Eiland Lolland

Vroeg in de avond staken we de brug over naar Lolland, Horslunde, (54.906500/ zelf meten we 54.911755 / 11.264787), een grote grafheuvel langs de weg. Odilia reageert: Deze heeft ’t moeilijk, ik had verwacht dat ie krachtig zou zijn en heb niet stil gestaan bij de lange tijd die inmiddels verstreken is en het gegeven dat hij al die tijd onbeschermd heeft gelegen. Ik vertel haar dat er pas vanaf ca. 1900 bewustzijn over cultuurgoed is gekomen.

We maken, zoals afgesproken, nog even contact met de Bemiddelaar: Morgen kun je hetzelfde verwachten als vandaag, geheel afhankelijk van hoe ’t loopt en wat zich voordoet. Of hij daar veel aan heeft betwijfelen we, maar daar moet ie ’t maar mee doen (en de auto dus ook).

Margrete laat Odilia doorkomen, die was flink ontdaan. Ik: Hoe is het nu? Ja, iets beter, ik besef nu dat er meer onverwachte tegenslagen kunnen komen, daar had ik niet bij stilgestaan; ik heb nu ook meer helpers ingeschakeld. Gaat er vandaag weer zo’n groot aantal hunebedden komen? Ja, ik denk het wel, de afstanden zijn goed te doen, de coördinaten kloppen. Daar hadden jullie nog een vraag over? Ja, inderdaad, gisterenochtend waren beide gps’en totaal van slag, zomaar ineens, wat speelde daar? Even navragen… tegenkrachten! Had ik absoluut niet verwacht in dit land. Jullie apparaten zijn de zwakke plekken. De batterij in Margrete’s is camera leeg, twee navigatie-apparaten die niet werken. Je doet er goed aan naar jullie mobieltjes te kijken!

En die kon ik dus niet vinden! Margrete had ze in het zwarte tasje gedaan bij de twee reserve gps’en, maar daar zaten ze niet in, de bijbehorende snoertjes wel! Vreemd.

De volgende op de route was Kong Svend hoj, een grafheuvel met kamer. We parkeerden de auto ernaast en gingen overnachten. Margrete hing een windgong aan een boom  die in de wind mooi geluid maakte. ’s Ochtends vroegen we advies aan Odilia, die vertelde dat ze al contact had gekregen met het lichtwezen: Maak maar contact, je hoeft geen klank te maken, maar doe de hartverbinding met wat stemgeluid; hij heeft me trouwens laten weten dat hij vannacht genoten heeft van de klingeltjes. Ik ging als representant staan: Ik ben nog grotendeels compleet en jullie zijn meer dan welkom, ik ben blij met het contact met het Grote Lichtwezen en de nieuwe taak waar ze me voor wil inzetten; ik voel me heel tevreden en dankbaar.

 

Daarna naar Ravnsby, vlak bij een cirkel van mooie beelden, de Dodekalitten, die doen denken aan de beelden op Paaseiland, en waar ook geluid bij hoort.

Dodekalitten op Lolland waar de voorouders zingen
Dodekalitten op Lolland waar de voorouders zingen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Glentehoj de boerderij Ellevehoj (11 mounds)

In dit gebied liggen nog vier of vijf grafheuvels met kamers Glentehoj (54.906500 / 11.352283). Margrete voelde zich uitgenodigd om als representant te gaan staan: Ik verveel me, ik speel maar een beetje met bezoekers; ik ben wel verbonden met de andere drie, maar die zijn zo suffig, ze lijken wel ingeslapen. Ik hield me eerst een beetje schuil, maar voel nu dat dat niet nodig is bij jullie. Ik begon over het Grote Lichtwezen, en een nieuwe taak. Ho ho, niet te snel! Dat komt wel. Ik ben vroeger met veel meer verbonden geweest, maar weet niet goed waar. Ik: Vraag maar aan het Lichtwezen!


Toreby, Barnehoj, Jettestuen
 (54.757685 / 11818642) was de volgende, een ganggraf, aan een zijpad met paal en infobord. Odilia gaf aan: Hij is er wel, maar ik heb nog geen contact. Willen jullie contact maken, de hartverbinding doen, een steen neerleggen en eentje meenemen? Ik stond als representant: Ik voel me tevreden al is er veel van me weggenomen, maar de vorm is nog zichtbaar en wordt nu met respect behandeld; ik heb jullie gesprek gevolgd en snap de bedoeling, wel merkwaardig hoor zo’n gesprek en ook fijn, ik heb het Lichtwezen wel gezien maar wilde even afwachten, en wil graag weer contact, ik begrijp heel goed dat vroeger anders is dan nu, ben benieuwd!

