, maar er heerst daar wel een reisverbod, wat in de praktijk dus op hetzelfde neerkomt. Zodra er een mogelijkheid bestaat tot grensoverschrijding zullen we geen minuut langer wachten, in alle genoemde landen liggen er genoeg megalieten op ons te wachten. Tenminste, als het niet te lang duurt, want medio september hebben we voor Odilia een reis door Schotland gepland.
En natuurlijk moesten we e.e.a. ook uitleggen aan onze reiswezens en het autowezen. Lastige klus, wat weten zij van covid en epidemie of zelfs maar van grenzen? In elk geval hebben ze wel begrepen dat de geplande (de hun beloofde, zo ervaren zij het) reis voorlopig niet doorgaat. De auto stelt zich zeer treurig tevreden met de ritjes naar Reeuwijk; de reiswezens hebben een rijkelijk alternatief gekregen: in Reeuwijk treffen zij zo veel reiswezens van wandelaars en fietsers bij wie ze hun licht kunnen uitwisselen dat ze voor hun doen aangenaam drukke en nuttige dagen maken; geheel  tevreden dus!  

Ondertussen doen we geregeld met een aantal andere zich sterk betrokken voelende mensen een ritueel ter heling van de huidige situatie, waarvoor we iedereen die dit leest van harte uitnodigen het thuis met ons mee te doen: de hartverbinding

En we hopen dat jullie ondertussen je boodschap aan de natuurwezens dat er geen oorlog dreigt op diverse plaatsen kond hebt gedaan! Kun je trouwens nog steeds doen, want al zijn de schappen in de supermarkten weer gevuld, ze voelen de onrust en angst onder de mensen en het verstoorde dagelijkse leven nog heus wel!

Verder zijn we aardig bij met onze kroniek van onze dagelijkse omgang met natuurwezens, dus hierbij sluiten we het eerste kwartaal van 2020 bij:
kroniek 2020

En tot slot onze agenda, waarover we op dit moment geen enkele zekerheid hebben over wat er doorgang kan vinden, maar als je belangstelling hebt kun je dit ons onder voorbehoud laten weten:
Wandeling door Park Sonsbeek, Arnhem, met wichelroede leylijnen e.d. opsporen: 17 mei. Onder leiding van Inez van den Broek
Wandeling door Park Sonsbeek, Arnhem, kennismaken met natuurwezens: 23 mei
Wandeling langs de Wodanseiken bij Wolfheze ter kennismaking met de natuurwezens: 24 mei 
Klanken van de natuur leren weergeven (methode Marco Pogacnik) met Cis Peeters nabij Antwerpen: 14 juni
Kennismaking met de lichtwezens bij 6 hunebedden in Drenthe: 20 juni
3-Weekse reis door Armenië en Georgië, evt. 1 week extra Azerbeidjan: mei/juni 2021  

De regering zegt: blijf thuis! Ons devies: Geniet met gepaste voorzichtigheid!

hartelijke groet,


Ferry en Margrete
 




Nieuws brief maart

 

natuurlijkewezens
nieuwsbrief maart

Lieve mensen,

De natuurwezens zijn in paniek, ze verwachten binnenkort oorlog, wat ook in hun wereld veel schade zou opleveren. Waarom verwachten ze dit? Omdat ze zich herinneren dat een tijd geleden (zij kennen geen tijd!) mensen ook gingen hamsteren, en toen kwam er oorlog. Bovendien voelen ze dat veel mensen bezorgd / gespannen/ angstig zijn, en ze merken ook dat het dagelijkse leven ernstig verstoord is. Allemaal aanwijzingen…
Willen jullie mee helpen ze gerust te stellen? Hier volgt wat je kunt doen:
Thuis: spreek hardop, roep alle contactwezens aan bij je te komen, en de huisgeest, geef ze daarvoor even tijd, halve minuut, vertel ze dan dat er wel iets aan de hand is, nl. een zeer besmettelijke ziekte, soort griep, heerst en zal veel mensen ziek, en sommigen zelfs ernstig ziek maken; daarvoor zijn mensen angstig, en gaan ze hamsteren, want als ze ziek zijn kunnen ze geen boodschappen doen, en als er zieken in je buurt zijn moeten buurtgenoten 2 weken thuis blijven om besmetting te voorkomen, mogen ze niet de deur uit, dus ook geen boodschappen doen. Deze situatie kan wel een tijdje duren, maar er dreigen geen nieuwe oorlogen, absoluut niet. En willen jullie dit doorvertellen? Dank.
Buiten: dezelfde boodschap, maar waar? Liefst vlakbij supermarkten, daar hangen altijd veel natuurwezens rond. Ook ìn de supermarkt, en op alle plaatsen waar veel gewinkeld wordt. (Kies een stil moment, voel je je misschien wat vrijer bij.)

Heb je kennissen in het buitenland van wie je vermoedt dat ze hiervoor open staan, vraag ze dit ook te doen; eigenlijk geldt deze boodschap voor de hele wereld.

Dan even over onze eigen situatie, ons plan om eind maart tot in mei een reis langs de megalieten in Spanje te maken: dat gaat natuurlijk niet meer lukken, en ook Frankrijk niet. Maar gelukkig is de grens met Duitsland nog open, en zijn we nu naarstig aan het werk dit land voor te bereiden: Margrete voelt samen met Odilia in op internet, bij Megalithic Portal, in welke megalieten door ons bezocht kunnen worden, die zetten we op een lijst en tekenen ze in op de kaart om er een route van te maken. Megalieten liggen er van noord tot zuid, en van oost tot west, dus een flinke tocht, alleen voor ons wat minder warm dan in Spanje. Spanje komt dus later pas aan de beurt, want in het najaar gaan we via Engeland naar Schotland, waarvoor we ook al afspraken hebben gemaakt, en in  mei 2021 naar Armenië (gaan jullie mee?).

De afgelopen maanden hebben we heel hard gewerkt aan onze website  www.natuurlijkewezens.nl: in 2014 hebben we Odilia ontdekt / leren kennen, zijn in 2015 begonnen met/voor haar samen te reizen, maar zijn pas in 2017 begonnen onze aantekeningen uit te werken voor de website; we hadden dus een flinke achterstand weg te werken! En het heuglijke nieuws is nu dat we helemaal bij zijn, met tekst en foto’s, alleen bij 2020 moeten nog wat foto’s geplaatst worden. Bij deze hier de doorlink voor 2019.

Onze komende activiteiten
  • 23 mei kennismaken met de natuurwezens in Park Sonsbeek, te gast bij de Antroposofische Vereniging afdeling Arnhem (aldaar aanmelden). 
  • 24 mei weer de natuurwezens ontmoeten bij de Wodanseiken in Wolfheze.
  • 20 Juni gaan we ’s middags kennis maken met de Lichtwezens bij 6 hunebedden in Drenthe, tussen Sleen en Emmen. Voor deze en 24 mei kun je je alvast opgeven bij ons.
We hebben geen vaste datum voor een weekend met natuurwezens, en ook bij hunebedden en bomkraters in Drenthe, maar als je belangstelling hebt, laat het ons weten, dan zoeken we een gezamenlijke datum. 

Op de Kraaybeekerhof is er weer een natuurwezendag: 6 september, als vervolg op het weekend daar vorig jaar zomer, ook open voor wie er toen niet bij waren (vrijwillige bijdrage). (info: rienvandenberg@hotmail.com)

22 – 24 Mei is er in Zeist een weekend met Bastiaan Baan en Tannis Helliwell (bekend van het boekje Een zomer met het kleine volkje); wij zelf nemen alleen op de vrijdagavond deel als toehoorder (15 euro), info: itevantil@gmail.com

Marco Pogacnik heeft een methode ontwikkeld waarbij je de klanken die vruchten, planten en bomen in zich dragen in je aura kunt opnemen en dan kunt weergeven. 14 juni gaan wij dit oefenen bij Cis Peeters, in België een bekende geomant (aarde-heler),  woonachtig nabij Antwerpen. Zijn er belangstellenden? Laat het ons weten.  


In mei/juni 2021 reizen we 3 weken door Armenië en Georgië, evt. aanvullend nog enkele dagen door Azerbeidjan, langs megalieten en gewone toeristische attracties; per minibus, max. 8 personen. (waarvan nu al 4 plaatsen bezet zijn). Prijs ca. 2300 euro all-inclusive (dus ook de retour vlucht). Overnachten veelal B&B, 3 nachten in tent. Belangstelling? Laat ’t ons weten!

Terugblik. 

In februari hebben we opstellingen gedaan en op heel bijzondere wijze de krachtige wisselwerking tussen bomen, stenen, planeten en organen mogen beleven:

Verslag van Nicolaas de Jong: Opstellingen van bomen en stenen in verband met hun plaats in de kosmos

 

hartelijke groet,

Ferry en Margete
 

Nieuwsbrief

natuurlijkewezens
nieuwsbrief februari


Lieve mensen,

De seizoenen lopen door elkaar, medio februari, en vele trekvolgels zijn nog niet vertrokken; maar narcissen bloeien al volop, en er vliegen al hommels. En tijdens de jaarwisseling zagen we in Bretagne wilde heide, paardenbloemen en hortensia in bloei. Gaat er nog een winter komen of zitten we eigenlijk al in het voorjaar? 
Dit speelt buiten, maar ook bij ons thuis lopen de seizoenen flink door elkaar: Margrete en ik zijn de afgelopen weken druk bezig geweest met het verslag, incl. foto’s en doorlinken, van onze winterreis in Bretagne (in de volgende nieuwsbrief) en ook hebben we de verslagen van onze voorjaarsreis door de Provence, Corsica en Sardinië nu met doorlinks klaar; en zijn we onze komende reizen aan het voorbereiden.
In april door Spanje en september/oktober naar Schotland, inclusief een bezoek aan de Christengemeenschap in Aberdeen waar we onze methode om via opstellingen in contact te komen met natuurwezens mogen introduceren (3 oktober).

Verder hebben we de nodige activiteiten voorbereid: 
  • 23 februari in Nieuw-Lekkerland doen we experimentele opstellingen over de verbanden tussen bomen, stenen, sterren en planeten, en aanverwante onderwerpen. Deelname 15 euro voor soep en thee, neem eigen lunch mee. 
  • 23 mei kennismaken met de natuurwezens in Park Sonsbeek, te gast bij de Antroposofische Vereniging afdeling Arnhem (aldaar aanmelden). 
  • 24 mei weer de natuurwezens ontmoeten bij de Wodanseiken in Wolfheze.
  • 20 Juni gaan we ’s middags kennis maken met de Lichtwezens bij 6 hunebedden in Drenthe, tussen Sleen en Emmen. 
We hebben nog geen vaste datum voor een weekend vol natuurwezens, ook bij hunebedden en bomkraters in Drenthe, maar als je belangstelling hebt, laat het ons weten, dan zoeken we een gezamenlijke datum. 

Op de Kraaybekerhof zijn er weer natuurwezendagen: 29 maart en 6 september, als vervolg op het weekend daar vorig jaar zomer, ook open voor wie er toen niet bij waren. (info: rienvandenberg@hotmail.com

22 – 24 Mei is er in Zeist een weekend met Bastiaan Baan en Tannis Helliwell (bekend van het boekje Een zomer met het kleine volkje); wij zelf nemen alleen op de vrijdagavond deel als toehoorder (15 euro), info: itevantil@gmail.com

In mei/juni 2021 reizen we 3 weken door Armenië en Georgië, evt. aanvullend nog enkele dagen door Azerbeidjan, langs megalieten en gewone toeristische attracties; per minibus, max. 8 personen. (waarvan nu al 4 plaatsen bezet zijn). Prijs ca. 2300 euro all-inclusive. Overnachten veelal B&B, 3 nachten in tent.
Ons wordt geregeld gevraagd of we ook groepsreizen langs de krachtplaatsen/megalieten organiseren. Daar zijn onze reizen niet geschikt voor. Ik wil je wijzen op Tineke Duys (www.ruimte-voor-ontwikkeling.nl) die binnenkort spirituele reizen langs krachtplaatsen in Sardinië organiseren.

Marco Pogacnik heeft een methode ontwikkeld waarbij je de klanken die vruchten, planten en bomen in zich dragen kunt weergeven. Cis Peeters, in België een bekende geomant (aarde-heler), is bereid hiervoor naar Nederland te komen voor een workshop. Zijn er belangstellenden? Laat het ons weten. Anders willen wij hiervoor bij hem langs gaan, nabij Antwerpen, voorlopige datum 14 juni. 

Beleefdheidshalve plaatsen we onszelf aan het einde: op 21 januari zijn Margrete en ik (eindelijk, volgens velen) getrouwd. We wilden het privé houden; we broeden nog op iets feestelijks als onze parterre-ruimte vrijkomt, maar de bewoners maken nog geen aanstalten. Wat het onverwachts toch wel bijzonder maakte is dat we daar een heel kleine opstelling deden en onze reiswezen met ons zijn mee-getrouwd: waarschijnlijk de enige officieel getrouwde reiswezens in de geschiedenis van de mensheid! Zie doorlink.

Gezien bovenstaand drukke programma hadden we voor een huwelijksreis geen ruimte, Bretagne hebben we dus maar onze pre-huwelijksreis genoemd. We hopen dat jullie genoeg interessants hebben kunnen vinden in onze nieuwsbrief en de reisverslagen. De volgende nieuwsbrief volgt eind maart. Wat ons betreft: tot dan! En als je iets in de natuur doet, als is het maar een wandeling, vergeet de natuurwezens niet te bedanken en beloon ze met wat lekkers: klein stukje chocola, iets zoets, liefst pure honing, paar druppeltjes rode wijn, of zing voor ze; en zeg er hardop bij dat het voor de natuurwezens is; ze zullen je er uitermate dankbaar voor zijn! 

Bij deze willen we iedereen bedanken die gereageerd heeft op ons oproepje met betrekking tot de steentje die we nodig hebben voor onze helingen bij de megalieten. Voorlopig kunnen we weer even voort.

hartelijke groet,

Ferry en Margete
 

Our mailing address is:  natuurlijkewezens@gmail.com

Wolfheze wandeling 24 november

Met een groep van 5 deelnemers vertrokken we van de parkeerplaats bij het Fletcher hotel, tijdens de wandeling was het behoorlijk fris, met een flets zonnetje.

Vlakbij de parkeerplaats hebben we contact gemaakt met de bosgeest en een oude Den. De wandeling  voerde  ons vervolgens door de Wolfhezer bossen, die een gelaagde geschiedenis kennen van hele oude bomen  Wodanseiken(400 – 600 jaar oud) , heide,  een verdwenen dorp (door de strijd met de Spanjaarden), sprengen, beken en grafheuvels

 
De deelnemers gingen voldaan en geïnspireerd weer naar huis.
 
Hieronder enkele verslagen van deelnemers  die hun ervaring met ons wilden delen..

Nieuwsbrief november

Lieve mensen,


 Zoals beloofd sturen we jullie hierbij de reisverslagen (vanaf het begin) mèt foto’s, maar wel in de vorm van een doorlink; deze doorlink komt van onze website
www.natuurlijkewezens.nl. 
Zo spoedig mogelijk wordt er meer aan toegevoegd, dus die ontvang je niet meer apart in je mailbox, gewoon tzt even deze doorlink aanklikken of de website openen; daar komen dan als laatste ook nog reisbrieven 8, 9 en 10, die je nog niet eerder hebt gezien.

We hopen dat onze reisverslagen jou hebben kunnen boeien, en willen degenen die er op gereageerd hebben bedanken; leuk onderweg in de zon zo af en toe reacties van “thuis in de regen” te ontvangen!

Maar belangrijker dan wij en onze reis vinden we Odilia en de Archai-lichtwezens, en de andere natuurwezens; fijn dat hiervoor belangstelling bestaat en draag deze kennis gerust uit, de geestelijke wereld kijkt verlangend uit naar contact met de aarde/mensenwereld.
Door middel van systemische opstellingen kan iedereen dit verwezenlijken, je hebt alleen jezelf nodig en een representant.

Wel is hier een waarschuwing op zijn plaats: Odilia is niet bereikbaar voor mensen, alleen voor ons maakt ze een uitzondering omdat wij voor haar doel werken. Als je Odilia zou opstellen krijg je wel degelijk een reactie, maar van een phantoomwezen, dat haar afschermt.

 Begin eenvoudig, en dichtbij huis, vraag b.v. contact met je huisgeest, je tuinwezen, de deva van jouw woonomgeving, je eigen reiswezen en je lichaamswezen. Veel plezier ermee en vertel het voort! 

 Verder willen we je nog wijzen op onze wandeling bij de Wodanseiken nabij Wolfheze op zondag 24 november, waar we de deelnemers met veel natuurwezens contact laten zoeken (bosgeest, beekwezen, wezens bij de grafheuvel en veel meer). Belangstelling? Meld je aan, kosten 30 euro. Meer info op de website.

 In mei/juni 2021 reizen we 3 weken door Armenië en Georgië, o.a. langs een tiental megalieten waar we met de lichtwezens contact willen maken. Nederlandse reisleiding, prijs ca. 2200 euro all in; evt. een week extra door Azerbeidjan. Zie ook www.armeniereizen

 En we overwegen wederom een weekend in Drenthe, kennismaken met natuurwezens en megalieten.

 Dank voor jullie belangstelling,

                                         Ferry en Margrete  

 

 grot boven  Via Cavadi San Rocco  in het gebied rondom Citta del tufo in  Sovana

Reisverslag 10

Reisbrief 10, Duitsland, Baden-Württemberg

Drie bestemmingen vlakbij Schaffhausen, de plaats met de indrukwekkende Rheinfall (waterval), en dus ook vlakbij de Duits/Zwitserse grens, twee liggen net aan de Duitse kant, in Zwitserland  Abri Schweizersbild, een rotswand met rotstekeningen, alleen wij ontdekken de tekeningen niet, hoewel ze wel aangegeven staan op een bord. Eigenlijk in de stad, aan een vrij drukke straat, maar een lichtwezen (er zijn er meer) reageert helder en zeer ontroerd: Wij sturen onze dankbaarheid en vreugde aan jullie mee in je hart! Tranen op mijn wangen. 

Onze reis vervolgen we naar nog twee bestemmingen ook vlakbij Schaffhausen, maar net gelegen in Duitsland, bij Degernau, aan de Degenauerstr./ Erzingerstr. op zo’n 700 m van elkaar, in elkaars zicht:

Steinkiste Degernau, Im toten Mann, een hunebed; de deksteen is origineel, de voorkant met zielengat gerestaureerd, maar alles wel op de oorspronkelijke plek. Het lichtwezen luisterde al mee tijdens ons overleg met Odilia, noemt dit een mooie samenwerking, vertoont geen spoor van verbazing, is wel heel nieuwsgierig hoe e.e.a. verloopt en ook naar het Grote Lichtwezen, en eindigt: Het gaat jullie goed!

Bovenop de grasland heuvel staat Degernau of Bühlhölzle Menhir, vanaf de weg zichtbaar; het lichtwezen was al geïnformeerd door zijn buur, en was blij om weer eens met mensen te kunnen spreken en helemaal om met het Grote Lichtwezen verbonden te worden.

Niet ver van Basel, in het dorpje Schwörstadt, ligt Heidenstein, aan de Römerstrasse tussen de huizen in; de grote voorsteen met zielengat als enige overblijfsel van een hunebed. Het lichtwezen heeft nauwelijks oor voor onze uitleg, zo ongeduldig is het. 

Bij het dorpje Heubach (nabij Schäbisch-Gmünd) staat Der Stein Dossenbach, een menhir, de coördinaten wijzen een bosstrook in, je kunt ook zien dat er ooit een paadje is geweest, maar nu overgroeid door dikke braamstruiken, nauwelijks doordringbaar. Ik stel voor Odilia zelf te laten zoeken, maar Margrete voelt zich gedreven en wringt zich een doorgang langs en door braamstruiken en weet ‘m na enige tijd met behulp van gmaps te vinden, en maakt dan met de smartphone een foto. Odilia heel blij, en geeft aan Margrete gevolgd te hebben om haar enigszins te beschermen. Vanaf het begin van het pad maken we contact via een contactwezen, dat zich persoonlijk sterk geroerd voelt als we over het Grote Lichtwezen beginnen.    

Nabij Efringen-Kirchen: Katzenberg Grabhügelgruppe, de coördinaten wijzen het bos in langs de drukke weg waar geen ingang te zien is, maar even verder rechtsom is er wel een ingang, met parkeerruimte, volg dan het rechtse pad (Breite Weg), even verder rechts zijn nauwelijks te onderscheiden grafheuvels. Odilia geeft aan: De lichtwezens hier zijn heel ver weggezakt, zoek maar geen contact, dat is te veel voor ze, alleen de hartverbinding, en de steentjes. 

Schalensteine Gremmelsbach, nabij Triberg. (48.16207 / 8.26177) Bovenop de berg moeten drie Schalensteine liggen, met de auto durven we niet verder, en het is onduidelijk welk pad we moeten nemen. Kan Odilia het zelf verder vinden? Even wachten, en ja, ze heeft iets gevonden, we hoeven niet verder te klimmen. Margrete neemt alleen een foto van de omgeving, en ik jaag een jonge stier op hol de heuvel op met mijn didgeridoo.

Schonach, toeristisch stadje, met als voordeel een groot gebouw voor het toeristenbureau. We krijgen er een folder mee met daarop het Schalensteinpfad , met negen stenen, en er is ruimte voor wifi en internet (en voor scholieren voor hun lunch-pauze). Odilia vraagt ons bij elk van de stenen de hartverbinding te doen, behalve bij degene die vlakbij ligt, waarop de stadsnaam met grote letters gegraveerd is, en één van de lichtwezens fungeert als vertegenwoordiger, en wil graag weer verbonden worden. De totale wandeling duurt bijna twee uur want gaat ook een flink eind de berg op.