Bij Kettinge langs de weg liggen twee vrolijke snuiters van hunebedden (54.695374 / 11.813945). Via de reiswezens hadden ze al veel vernomen, maar toch vroegen ze nog aan ons: Wat komen jullie doen? We leggen ’t uit en ze zijn heel meegaand. De meeste van hun dekstenen zijn verdwenen, maar de vorm is verder duidelijk te zien.

 

Langs dezelfde weg, 2,4 km verder, ligt Frejlev Skov (54.693055 / 11.841256),​daar troffen we​ rechts een huis, maar geen toegang het bos in. Wel waren we even eerder een bospad links gepasseerd, zo’n 200 m terug,​waar een b​ordje Oldtimeminder ​bij stond​, en verderop ​in het bos ​rechtsaf (aangegeven) drie megalieten, de eerste twee dichtbij elkaar, steencirkels met een hunebed erin. Ik werd er opgevreten door de muggen, merkwaardig genoeg Margrete minder dit keer. Later zou Odilia verklaren dat ik wat van slag was doordat ik eerder die dag mijn beide mobieltjes niet had kunnen vinden, en daardoor minder afweer had. Ze raadde me aan om de auto nog maar eens goed te doorzoeken, misschien heb je ze op een andere plek gelaten dan die je verwacht.

Bij de vorige ​megaliet​ had Odilia een nieuwe strategie toegepast die in de praktijk goed bleek te werken: Bij een nieuwe plek praatten we eerst nog wat na over de vorige; dat riep nieuwsgierigheid en vertrouwen op. We maken geen klank (was meestal trommel), maar doen de hartverbinding waarbij we het stemgeluid maken dat op dat moment vanuit ons hart omhoog komt – soms heel harmonieus, soms ook niet.Deze strategie paste ze nu ook toe: Met de vorige heb ik goed contact, hij was bijna enthousiast, en blij met het vooruitzicht van een nieuwe taak. Het is een heel krachtige, die kan nog een belangrijke taak krijgen. Ik wilde graag weten hoe mensen die immense dekstenen konden weghalen. Die worden in stukken geslagen, en dan kunnen ze die meenemen voor bijvoorbeeld huizenbouw of wegaanleg. Het kan ook toegang verschaffen om te zien of er iets in ligt wat geroofd kan worden.

Met de aandacht weer terug bij de huidige megaliet Runddysse Frejlev skov: we spraken als eerste de middelste aan, ik als representant: Waarom heb je ons zomaar in de steek gelaten? Niets gezegd en dan blijf je een hele lange tijd weg en nu kom je ineens terug en denk je dat we blij zijn, maar zo gaat het niet, wat denk je wel dat je zo met ons kunt sollen, dat laat ik niet gebeuren hoor, bekijk ’t maar! Dat voelde voor mij als representant uiterst merkwaardig, allereerst omdat ik ondertussen door de muggen opgevreten werd, verder omdat ik het er inhoudelijk niet mee eens was maar dat moest ik natuurlijk voor me houden, en ten slotte omdat ik deze reactie een lichtwezen onwaardig vond. Odilia ging er wijselijk niet tegen in.

Terug naar de eerste Sidenius Jaettestue – die reageerde met andere woorden van gelijke strekking en heftigheid. Hierna doken Margrete en ik snel de auto in, en lieten de derde voor wat ie was, want die zou waarschijnlijk net zo reageren, en we reden het bos uit.

Odilia gaf later nog wel aan dat ze deze voorlopig met rust zou laten, de pijn was te groot om er tegenin te gaan; ze liet ze een tijdje rustig betijen en zou ervoor zorgen dat er wezens in de buurt waren die vanuit een neutrale positie af en toe wat zouden zeggen om ze wat tot bedaren te brengen. Tevens gaf ze aan dat ze deze absoluut niet zou laten wegglippen, want hun grote boosheid gaf wel aan dat ze over veel kracht beschikten, die te zijner tijd ook positief in het belang van aarde en de mensen ingezet zou kunnen worden.

Verder naar het eiland Falster, waar we drie plaatsen op ons lijstje hadden staan.