Twee uur rijden naar de Odiliënberg, vlakbij de Druïdegrot (nog geen drie meter diep), Odilia’s ankerplaats op aarde, waar we al tweemaal eerder de door ons verzamelde steentjes hebben gebracht; als die er liggen is zij pas echt en blijvend verbonden. Van al onze bezochte plekken nemen zowel Margrete als ik een steentje mee, ik eigenlijk als reserve, je weet nooit! De vorige keren hebben we alle steentjes bij elkaar gelegd en er een kort klank ritueel en de hartverbinding bij gedaan. Zoals ik het me dit keer herinnerde had ik mijn steentjes apart gelegd; in elk geval had ik het voor deze keer zo in gedachten en toen we daar aankwamen vond ik bij twee rotsstenen er een zeer geschikte plaats voor. Margrete was al wat doorgelopen, ik riep of ze erbij wilde zijn, maar zij was al onderweg naar de plek waar we vorig jaar onze steentjes hadden geplaatst, dus ik legde mijn steentjes neer, bedekte ze netjes met bladeren en takjes, en wilde naar haar plek lopen om daar ons gezamenlijk ritueel te doen. Echter, Margrete had helemaal in haar hoofd dat we onze steentjes gezamenlijk zouden neerleggen, vond het dus zeer ongepast dat ik zonder overleg anders had gehandeld. Bovendien naar haar gevoel moesten de steentjes gezamenlijk geplaatst worden, ze kwamen toch van dezelfde plaatsen en werden nu gescheiden! Boos, boos en nog eens boos. Dat zij een ander idee erover had deerde mij niet, zouden we kunnen overleggen en alsnog uitvoeren, maar voor Margrete was de teerling al geworpen en was van enig mogelijk overleg geen sprake meer, en eigenlijk het hele ritueel al verstoord. Ik vond juist haar uitbundige boosheid heel verstorend. We kwamen er niet meer gezamenlijk uit, zij “deed haar ding” en boos liepen  we terug naar de auto. Margrete had wel gevoeld dat Odilia zich aandiende maar wilde haar niet toelaten. Eenmaal bij de auto kon ze Odilia niet meer tegenhouden. Odilia liet weten dat ze had gevoeld dat Margrete haar niet had willen toelaten, maar “met mijn verontschuldiging dat ik zo heb doorgedrukt, ik ben nu even nog eigenwijzer dan Margrete, maar ik wil nu een boodschap aan jullie kwijt. Jullie maken het veel te groot, de steentjes liggen op mijn plek en daar ben ik heel blij mee, en de wezens die er mee verbonden zijn ook en dat zijn er heel veel! Kortom: één groot feest. En dat ze niet bij elkaar liggen is al opgelost, daar is een soort contactwezen voor gekomen; jullie maken je druk over oude patronen waar jullie beiden in vast zitten; laat los! Hou niet vast aan hoe jullie het elk verschillend gepland hadden, besef wat een grote vreugde er heerst rondom de steentjes dankzij jullie inspanning, neem dat mee, en dat het ritueel niet helemaal gegaan is zoals gepland, jullie goede intentie is gevoeld, heel veel dank!“ Margrete: Zei ze dat echt, nog eigenwijzer dan ik? Ik: ja, echt, ongelooflijk hè? Toen kon Margrete een lach niet meer onderdrukken, en hebben we eerst ter plekke even nagepraat tijdens onze maaltijd, en gingen goed geluimd weer op weg naar onze laatste bestemming voor die dag. 

In het donker benaderen we nabij Offenburg Ortenberg met wijngaarden, we rijden helemaal naar boven tot vlakbij het kasteel en gaan daar slapen. We proberen met een zaklantaarn nog de menhir Bibelistein of Glückelestein tussen de wijnranken te vinden, maar de volgende ochtend blijken de coördinaten er een paar meter naast te zitten; op de goede plek staat zelfs een bordje, maar hij was ook niet te vinden in het donker omdat er een struik voor staat. ’s Nachts laten de reiswezens weten dat Odilia al contact heeft. ’s Ochtends komen de reiswezens bezoek aankondigen: het contactwezen van het lichtwezen (wij liggen nog in bed): Goedemorgen, ik hoorde dat jullie contact wilden (?), vandaag is één groot feest, het Grote Lichtwezen is terug! Jullie hebben hier geslapen, dat gebeurt al heel lang niet meer, heel vroeger wel dus ik weet wat slapen is; vroeger praatten mensen ook met het lichtwezen, nu nooit meer, alleen jullie, maar het is wel iets anders. Op deze mooie plek kwamen vroeger heel vaak mensen, nu alleen maar af en toe, maar niemand die contact maakt. En vroeger waren er meer lichtwezens in de omgeving, hadden we contact met elkaar, nu is dat er niet meer, en neemt weer afscheid. Odilia laat weten samen met de deva op zoek te gaan in de omgeving want er moeten meer lichtwezens zijn. Vreemd, gisteravond was het kasteel mooi zichtbaar met verlichting; nu in de ochtendmist is het totaal aan het zicht onttrokken.

Door naar Schwaibach, nabij Gengenbach, voor twee megalieten: Heidenplatz und Steinsofa, liggen op 20 m van elkaar met elk  een lichtwezen; langs de weg tegenover nr 23 hangt een bordje aan een schuur, en van daaraf loopt een behoorlijk steil pad, (1,1 km) maar Heidenplatz staat geregeld aangegeven. We overleggen even met Odilia, even later zegt het lichtwezen: Ik wacht, en jullie gesprek zo even vind ik uitermate intrigerend; wij hebben onvoorstelbaar lang gewacht, maar gelukkig leven we niet met tijd, en ook onvoorstelbaar met jullie te kunnen praten, en helemaal onvoorstelbaar dat het Grote Lichtwezen hier door mensen wordt gebracht, maar ach, we zijn er heel blij mee. Ook hier gaar Odilia met de deva op zoek naar meer lichtwezens.

De kolossale Mauzenstein ligt hoog op een berg met voor auto’s verboden maar goede wegen nabij Bad Herrenalb, Bernbach. Wij rijden toch maar de berg op, maken contact met het lichtwezen, houden een uitgebreide pauze op de berg in de zon; een boswachter reageert verbaasd ons hier aan te treffen, geeft uitleg dat je hier alleen met speciale vergunning met de auto mag komen, maar we mogen onze lunchpauze afmaken.

En hier overleggen we: hebben we echt nog zin om verder te gaan megalieten af te reizen? Eigenlijk zitten we “vol”, voelen we. We besluiten door te rijden naar Maasmechelen om daar grote kiezelstenen mee te nemen voor mijn landje in Reeuwijk. Daar parkeren we de auto zo dat we de herrie van de DSM minder horen, ’s ochtends stenen rapen, later in de ochtend de stenen “lozen” en rond lunchtijd thuis. Vol van megalieten, en nu nog verslagen schrijven en foto’s plaatsen. En als dat gebeurd is: versturen! Bij deze, het laatste stukje van deze reis. We hopen dat de verslagen jullie konden boeien. En dank aan hen die erop gereageerd hebben..



reisverslag 9

Reisbrief 9, oostelijk Zwitserland

De eerste bestemming: Nabij Luzern Carschenna rotstekeningen in/bij Sils im Domleschg, niet de tunnel in maar er vlak voor naar de parkeerplaats en vijf kwartier omhoog lopen (staat goed aangegeven). Het regent licht en is nogal fris, zijn we niet meer gewend. Op de parkeerplaats instrueren we Odilia welke richting ze moet zoeken, maar even later vraagt ze of we het erg vinden een stukje te gaan lopen, ze heeft de deva nog niet kunnen bereiken en neemt een wirwar van paden waar. Ons pad is wel duidelijk aangegeven, maar slingert zich naar boven, dus de richting wordt niet duidelijk. Wie niet sterk is moet slim zijn, dus stelde ik Margrete voor de deva aan te spreken, als wij mensen dat doen is het dwingend. Margrete als representant liet duidelijk weten geen contact te willen, maar zolang ik aanhield werd ze niet vrij. Ik begon over vroeger maar daar wilde ze niet aan herinnerd worden; ik vertelde dat het Grote Lichtwezen terug was maar daar wilde ze helemaal niets over horen, en over de plek van de rotstekeningen zei ze dat die plek heilig was en ze dat echt niet ging verraden! Dat schoot niet op, blijkbaar hield ze nog steeds vast aan de pijn over het abrupte verdwijnen van het Grote Lichtwezen en voelde ze zich in de steek gelaten. Even later liet Odilia weten ook niets te kunnen beginnen met deze deva, ”Ik zal me geregeld laten zien tot ze een beetje bij draait en het aan kan”. (46.694407 / 9.460698)

 Wij hebben een uur naar boven gelopen, meer zin en puf hadden we niet en er stond daar een uitnodigend bankje, en van daar uit zou Odilia toch de richting moeten kunnen vinden. De reiswezens vervolgden het pad nog even, gevolgd door Odilia en gezamenlijk kwamen ze uit bij de plek van de rotstekeningen en dus ook de lichtwezens. De lichtwezens waren heel ver weggezakt vertelde Odilia even later, maar ze zou ze ondersteuning sturen en blijven aanhouden, dat zou wel goed komen, en met dank aan ons en zeker ook de reiswezens. Wij blij dat onze inspanning van twee uur lopen resultaat had opgeleverd!  Grappig hoe verschillend Margrete en ik deze wandeling hebben ervaren: Margrete enorm vreugdevol, de eerste keer na haar tweede knie-operatie zo’n inspanning leveren en helemaal zonder pijn, heerlijk! Ik had moeite met de omschakeling naar het vochtige en frisse herfstweer, geen urenlange pauze ’s middags, me koesterend in de warmte van de zon; dus maar voort jakkeren, en daarbij mezelf een beetje kwijtraken, zeg maar meer op megalietenjacht dan ontspannen, zoals ik als kind had geleerd waardering te krijgen door te presteren; en dit alles had z’n weerslag op mijn darmen, wat me nog meer energie kostte. Nee, deze wandeling was in dit speelveld te confronterend voor me, de rest van de dag en de dag erna bleef ik me uitgeput voelen.  

Ook nabij Luzern het dorpje Falera een enorme parkeerplaats (voor de wintersporters?) met daarachter een stevige heuvel, Parc La Mutta, Menhirfeld, met daarop in diverse rijen in totaal 35 menhirs, indrukwekkend! We hebben de hele heuvel rond gelopen, en naar de top geklommen, zo bijzonder. Helaas konden we de zonnesteen aan de achterkant niet vinden; deze schijnt iets te maken te hebben met de zonne-eclypse van 1089 voor Christus. Contact gemaakt met een vertegenwoordiger die graag weer verbonden wilde worden en het aan de anderen zou doorgeven.

Bij het invallen van de schemer bereiken we Unter-Altenstein bij Oberegg. Helemaal aan het einde van de weg bij de laatste boerderij de Schalensteen, een enorme steen met aan de bovenkant enkele “schalen” gevuld met regenwater. Er is een touw bij gespannen om het makkelijker te maken om erop te klimmen, wat ik natuurlijk ook doe want ik wil die schalen/kommen bovenop zien (en fotograferen). Het lichtwezen is helder en lijkt het naar zijn zin te hebben (spelende kinderen = fijne energie), en kijkt uit naar verbinding met het Grote Lichtwezen; van verbazing of ongeloof geen spoor! (47.435897 / 9.553375)

Op zondagochtend 20 geeft de gps de volgende bestemming aan op 3 km afstand, 5 minuten rijden, in Heiden, Rasplen Chindlistein. We parkeren bij het laatste huis aan de weg (alleen toegang bestemmingsverkeer, zijn we toch!), volgen gmaps lopend de lage berg verderop omhoog, klopt Odilia aan: Jullie hoeven niet verder, jullie zullen het toch niet vinden, steengrond maar geheel overgroeid, niets aan te zien, en bovendien, ik heb er al contact, dus ben al verbonden; wel waar jullie nu staan de steentjes en hartverbinding, en vergeet het lekkers niet! Aldus gedaan. En we lopen weer terug door de wei  en zien verderop net zo’n schalensteen als we gisteravond gezien hadden (en er vlakbij geslapen hebben), vlakbij een boerenbedrijf; staat niet op ons lijstje! Als we daar aankomen ontdekken we dat dit dezelfde is waar we gisteravond geslapen hebben, alleen van de andere kant benaderd! De gps heeft ons om het dorp heen laten rijden, die geeft alleen autowegen aan, geen weide-paden! Ach, in elk geval een heerlijke zondagochtend wandeling in stralend zonlicht.

Anderhalf uur rijden richting Zürich in Rifferswil een stevige menhir, nog aan de voet van de berg Homberg, als je de coördinaten volgend naar boven rijdt staat hij ineens pal voor je neus, op de splitsing. “Leuk weer aangesproken te worden! Iedereen hier ziet mijn steen wel staan, maar niet dat er meer is. Contact met het Grote Lichtwezen? Ik kijk er wel van op, maar laat maar gebeuren!”(47.2496 /8.4808)

Echt op de Homberg moet een rij kleine stenen staan, nogal achteraf, onder het mos en overgroeid, heel moeilijk te vinden. (Wellenweid Steinreihen) Zelfs nu we via een flinke omweg op de juiste toegangsweg dichtbij staan, (bij de notenboom met bankje omhoog) wordt ons door een streekbewoner zelf daar verteld dat ze heel moeilijk te vinden zijn. We vragen of Odilia ze zelf, als dan niet met hulp van de deva kan vinden; Margrete kijkt in de juiste richting en we wachten even af en ze laat weten ze gevonden te hebben. Niet de deva, maar het lichtwezen van de Homberg Menhir (staat in wezen op dezelfde berg, alleen aan de heel andere kant) heeft haar geholpen ze te vinden; ze hebben contact met elkaar en dit lichtwezen is heel krachtig en helder, kan haar wellicht nog verder helpen. Voor ons geen noodzaak verder te zoeken. (47.25006 / 8.48938)

Bij het dorp Mettmenstetten liggen twee steenrijen, de Jungholz en de Buechhölzli-Eigi Steinreihen; bij beiden staat aangegeven dat de precieze plaats niet bekend is; navraag in het dorp levert ook niets op, bovendien hebben we beiden een onbestemd gevoel dat we ze niet zullen gaan vinden, wat we ook proberen. Merkwaardig genoeg hebben we bij onze voorbereiding op google vlakbij wel een dolmen aangegeven gevonden, met coördinaten; nog merkwaardiger: ligt precies aan een weggetje waar we naar de andere twee gezocht hebben, een beetje verscholen in een bos, maar wel vermeld op een bordje aan de weg: Lochstein Rembrig (47.25598 / 8.44917) , het lichtwezen klinkt heel helder. Ondertussen heeft Odilia contact met de deva en laat ons weten dat het zinloos is daar verder te zoeken, die andere twee willen zich niet laten vinden, maar samen met de deva gaat het haar wel lukken.

Ook nog in dezelfde streek ligt Erdmanlisstein dichtbij Bremgarten en Waltenschwil, een natuurlijke kolos van een steen bovenop twee andere stenen, en nog wat kleinere rondom. Diep in het bos, goed toegankelijk, prima weggetjes maar met de auto mag je er niet komen; er is een kinderfeestje aan de gang, gedekte tafel, paard en wagen, en er wordt een vuurtje ontstoken. Odilia geeft aan: Kijk maar of je contact kunt krijgen , maar houd het kort. Het lichtwezen maakt direct en helder contact, maar is heel bezorgd over het vuur, op zijn steen! Hij hoort onze boodschap aan, en het Grote Lichtwezen ja graag, maar niet nu, later! Odilia is tevreden, er is contact, ze komt wel terug op een later tijdstip, en wij rijden gauw het bos weer uit. (47.347528 / 8.314464)

Vlakbij Zürich: Käferberg Steinkreis, een steencirkel, idyllisch gelegen in het bos maar niet zo ver van de weg, aan een bosvijver met waterplanten. We overleggen eerst even met Odilia, het lichtwezen begint direct met veel belangstelling in ons, “en dat gesprek daarnet, vertel!” Margrete doet haar verhaal. “Contact via die stenen, goed doordacht! En jullie praten met mij, vertel, hoe kan dat? …… Mmm, boeiend, zou fijn zijn als meer mensen dat deden, en nu wil ik graag contact met het Grote Lichtwezen”. (47.40348 / 8.52222)

Drie bestemmingen vlakbij Schaffhausen, de plaats met de indrukwekkende Rheinfall (waterval), en dus ook vlakbij de Duits/Zwitserse grens, twee liggen net aan de Duitse kant, in Zwitserland  Abri Schweizersbild, een rotswand met rotstekeningen, alleen wij ontdekken ze niet, hoewel ze wel aangegeven staan op een bord. Eigenlijk in de stad, aan een vrij drukke straat, maar het lichtwezen (er zijn er meer) reageert helder en zeer ontroerd: Wij sturen onze dankbaarheid en vreugde aan jullie mee in je hart! Tranen op mijn wangen. (47.72388 / 8.64007)

Hiermee zijn we klaar met Zwitserland; wat zorg voor megalieten betreft zeer wisselend, maar als totaal toch wat teleurstellend; vele liggen er onverzorgd  en onbeschermd bij, weinig blijk van serieuze en levende belangstelling, zowel qua informatie-voorziening vanuit de overheid als belangstelling bij bewoners. Opvallend goede en goed onderhouden wegen, ook de kleine landweggetjes, in schril contrast tot de zorg voor hun religieus en cultureel erfgoed (op een aantal heel goede uitzonderingen na).   

Onze reis vervolgen we naar nog twee bestemmingen ook vlakbij Schaffhausen, maar net gelegen in Duitsland, bij Degernau, aan de Degenauerstr./ Erzingerstr. op zo’n 700 m van elkaar, in elkaars zicht:

Steinkiste Degernau, Im toten Mann, een hunebed; de deksteen is origineel, de voorkant met zielengat gerestaureerd, maar alles wel op de oorspronkelijke plek. Het lichtwezen luisterde al mee tijdens ons overleg met Odilia, noemt dit een mooie samenwerking, vertoont geen spoor van verbazing, is wel heel nieuwsgierig hoe e.e.a. verloopt en ook naar het Grote Lichtwezen, en eindigt: Het gaat jullie goed! (47.665211 / 8.394554)

Bovenop de grasland heuvel staat Degernau of Bühlhölzle Menhir, vanaf de weg zichtbaar; het lichtwezen was al geïnformeerd door zijn buur, en was blij om weer eens met mensen te kunnen spreken en helemaal om met het Grote Lichtwezen verbonden te worden. (47.6638 / 8.401683)

 

reisverslag 8

Woensdag 16 steken we de Rubicon over, staat ons iets onherroepelijks te gebeuren? Of geldt dit alleen als je net als Julius Ceasar van noord naar zuid gaat? Trouwens, van de Rubicon hebben we niets anders dan een bordje langs de tolweg gezien. Maar toch! 

Oostelijk Noord-Italië. Voorbij Padua, langs Vicenzo richting Verona begon de zonneschijn verstikt te raken in een gelige mist. Margrete dacht aan zeedamp, maar op 100 km van de dichtstbij zijnde zee bij Venetië? De reiswezens gevraagd wat zij ervan waarnemen: lucht- en waterwezens, en van die wezens die vaak uit schoorstenen komen. Dus smog! Zo’n beetje de hele dag, ene moment dunner en andere moment weer wat dikker. Zo ook in Sovizzo, waar we aan de Viale Degli Alpini een ruime afgraving aantreffen met veel steenhopen en een keienrij, (round cairns) achter glas en overdekt, maar helaas ook tegen een flatgebouw aan en aan een vrij drukke weg. Dus weinig ruimte om uit te stralen. Er zijn verscheidene lichtwezens, voelen zich goed beschermd maar ook nogal ingesloten, stellen voor dat Odilia op een stiller moment terug komt.

Nog verder noordwaarts, ten noorden van Brescio ligt nabij Gorzone: Luine, Parco del Lago Moro,  ook wel Darfo Boario Terme genoemd, een groot berg-achtig gebied met veel rotstekeningen. De coördinaten van megalithic portal kloppen niet, maar het park is met google maps makkelijk te vinden. We kwamen er ’s avonds aan, hebben op de parkeerplaats overnacht vlakbij een eenzame muilezel. Zijn wel ’s avonds nog even naar de ingang gewandeld, waar je al een mooi overzicht van het beginstuk hebt en Odilia er over verteld.

’s Nachts om vier uur waren we even wakker voor een plaspauze, de reiswezens: Zijn jullie wakker? Wij ook! (Grapje, natuurwezens slapen nooit, ze hebben geen lijf dus worden nooit moe). We willen wat zeggen: Ze (Odilia) heeft al contact! Verder vertellen ze dat ze bij de muilezel zijn geweest, hij is wat zielig, zou wel een vriendje willen, en heeft niets te doen, al heel lang niet. Vroeger werd ie wel gebruikt om te trekken, vond ie wel leuk, had ie wat te doen. En ’s winters staat ie wel ergens binnen. En toen wilde hij niet meer met ons praten, doet ‘m te veel aan nare dingen denken. Ik vertelde ze dat mensen vroeger heel vaak per (muil)ezel reisden. De reiswezens: Dan zouden jullie wel heel lang onderweg zijn met deze reis! En ik vertelde dat er vroeger op het strand in Scheveningen ezeltjes waren waar je als kind een ritje op kon maken, kon mijn reiswezen zich dat herinneren of was hij toen nog niet bij mij? Ja, daar wist ie van. Goh, was je er toen al? Dan ben je vast bij mij gekomen toen ik naar Reeuwijk ging, misschien in mijn moeders buik al? Dat van Reeuwijk kon wel ’s kloppen, liet ie weten. En die van Margrete had ook weet van haar ezelritje op het strand in Katwijk.

’s Ochtends moesten we wachten tot het park om 9 uur open zou gaan en zijn toen aan het kokkerellen gegaan. Er was ook wat vuilnis op de parkeerplaats: een officiële grote gele bak met er naast wat volle vuilniszakken, en vlakbij ons hing aan een boom nog een overvolle afvalbak. Eerst kwam er een vuilniswagen de grote gele bak legen, maar de vuilniszakken ernaast liet ie liggen. De volgende vuilniswagen kwam alleen even pauze houden, de daarop volgende nam de vuilniszakken mee, en de vierde kwam speciaal de afvalbak aan de boom legen. ’s Lands wijs, ‘s lands eer!

De rotstekeningen in het park staan op afbeeldingen ter plaatse duidelijk weergegeven, leuke puzzel ze op de rotsen te herkennen. De dame van de toegang geeft ons ook nog een plattegrond mee waar de drie routes op staan aangegeven, vertelt er in luid Italiaans veel uitleg bij, en wijst met grootse gebaren en luide taal welke echt bellissimo zijn, magic en interesting, deze woorden Engels komen er ook aan te pas. En zeer terecht trouwens. Ze wijst ons er ook op dat het park tussen de middag om 12 uur sluit.  

Odilia vertelde dat van haar cultuur er slechts enkele zichtbaar waren, er waren later diverse culturen bij gekomen. Ze vertelde ook dat toen de mensen van haar cultuur vertrokken ze de boodschappen (of betekenis) van de tekeningen hadden weggehaald (niet de afbeelding!), daarna konden mensen de boodschappen of betekenis niet meer begrijpen, zelf zeiden de tekeningen haar ook niets meer. Ik vroeg: Kun je dat vergelijken hoe wij een kerk die niet meer gebruikt wordt ontwijden? Ja, daar kun je het goed mee vergelijken. 

En we hebben het lichtwezen van het park opgesteld: Welkom op mijn terrein, fijn dat jullie belangstelling hebben en er respectvol mee omgaan. En ik wil graag nog éen ding benadrukken: Geniet! Dat deden we zeker, waar het mooie weer aan meewerkte. We kwamen om 10 uur aan, en toen wij meenden dat een kerkklok 11 sloeg hoorden we de dame luidkeels roepen, blijkbaar hadden we één slag niet gehoord, maar we waren wel al op de terugweg en gelukkig was ze vol begrip dat we er zoveel tijd aan hadden besteed, wat maakte dat ze niet boos was dat we wat te laat kwamen en haar hadden laten wachten, zo bevlogen was ze over “haar”park, en dat alles in een stortvloed van Italiaans. 

Een half uur later kwamen we aan bij de volgende bestemming, Al de Plaha, ook rotstekeningen, maar gewoon in het openbaar, zowel in het dorp Paspardo (regio Lombardije) als verderop bij een parkeerplaats (Sollo Laiolo) langs de provinciale weg. Het lag op beide plaatsen trouwens bestrooid met wilde kastanjes; in Paspardo lag de vlakke rots met tekeningen vlakbij een picknickplek, waar een ouder stel gezeten was, de man raakte heel enthousiast toen wij wat kastanjes gingen rapen, hij wist van geen ophouden, roepend: gratis! In een mum van tijd hadden we een tas vol. Margrete belooft er iets lekkers van te bereiden. (46.031925 / 10.36115)

Verderop, niet ver van Bergamo in Parco Sellero (plaatsje Sellero) zijn ook rotstekeningen. De gps wijst als precieze plek een plek in de tunnel aan, het ligt natuurlijk daar bovenop de berg, maar we zien geen wegen er naar toe. Odilia laat weten: Dit ligt in dezelfde streek als de vorige, de deva hier is zeer hulpvaardig en geeft me een uitgebreide rondleiding (een ander deel van mij is daar nu bezig) dus deze vind ik dan nog wel. (46.063141 / 10.338691)

We gaan de Passo Tonale over (1800 m), in de verte zien we sneeuwtoppen; Margrete merkt op: Maar goed dat zij ze niet zien. De reiswezens reageren: Jullie hebben het over ons en sneeuwbergen, dat zien we aan de plaatjes in jullie hoofd. Margrete vraagt zich af hoe ze dat nou kunnen zien, zij hebben daar natuurlijk geen antwoord op. ’s Avonds draaien we de tolweg naar Bolzano/Bozen af en vinden al snel een weg langs een appelgaard, waar wij tussen de bomen (allemaal in kaarsrechte rijen) onze slaapplek vinden. Maar voordat we gaan slapen nog even snel de niet geplukte of geraapte appels verzamelen, voor ons genoeg voor de komende week. 

Odilia reageert ’s avonds op Margrete’s vraag: De reiswezens herkennen de plaatjes in jullie hoofd voor zover ze die zelf kennen, sneeuw kennen ze uit eigen ervaring; als jullie het over bomen hebben herkennen zij de “kleur bomen”, maar kennen geen kleur voor boomsoorten, wel, als ze die kennen, voor individuele bomen, b.v. de boom in jouw tuin. Zo herkennen ze ook de plaatjes van jullie familie, voor zover ze die kennen, of als jullie het over iemand gehad hebben en zijn naam daarbij genoemd; ze herkennen dan weer twee kleuren, één van familie en één van b.v. Tante Es. Jullie tegenwoordige mensen zijn veel meer geneigd te kijken naar boomsoorten, en niet naar individuele bomen. Op dezelfde wijze verstaat zo een hond als zijn baas zegt: Zit! De hond neemt de kleur waar die bij deze instructie kent. Ik ben trouwens heel benieuwd naar jouw plannen om samen met Nicolaas opstellingen te doen over planeten en boomsoorten en mineralen; ik wil je daarbij nog een tip geven: stel op mijn plaats op aarde, op de Odiliënberg, en mijn plaats in de kosmos, en ik beveel je daarbij aan om bij de laatste zelf representant te gaan staan, dan voel je dat ook eens en dat is ook goed voor jou omdat jijzelf bijna nooit voor mij gaat staan maar dat aan Margrete overlaat, begrijpelijk wel want het gaat haar nu eenmaal heel gemakkelijk af, maar toch jammer, wat mij betreft mag je het gerust vaker proberen.  Wat ik de volgende dag ook deed, en het lukte me wel om de boodschap door te geven, voelde heel sterk haar dankbaarheid en ontroering dat ik dit deed, maar ook mijn aarzeling omdat ik me ook bewust ben van het verschil tussen mijn tussenkomst en die van Margrete, waarop Odilia zelfs reageerde met: Dit is een oud patroon, dat je bang bent het niet goed genoeg te doen. 

Vrijdag 18. Menhir von Wolfsgruben niet ver van Bozen / Bolzano (Trentino), de coördinaten leiden ons naar een parkeerplaats, vandaar een pad de berg op, gmaps brengt ons een eind verder maar dan wordt het verwarrend, hij geeft aan dat we vlakbij zijn en dan ineens geeft ie wat anders aan. We snappen er niets van, lopen diverse kanten op, maar komen er niet uit. Margrete laat gmaps voor wat het is en loopt op haar gevoel de heuvel nog wat hoger op terwijl ik naar een huis nabij loop; niemand thuis, als we elkaar weer treffen heeft gmaps aan Margrete aangegeven “bestemming bereikt”, maar een duidelijke menhir ziet ze niet. Om haar twijfel weg te nemen geven de reiswezens nog even aan: Je hebt er bovenop gestaan!                                                                                                                                 Ik ga ook even verkennen, zie wel een lage rechtopstaande steen die evt. een kleine menhir zou kunnen zijn, en vele verstoorde kuilen in de grond, zeer waarschijnlijk ooit graven/tombes. Het blijkt inderdaad de juiste plek te zijn, Odilia neemt er lichtwezens waar, maar die wilden beslist geen contact met mensen, dus ook niet met ons en hadden volgens haar bewust onze gmaps verstoord om ons weg te houden. Ze had nu wel de plek te pakken en zou zich geregeld aan de lichtwezens kenbaar maken, het zou wellicht lange tijd vragen maar ze was vol vertrouwen.(46.5219 / 11.42986)

Voorbij het dorpje Latsch (Trentino-alto-Adige) voert de lange weg ons heel hoog de berg op en daar wijst de gps naar links, steil naar beneden, geen pad, ontoegankelijk voor ons. We wijzen Odilia de richting, ze neemt nog niets waar maar zal blijven zoeken. Wij rijden terug, dalen een slingerbocht af en komen ongeveer terecht op een punt onder de plek waar we zo net waren. Hier stoppen we om Odilia een extra aanwijzing te geven; ondertussen geeft ze aan waarschijnlijk iets gevonden te hebben, maar zwaar beschadigd, maar wel in de richting die we nu aangeven, en wel net op tijd, de lichtwezens stonden op het punt op te geven. Ze zal ondersteunende wezens sturen en kijken wat er bereikt kan worden. Geeft in elk geval ons voldoening niet helemaal voor niets naar boven en weer terug gegaan te zijn. (46.62665 / 10.879083)

’s Avonds een vraag aan Odilia: Weet jij hoe het komt dat Margrete vandaag zo’n merkwaardig gevoel in haar hoofd had, geen hoofdpijn, geen spanning, maar toch verstorend. Odilia: Ik heb aan jou gisteravond een suggestie gedaan voor een opstelling, weet je nog? Margrete is toen gelijk halverwege meegereisd naar mijn plek in de kosmos, en dat is blijven hangen. Ja, bij haar werken die dingen heel tegengesteld dan bij jou, maar dat was het. Dank je, ik zal het haar vertellen, ze zal er van opkijken. En ik heb eigenlijk nog een vraag voor jou: In de neolitische tijd was jij de leidende engel, heb je me uitgelegd. Mijn vraag is: wat deed je vóór die tijd? Afwachten en toezien hoe aarde en mens zich ontwikkelden om te zien of de ontwikkeling voor mijn cultuur rijp was. Ik: Dat klinkt alsof je eigenlijk niets deed, kan ik me nauwelijks voorstellen, toch? Odilia: Je zou het zo kunnen zien, als je gaat boetseren begin je eerst met de klei te kneden, dat is de voorbereiding hoewel je nog niet echt  van boetseren kunt spreken. Maar mijn eigenlijke taak begon pas toen mens en aarde er klaar voor waren.  

Zaterdag 19. De reiswezens klagen lichtjes over een saaie nacht: geen mensen in de buurt, en geen dieren, alleen maar appelbomen die reeds geplukt zijn en nu niets meer willen, alleen maar wachten tot ze geknipt worden (jullie noemen dat anders) en dan helemaal rust, nu zijn ze al half in rust. En de terreinbeheerder net zo, heeft heel hard gewerkt, wil nu alleen maar rust. Er waren wel paarden, die staan alleen maar te suffen, echt slapen doen ze nooit. Ik: en dromen ze, zie je daar plaatjes van? Nou, echt plaatjes zijn het niet, we noemen het alleen zo, eigenlijk zien we alleen maar licht, licht en kleur, en dat vertelen we in plaatjes zoals jullie het zouden zien. De meeste dieren dromen alleen maar een beetje over eten; paarden dromen over een grazige weide en over activiteiten met mensen. Eigenlijk is het geen echt dromen, meer mijmeren, net als koeien. Katten en honden, die slapen echt, katten dromen over muizen en vogeltjes, honden van op stap gaan met hun baasje, en vogels van door de lucht gaan, ruimte en weidsheid. Margrete wil weten of wormen dromen: dat weten ze niet, daar kunnen ze ook niet bij komen. Ik: onlangs bij de cursus fenomenologie hebben we proefjes gedaan met zwavel, hebben jullie dat gezien? Nee, toen waren we er niet bij, had je Dicky mee moeten nemen, die had dat heel leuk gevonden. 

En daarmee sloten we onze reis door Italië af, om onze reis met bestemmingen in oostelijk Zwitserland te vervolgen. Op weg naar Zuid-Oost Zwitserland, richting Luzern (Graubünden) nog zo’n drie uur westwaards rijden, want nu bevonden we ons zuidelijk van Innsbrück, Oostenrijk. Een prachtige route, schitterende landschappen, lieve kleine dorpjes en over de Albula Pas, met sneeuw, niet alleen ver weg op de toppen, maar ook vlakbij langs de weg; speciaal voor de reiswezens daar tien minuten pauze ingelast, ze zijn zo dol op sneeuwwezens, waren ze heel blij mee.



reisverslag 7

Zaterdag 12 oktober vroeg in de avond bereiken we Dolmen della Chianca, aan een stille weg even buiten Bisceglie, ten N.W. van Bari, de grote havenstad aan de oostkust, nog redelijk zuidelijk, voelt ook zo betreft het weer, nog steeds 24 graden en veel zon. Een vrij groot dolmen, wordt duidelijk aangegeven, goed beschermd. Ook dit lichtwezen voelt zich overrompeld, maar wil graag weer contact. Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar op onze reizen in andere streken / landen hebben we heel wat lichtwezens ontmoet die niet bereid waren tot contact met het Grote Lichtwezen, of wel omdat ze in pijn waren over het in de steek gelaten zijn, en soms ook nog heel woedend over zijn, en anderen hadden zo ver de hoop en het verlangen opgegeven dat ze in hun bewustzijn ver weg gezakt waren en met rust gelaten wilden worden. Zulke reacties hebben we op deze reis (inclusief Zwitserland) nog niet meegemaakt. Qua verslagschrijving lijkt dit wellicht wat eentonig, maar toch zeker niet vanzelfsprekend.
Tegenover dit dolmen ligt aan de weg een ruime parkeerplaats waar we zijn blijven slapen. De reiswezens hadden weer eens een saaie dag gehad en vroegen of ze weer ’s een feestje mochten bouwen; wat ons betreft prima als het onze nachtrust maar niet zou verstoren. Het zou anders lopen: wij hadden die nacht bezoek van enkele muggen, en van tijd tot tijd hielden we een muggenjacht en sloegen er op los, daarmee het feestje van de reiswezens geheel verstorend. Jammer voor ze maar voor de muggen voelden we geen medelijden, ondanks dat Odilia wel ’s gezegd had dat ook muggen lichtwezens zijn en nuttig in het grote geheel.

De reiswezens werden op andere wijze gecompenseerd: Margrete was boos dat ze niet de klamboe bij de achterdeur had opgehangen, op mijn instigatie overigens, want naar mijn idee komen muggen ook via openstaande zijraampjes binnen en heeft zo’n klamboe dan weinig zin. Ik dreef een beetje de spot met haar: Miss Klamboe miste haar klamboe, waar ze wel om kon lachen, maar toch enigszins agressief haar tanden in mijn arm zette. Een zgn. bijtsessie (kende ik onderhand wel van haar), maar dit was de eerste keer dat de reiswezens dit meemaakten en ze vermaakten zich er uitbundig en hartelijk om. Met name ook omdat ik me er wel tegen verzette om slachtoffer te worden van haar bijtlust. Wat een vermaak, en of ik vaker zo wilde reageren dat zij zou gaan bijten. ’s Ochtends hield het hun nog steeds lacherig bezig: Willen we vaker!!

Bij dolmen della Chianca stond een info-bord waarop nog drie andere dolmens stonden aangegeven, dus wij op zondagochtend op zoek, zonder coördinaten maar met google-maps, en met succes:
Vanaf de SP86 vonden we de bordjes volgend Dolmen Frisari aan de Carara Lama dell’ Aglio, eigenlijk geheel in stukken, maar wel beschermd achter een laag muurtje en onder een afdak. Eerst kort overleg met Odilia, de hartverbinding en toen: “Ik heb jullie nu al twee keer gehoord, dit maakt me nieuwsgierig en ongeduldig, dus snel contact”, en met heel veel dankbaarheid aan ons adres.

Dolmen Albarosa staat nergens aangegeven, maar m.b.v. druivenplukkers weten we het te vinden, en wil ook graag contact. Vertelt er nog bij: Hier komen nooit mensen.

Dolmen Paladini vinden we via google maps, waar al gemeld werd: waarschijnlijk nu gesloten. Klopt, en meer waarschijnlijk: altijd gesloten, met een groot hek, maar er vlak naast loopt een ingang met pad de olijfgaard in, en daar verderop is er geen scheiding meer tussen het ene en andere terrein, dus het dolmen eenvoudig gevonden. Groot, met aan drie zijden een hoog hek, de vierde zijde geheel open. Even overleg met Odilia, het lichtwezen heeft dit gesprek opgevangen en reageert: Vreemd, jullie praten met het Grote Lichtwezen, is ze er nog? Dan  wil ik ook contact met haar! Zo gezegd zo gedaan.

In dezelfde streek de plaats Barletta: Canne Menhir, groot en stevig, klassiek model, bijna 3 meter, aan de rand van een olijfgaard heeft aandachtig meegeluisterd en is heel nieuwsgierig en gretig.

Zelfde streek op een hoge berg, Monte Saraceno, het laatste stukje weg, smal, steil omhoog en slecht begaanbaar, vanaf de top de zee zichtbaar. We ontdekken al snel drie “gaten / graven” in de grond, denken dat dit het is, loop vanwege het uitzicht nog iets hoger en ontdek er nog vele meer, en nog wat later lopen we een andere kant op en ontdekken nog een veld met heel veel necropoli. Odilia is onder de indruk, deze is heel oud, dat dit nog bestaat! De naam: Necropoli Daumia bij Mattinata.

De volgende ligt in het binnenland niet ver van de stad Foggia, aan de Via San Severo, volgens onze info (megalithic portal) een henge (?). Toegangshek gesloten, we lopen in het donker over het omgeploegde veld ernaast, twee hondjes komen ons blaffend tegemoet, aan Margrete’s looptempo merk ik al dat ze “geleid” wordt, we worden opgewacht door een meneer die geen engels spreekt, voor ons het woord chiuso (gesloten) wel vijf keer herhaald, ik  probeer wat italiaanse en internationale woorden die weinig effect scoren, maar Margrete weet precies waar ze zijn moet, achter een huisje, ze kan het dus onmogelijk gezien hebben, loopt erheen, neemt wat foto’s, ik volg even later want het gesprek met de meneer leidt tot niets.
Wij hebben het gezien, wij hebben ons laten zien, nemen afscheid van de meneer (grazie, ciao!) en halverwege het omgeploegde veld vragen we contact met een contactwezen, die graag  meer wil weten, want zijn lichtwezen heeft wel iets bijzonders gevoeld bij ons. Wij leggen ‘m onze bedoeling uit, hij geeft aan geen beslissingen te kunnen nemen maar zal wel alles aan zijn lichtwezen melden. Als we bij de auto komen zeggen de reiswezens dat er al contact is tussen Odilia en het lichtwezen. Vlakbij op een weggetje een klein stukje het veld in (mocht de startmotor het niet doen dan is hulp nabij) gaan we slapen.

Even later twee autolampen die op ons schijnen: Staan we in de weg? (heel goed mogelijk, midden op het pad) of staan we op iemands erf? (weten we wel zeker). Nee, bezorgd of we problemen hebben en hulp nodig. Alweer: Va bene. Tutti oké! Buena Notte! Si, buena notte.

De reiswezens vinden weer dat ze een saaie dag gehad hebben (naar ons idee genoeg techniekwezens in de garage, maar die hebben niet echt hun belangstelling) en willen weer een feestje bouwen. Onze bekende voorwaarden, wij hebben een prima nachtrust genoten en horen de volgende ochtend dat het feestje mislukt is: het boomwezen van de olijfgaard had geen zin te komen en aan de andere kant een kaal veld, valt niet veel van te halen.

De volgende ochtend, maandag 14, start de auto direct, een Renault dealer in Foggia heeft pas volgende week tijd voor ons maar verwijst ons naar een Renault garage 20 km verderop. Ze spreken Engels, checken nog even of het niet de accu zou kunnen zijn, het is even onderhandelen en benadrukken dat we èn onderweg naar Nederland zijn, èn in de auto slapen en ‘m dus ook ’s nachts nodig hebben, uiteindelijk voor een kleine meerprijs kunnen ze ‘m dezelfde dag nog in orde maken. (de startmotor moet ergens opgehaald worden). Tussen de middag sluit de garage, hek op slot en alarm aan, ze bieden zelfs aan ons naar Foggia te brengen voor een restaurant maar we hebben al een kant en klare maaltijd bij ons (Margrete ’s ochtends al bereid) en mogen op het terrein verblijven. Om zes uur rijden we de auto weer de weg op om een flink eind te rijden richting onze volgende twee bestemmingen vlak onder L’Aquila, dat iets noordelijker ligt dan Rome, maar in het binnenland, zo’n drie uur in totaal, waarvan we er ruim één aflegden voor we een slaapplek kozen.

Dinsdag 15, twee uur rijden door Umbrië, prachtig landschap, we stijgen 1200 m voor Menhir Lu Termine, onderaan een redelijk vlakke hellingweide, volgens Odilia een heel oude “dat die er nog is, bijzonder!” Het lichtwezen zegt: Ik heb gewacht, wel heel lang gewacht, nu is het zover dus”. Ik had als representant mijn hand op de menhir gehouden en stond met ogen dicht. Ik wist niet wat me overkwam: ik voelde de menhir trillen alsof de aarde trilde, vertelde dit aan Margrete die zei: Dat heb ik ook gevoeld, de aarde trilde heel even. Meer kunnen we er niet over zeggen, maar nu dat ik dit beschrijf voel ik het weer helemaal terugkomen, zo bijzonder!

Fossa necropoli ligt iets noordelijker aan de Via Necropoli (de coördinaten van megalithic portal kloppen totaal niet), een groot afgegraven archeologisch veld, met vele menhirs, heuvels en necropoli (gaten /graven, sommige 2 m diep). Odilia verrukt natuurlijk, hier zijn er vele! Alleen twee problemen: gaat officieel pas om half vier open, maar onze inschatting is dat ie helemaal niet open gaat, en een stevig en hoog hek. Er achter ligt een bedrijfsterrein, toegangshek open en daar loopt verder geen hek. Dus vrij toegang, er vrijuit rondgelopen, alles bekeken en er contact gemaakt met een vertegenwoordiger die zelf enthousiast was en inschatte dat dit voor de meeste zou gelden, waarom niet!

Een half uurtje noordelijker wilden wij het oude centrum van L’Aquila bezoeken, dat bij een aardbeving in 2009 zo zwaar getroffen was. Vijf jaar geleden waren we daar ook, zo indrukwekend, veel grote en grootse gebouwen, banken, overheids-instellingen, kerken en een kathedraal stonden alle gestut, de meeste zonder ramen en zonder daken, je keek zo naar de hemel als je naar binnen keek, en geen enkele aanwijzing dat er iets hersteld ging worden. Berlusconi maakte prachtige beloftes, maar daar bleef het bij. Buiten de stad hele straten met opvang-container-woningen voor getroffen inwoners. Nu staat het centrum vol met bouwkranen, overal herstelwerkzaamheden en enkele gebouwen al helemaal pico bello hersteld, wat een opluchting! We vertrokken met een gerust hart dat het daar wel in orde zal komen, en we hadden voor onze volgende bestemming een aardige rit voor de boeg: nog 6 uur te gaan, in de buurt van Verona. Maar niet allemaal voor vanavond!

We hadden gepland nog een uurtje te doen van de zes uur, maar kwamen in de buurt van Ancona in een dicht bebouwd gebied, en zaten op een overvolle tolweg die alleen maar afslagen aangaf naar andere tolwegen en grote steden. Na bijna twee uur rijden zagen we iets dat op platteland leek en een afslag nar voor ons onbekende steden. Het lukte, we kwamen op het platteland, maar ook daar veel huizen langs de wegen; steeds maar kleinere weggetjes proberen, en daar troffen we een woning geheel in donker gehuld met daarachter nog een oud vervallen en verlaten woning; daar achter parkeerden we de auto voor de nacht. Tot onze schrik kwamen later wel de bewoners van de voorste woning thuis, lampen aan, en tot overmaat van ramp een hond! Gelukkig voor ons bepaald geen waakse, Margrete heeft ‘m geaaid en lief toegesproken en kwispelstaartend liep hij naar zijn baasje terug. Wat een opluchting!

De volgende ochtend al heel vroeg om zes uur opgestaan, stilletjes ingepakt en snel weggereden. De reiswezens vertelden trouwens dat er vijf (wij, jullie en Odilia) mensen in het huis waren, en hebben nog heel lang hun kwebbel gehouden, tot ineens: Nu mogen we weer hardop praten hè? Ze hadden het enorm spannend gevonden maar ook een leuk avontuur; vertelden zelfs dat mijn lichaamswezen zich niet zo druk had gemaakt, maar die van Margrete wel. Zo leer je nog ’s jezelf kennen!

Nog enige uren te gaan naar het noorden; van de wilde bloemen duidelijk minder kleurenpracht, van de bladeren van de bomen des te meer; eindelijk merken we dat het herfst is.

In het noorden gaan we een volgende keer verder, nog genoeg te beleven!

Ferry en Margrete

PS.  We zijn ondertussen al heel wat verder gekomen dan hier beschreven: we zijn ook al klaar met Oost-Zwitserland, hebben al een aantal bestemmingen in Zuid-Duitsland meegenomen, rijden vandaag (in de zon, gisteravond regen) naar Odilia’s ankerplaats op aarde, op de Odiliënberg in de Elzas om al onze verzamelde steentjes (Provence, Corsica, Sardinië, Italië en Zwitserland en dus ook een paar Zuid-Duitsland) neer te leggen, doen daarna nog wat bestemmingen aan die op de route naar Nederland liggen, maar we zijn dan in principe op weg naar huis en gaan niet al te veel moeite meer doen om weer een wifi-punt te vinden. M.a.w. dit zou wel eens de laatste reisbrief van onderweg kunnen zijn.

Van de verdere route maken we natuurlijk wel verslag, maar gaan we proberen dat vanuit thuis te versturen incl. de foto’s, leuk extraatje toch!

Overigens alle verslagen komen tzt met foto op de website en in onze nieuwsbrief. 

reisverslag 6

Enige dagen geleden hadden we die ontmoeting met een Etruskisch lichtwezen waarbij we het toen hadden over de leidende engelen van een cultuur-tijdperk. Dit gesprek bracht bij mij de vraag naar boven hoe het voor Odilia moest zijn om een richting-gevend engelwezen geweest te zijn en nu haar cultuur zich niet meer op aarde manifesteert, dus in wezen haar taak hierin kwijt te zijn. Haar reactie: Zoals het voor mij speelt is dat ik mijn taak als richtinggever nooit heb opgegeven, maar onverwacht abrupt ben kwijt geraakt; mijn cultuur van toen is op de achtergrond geraakt, maar nooit verdwenen en ik heb altijd geweten dat mijn verbinding met de megalieten een keer hersteld zou worden. Ik heb toen hiertoe een vraag de kosmos in uitgestuurd, en toen jij en Margrete met en bij de Odiliënberg contact zochten wist ik dat jullie het in je hadden om mijn verlangen te verwezenlijken. En daarnaast heb ik een vervolg-taak waar ik me nu mee bezig houd: het creëren van een nieuw bewustzijn in de mensen, een cultuur van het hart, waarin ook mijn oude – in jullie termen neolitische – cultuur, met de lichtwezens van toen, een belangrijke rol speelt. En daarin speelt Het Grote Licht, voor jullie Christus, een centrale rol, een cultuur waarin plaats is voor mensen van alle gezindten, dus net zo goed ook voor niet- Christenen, waarin geleefd wordt vanuit het hart met krachten als naastenliefde en empathie. Dit is mijn taak voor de komende tijd voor de aarde en haar bewoners.

Voor wie over dit onderwerp verder wil lezen : de boeken van Jaap Hiddinga, met name Transformatie naar nieuw leven en De laatste stap in bewustzijn, en van Nicolaas de Jong: Bewustzijn in het hart – 2012 en de nieuwe weg.

Op onze lijst staan in Puglia (de hiel) vier bestemmingen, alle vier vlakbij de kust en we besloten van zuid naar noord te werken en eerst door het binnenland via de stad Lecce naar het zuiden te rijden. Vlak vóór Lecce leidt de weg ons door Metagne waar we een bar met wifi treffen, handig om onze volgende nieuwsbrief te versturen. In Lecce lopen we een rondje door het centrum, dan rijden we verder zuidwaarts tot we onverwachts een bordje richting Dolmen Li Scusi zien, één van onze bestemmingen. Even later staan we bij een mooi hunebed, maken contact met het lichtwezen die te kennen geeft graag weer in verbinding te komen met het Grote Lichtwezen, maar er eigenlijk niet klaar voor is. “In jullie woorden zou ik zeggen dat ik nog eerst nette kleding wil aantrekken; onzin natuurlijk, ik heb helemaal geen kleding, maar zo voelt het wel. Maar goed, wij werken met licht, en ik ben ook reuze nieuwsgierig, dus vooruit, dan maar ook nu direct. En ik voel me naar jullie toe zeer erkentelijk, prachtige taak die jullie op je genomen hebben”.
Bij Li Scusi staat een uitgebreid info-bord waar op te lezen valt dat er in Puglia 26 dolmens en 72 menhirs zijn. Tevens een plattegrond van vier in de nabije omgeving; heel wat meer dan op ons lijstje, maar die zonder lichtwezen vallen natuurlijk af (b.v. omdat ze verplaatst zijn). We voegen deze vier toe aan onze lijst, misschien komen we ze nog tegen.

Toch door naar de zuidelijkste, menhir Diso, merkwaardig in T- vorm, vlak langs een achteraf weggetje; lijkt enigszins bedreigd omdat tot vlakbij een muurtje is gebouwd; wordt dat nog doorgetrokken dan zou dat waarschijnlijk zijn plaats kosten. Odilia heeft van de deva vernomen dat dit inderdaad de bedoeling was, maar dat de overheid hier heeft ingegrepen: het muurtje mocht niet langer worden! Ook vertelt ze dat deze al heel oud is, en de steen ondanks zijn rare onnatuurlijke vorm toch natuurlijk is. Het lichtwezen voelt en klinkt wat mat: hij weet dat ie bestaat, beseft dat ie op onze vragen reageert ”maar het dringt eigenlijk niet echt tot me door. Het komt wel in orde, ik wil graag weer contact; eigenlijk is het allemaal geweldig, maar ik kan het niet bevatten, dank”.

10 Oktober overnachten we in de baai van Porto Badisco, heerlijk geluid van de branding; onze reiswezens ook weer blij, heerlijk spelen met de brandingwezens!
Maar Margrete voelde aan ze dat er iets speelde….en dat was eigenlijk merkbaar na mijn gesprek met ze toen ze een beetje klaagden dat ze het soms nogal saai vonden. In die dorpse omgeving troffen ze namelijk geen interessante reiswezens, de mensen daar hadden veelal nauwelijks gereisd. Ik had ze toen de suggestie gedaan dat ze er wellicht goed aan deden iets van hun eigen licht, zo vol van vele reizen, aan die arme saaie reiswezens af te geven, zodat die zich daaraan konden laven. Ze hadden dat wel opgepakt, maar voelden zich er toch bezwaard over: konden die reiswezens die nieuwe indrukken wel aan, want hun bezitter deed er toch niets mee, en zo zou er wrijving kunnen ontstaan. Dit vond ik een heel zinnige beredenering en heb toen de vraag aan Odilia voorgelegd. Zij vond dit een boeiend moreel vraagstuk, begreep mijn argumentatie volledig, maar, zo zei ze, zo zou dat in jullie mensenwereld heel goed werken, maar bij reiswezens is dat anders. Als zij tzt ophouden te bestaan bij jullie overlijden, dan nemen ze alle opgedane kleur-schakeringen mee naar de bron (of groepsziel) en hun inbreng daar komt dan ten goede aan alle reiswezens, ook de zgn. saaie. Als zij nú hun licht zouden afstaan zou dat dus dubbelop zijn, dus overbodig. En wat zij ook al een beetje aangeven, een saai persoon met een saai reiswezen (om maar even in hun termen te spreken) die kunnen niets met de toegevoegde licht-energie, sterker nog, daar zou frustratie optreden want die extra energie past er niet bij. Dus boeiend thema, het stukje morele overweging is zeker een verrijking voor ze, maar je menselijke redenatie gaat hier voor reiswezens dus niet op.

Zoals altijd als Odilia spreekt luisteren de reiswezens mee (om te genieten van haar mooie licht), dus dit antwoord kregen ze nu ook mee: Hier zijn we blij mee! Nu hoeven we niet meer ons licht af te geven, wat een opluchting, we hebben ook nog nooit reiswezens ontmoet die licht afgeven, dat voelt niet als onze taak, we nemen alleen maar licht van anderen mee, zo gaat dat altijd! Fijn jongens, dat dit voor jullie opgehelderd is, het was maar een idee, maar blijkt niet te kloppen, dus laat maar los. Ja, wij gaan weer spelen!

Dit gesprek bracht me op nog een andere vraag: hoe lukt het de reiswezens altijd aanwezig te zijn bij onze gesprekken met Odilia? Vaak zijn ze op zo’n moment elders bezig, en toch zijn ze er altijd als de kippen bij! Hun antwoord: Er is altijd wel een contactwezen in de buurt en die waarschuwt ons dan. En waar komt zo’n contactwezen dan vandaan en hoe weet ie dat jullie gewaarschuwd willen worden? Weten we niet precies, maar er zijn er altijd wel een paar in de buurt en misschien dat ze het kunnen zien aan ons licht, meer weten we ook niet. Wat heerst er toch een sterke broederschap in de etherische wereld, om van te dromen!

Brengt me weer op een ander onderwerp: we hebben nu al twee maal meegemaakt dat we ’s avonds gingen slapen en er een auto op ons afkwam. Wij dachten natuurlijk dat het gaat omdat we op iemands privé terrein stonden, of zelfs dat ze er langs wilden en wij in de weg stonden. Maar nee, ze kwamen kijken of alles goed was, geen problemen? Va bene? Si, va bene! Oké! Buena notte! Wat een zorgzame mensen zijn er toch. Doet een mens goed, hoewel we wel in onze slaap werden gestoord.

Dolmen Grassi in een olijfgaard, nauwelijks herkenbaar als hunebed, eigenlijk een restantje stenen, maar het lichtwezen is er nog, alleen niet erg helder, weet niets, maar stemt wel in met ons voorstel om weer verbonden te worden met het Grote Lichtwezen.

Wat op onze lijst vermeld staat als menhir Groce Caduta blijkt alleen een gedenksteen aan ‘m te zijn; voor zover ons Italiaans reikt staat er dat hier vroeger een menhir heeft gestaan en er wordt een museum genoemd. Natuurlijk geen lichtwezen meer. Een lange zoektocht over stenige paden door olijfgaarden. Eigenlijk waren we op zoek naar dolmen Stabile, die we niet konden bereiken omdat we de weg te slecht vonden, en heel toevallig troffen we Groce Caduta. En grappig genoeg troffen we ‘m de volgende dag via een andere weg wel; weer een aanwinst voor Odilia.

Bij Peschio o Pesco konden we niet verder, de weg hield er op, maar aan de overkant van het veld zagen we in de verte links twee of drie menhirs, en iets meer naar rechts moest er een dolmen liggen, dat we in de verte meenden te kunnen zien, en nog verder naar rechts nog een megaliet. Maar zeker wisten we op zo’n afstand niet. Ik heb Odilia door Margrte’s ogen laten kijken, op die manier kan zij dan invoelen, alleen moet ik dan Margrete bijdraaien zonder dat zij dit zelf bemerkt, wat een grappig resultaat oplevert als Margrete dan weer haar ogen opent en ontdekt dat ze een heel andere kant opkijkt dan ze eerst deed. Hoe dan ook, Odilia kon op deze manier in de verte waarnemen dat er voor haar wel iets interessants lag aan de overkant van het veld en zou met de deva/landschaps-engel verder zoeken. De naam: Orfino dolmens.

Vanuit het gehucht Giurgidignano loopt er een Percorso Megalitica (was wel even zoeken, diverse inwoners gevraagd naar megalieten, niemand enig idee). Als eerste komen we langs een hypogeum (ondergrondse cultusplaats). Het lichtwezen spreekt niet maar geeft alleen hoofdgebaren, moet erg wennen aan contact met mensen, maar reageert wel heel duidelijk positief op de vraag of hij/zij weer contact wil met het Grote Lichtwezen van vroeger.

Even verderop een vierkante paal (volgens Odilia wel natuurlijk gevormd), menhir Vicinante 1, het lichtwezen enerzijds vol ongeloof, maar aan de andere kant: zo’n verhaal kan niemand zo maar verzinnen, “dus ik moet het maar geloven”.Even verderop zien we menhir Vicinante 2, ook vierkant, en staande bovenop een dolmen, ook vol ongeloof, “maar doe maar toch”. En verder rijdend over smalle weggetjes langs olijfgaarden stuiten we ook nog op Dolmen Ore; het lichtwezen vermoedde al iets, vindt de herverbinding met het Grote Lichtwezen wel ingrijpend, had graag wat meer tijd gekregen, maar toch heel graag.

Chiancuse Dolmen, helemaal achterin de olijfgaard, totaal omgeven door braamstruiken, we parkeren er vlak naast. Odilia geeft aan: ver weggezakt, maar probeer toch maar. Het lichtwezen: Ik ben er wel degelijk, alleen in ruste, ik lig hier maar, goed beschermd en verscholen achter een braamstruik, maar jij hebt mijn steen gezien. Het contact met het Grote Lichtwezen is heel abrupt afgebroken, dat moet wel heel pijnlijk voor haar geweest zijn, en voor mij ook. Dat ze nu weer contact met me wil ontroert me enorm, ik voel me wel overdonderd, zo snel ineens, zou enerzijds willen dat het langzamer kan maar tegelijkertijd wil ik geen minuut langer wachten, en dan te bedenken dat ik geen tijd ken! Wel heel veel dank aan jullie, heel veel dank!

Het is daar een heerlijk rustige omgeving, mooi weer, we besluiten er een lange pauze te houden, en uiteindelijk er te blijven overnachten. We staan weliswaar in iemands olijfgaard, maar goed verscholen en doen er niemand kwaad mee. ’s Nachts om 4 uur zijn we even wakker, de reiswezens: Mogen wij wat vragen? Er is bezoek, en hij wil contact, de terreinbeheerder of zoiets. Ik: Ben je er? Mmm. Je wil contact? Ja. De eerste keer dat je met mensen praat? Ja. Nogal wennen zeker? Ja. Heb je vragen? Nee. Je bent de beheerder van dit terrein, begrijp ik ? Ja, ik zorg voor de bomen, die zijn heel oud. En ik probeer meer bloemen te krijgen, dat lukt alleen vlakbij de braamstruik, het veld wordt steeds gemaaid. Zorg je ook voor het muurtje om het veld heen? Nee, daar zorgt een steenwezen voor, die waren er al eerder dan de bomen. Weet je ook van het lichtwezen? Ja, die is nog veel ouder, was er al toen ik kwam, ik bescherm ‘m met een braamstruik, hij is al beschadigd en anders hadden ze ‘m nog meer beschadigd. Door de huidige eigenaar? Ja, die wilde ‘m weg hebben; jullie hebben iets gedaan daar, hij heeft heel lang op iets gewacht en nu is het er. Klopt, daarvoor zijn we speciaal gekomen, wij vertrekken straks weer, blijven hier alleen slapen; weet je wat dat is, slapen? Nu wel. Mensen slapen normaal in hun huis, huizen kun je verderop zien. Ik niet, ik ken alleen dit terrein. Er is iets met die steen, hij voelt verdrietig, wat is ermee? Hé, nu heb ik toch een vraag! Het is een kristal die voor die verbinding zorgt, maar toen ik ‘m naar binnen gooide heeft ie eerst de steen geraakt en zijn er een paar stukjes afgesprongen. Hoort ie bij het lichtwezen? Ja, hij is heel belangrijk voor het lichtwezen. Dan zal ik ‘m ook beschermen. Graag. Zo is het genoeg. Fijn je gesproken te hebben, dag. Dag.

Langs weggetje SS16 ontdekken we nog een menhir bovenop een dolmen. Het lichtwezen begint uit zichzelf: Ik ben er, heb net iets gehoord (klank bij de hartverbinding) en dat heeft me nieuwsgierig gemaakt. Wij vertellen onze bedoeling. Wauw! Leeft ze nog? Geweldig allemaal, echt geweldig, dank!
De auto heeft even moeite met starten, dan is er toch iets aan de hand, de accu is pas nieuw, de startmotor? Margrete test een ja; volgende vraag: doen we goed aan ‘m z.s.m. te vervangen? Ja. Kan ie nog een paar dagen mee als we op droge ondergrond overnachten? Ja. Fijn, want het is vrijdag, maandag in een stad een Renault garage opzoeken!

Aan de noordkant van dit gebiedje bij Melendugno zoeken we nog twee dolmens: Placa Dolmen, in een olijfgaard, heeft ons gesprek met Odilia gehoord, en “dat roept iets wakker”, maar het Grote Lichtwezen terug? Na ons verhaal aangehoord te hebben reageert het lichtwezen: Jullie spreken met kennis van zaken, dan moet het wel kloppen; bovendien neem ik waar dat jullie van heel ver komen speciaal voor deze opdracht, ik ben jullie zeer erkentelijk, hoe kan ik jullie danken? Margrete: maak maar contact, dan is voor ons deze missie geslaagd. “Dat voelt kloppend, dank”.

Vanaf de toegangsweg SS16 geeft een bordje het Gargulante Dolmen aan, we zitten dus in het goede gebied maar dan nog blijkt een hele zoektocht door allerlei wegen en paden door en langs muscaat-druivengaarden, en gelukkig is het oogstseizoen, we moeten diverse keren vragen en komen steeds een stukje naderbij, tot tenslotte we op het pad staan waar het zijn moet, maar we zien het dolmen nog steeds niet. Iets verderop zien we twee steenhopen liggen, zouden dat de restanten zijn, of ligt het daar achter dat bosschage? Margrete zegt: Ik ga wel even kijken; ik ben nog bij de auto bezig; ze blijft langer weg dan ik had verwacht, tot ik haar hoor roepen, ik kijk om, zie haar bij het bosschage vandaan komen, wat moeilijk lopend, loop haar tegemoet. Ja, ze heeft het dolmen gevonden, heeft zich a.h.w. laten leiden, maar dat leiden ging nogal krachtig en dwingend, heeft zich bij het bosschage naar binnen laten duwen is toen van een flinke steen het lege graf ingevallen, heeft me van daaruit geroepen, maar dat heb ik niet gehoord, is er toen uitgeklauterd met gekneusde rug en hand en nog wat schrammen hier en daar, en ook heel erg geschrokken. Wat is er precies gebeurd? De contactwezens van het lichtwezen daar hadden ons al eerder waargenomen van de andere kant, maar daar zagen we alleen een dichtbegroeid hek, zijn toen rondgereden naar deze kant, en hebben ook hier nog enige tijd rond gekeken voor we deze plek opzochten. Het lichtwezen had gevoeld dat er iets speelde en heeft zijn contactwezens duidelijk geïnstrueerd ervoor te zorgen dat we het dolmen zouden vinden. Wel, zij zijn duidelijk geslaagd in hun opdracht, en zodoende kon het lichtwezen weer met het Grote Lichtwezen verbonden worden. Onze missie dus ook geslaagd, zij het met een wat hoge prijs voor Margrete. En niet alleen onze missie voor dit dolmen, maar voor heel Puglia!

Verder naar volgende bestemmingen in de buurt van Bari, heel wat noordelijker aan de oostkust. Maar dat komt in een volgende nieuwsbrief.

Tot later,


Ferry en Magrete