Zeeland vervolg 2

Het gebied van Raevehoj, Jaegerhoj, staat duidelijk langs de weg aangegeven: twee heuvels vlak bij elkaar in een weiland. Op enige afstand hiervandaan in een rechte lijn was een nog veel grotere ……….. te zien. De eerste……. doet slaperig aan, met opzet bleek later, omdat hier veel mensen langs komen en als hij zich dan slaperig houdt gaan de meeste mensen weer snel terug. De tweede heeft een ruime opening en binnenin kun je rechtop staan.

 

 

 

 

 

 

Volgens Odilia was de derde ook krachtig. Odilia had verbinding met de deva van de plek, die haar liet weten dat er in de omgeving nog veel meer …………. lagen, die wel beschadigd waren. Odilia zou ze wel kunnen bereiken via deze plaatselijke deva, hoewel deze op haar beurt het contact met ons wat afhield omdat ze het met al die beschadigde …………… wel heel zwaar had. Wij hebben toen aan haar verteld dat Odilia zich van haar zware taak bewust was en haar graag wilde ondersteunen als ze dat wilde toelaten. Nou graag! Ik voelde haar opluchting door me heen gaan.

 

De Bjergstedskoven (55.663872 / 11.366558) liggen in het bos aan de Bjergsted Byvej. We konden ze in het bos echter niet direct vinden, het was ook al aan het schemeren. Toen we ze uiteindelijk vonden, hebben we er alleen maar omheen gelopen – ze voelden zeer afgesloten.

We zijn er vlakbij blijven overnachten, en ’s ochtends voelde de eerste ………….. heel anders aan. We maakten contact en hij vertelde dat er vaak mensen langskwamen die hem slechts als steen bekeken en waarbij hij zich dan afgesloten hield. Nu wij echter duidelijk contact maakten met het lichtwezen was hij zeer open, en vertelde dat hij ook graag contact wilde met het Grote Lichtwezen, en ons zeer erkentelijk was dat we hem wezenlijk gezien hadden. Hij had zich ook duidelijk laten zien op een van de foto’s (orb!) en sprak ook zijn dank uit aan onze reiswezens.

Zij, op hun beurt, hadden genoten van zijn sterke energie en vroegen of die andere, aan de overkant van de weg, ook zo sterk was: Ga maar kijken. Mag dat ja? Nou, we blijven voorlopig maar bij jullie in de buurt, en heerlijk hè, al die regen! Daar dachten wij anders over. De auto vindt ’t ook fijn , wordt ie weer ’n beetje schoon!

Die nacht werden Margrete en ik allebei om drie uur onrustig wakker, Margrete had in haar droom gepiekerd over haar dochter Sanne en ik over mijn twee verdwenen mobieltjes. Odilia vertelde dat we ’s nachts stevig “gescand” waren: Er is min of meer donkere energie op jullie afgestuurd om te zien of jullie betrouwbaar zijn en of jullie misschien ruzie zouden krijgen. Complimenten dat jullie heel open naar elkaar waren en je eigen verstoring niet op elkaar hebt afgereageerd.

We hebben nog in de omgeving gezocht naar nummer drie, maar die is waarschijnlijk in de uitgebreide afgraving bij de hoofdweg verdwenen.

 

Acht kilometer verder ligt voorbij Snertinge het dorp Bregninge: steencirkels​ in een prachtig ongerepte ​natuurgebied , Vesterlyng Langdysse – duinen en een eilandje in zee (55.733001 / 11.289200).

Het lichtwezen hier reageert heel vriendelijk, en op mijn vraag of hij verbinding heeft met de deva van dit gebied, vertelt ie dat er heel zelden contact is, maar dat hij zich wel bewust is dat ze er is. Praten met ons ervaart ie als vreemd, maar wel interessant, en hij wil graag contact met “ons” lichtwezen, Odilia dus, wat enige tijd later door Odilia wordt bevestigd dat dat gelukt is.

Iets verderop ligt nog een grafheuvel en een hunebed​, tegenover no. 34, waar we geen contact mee hebben gemaakt omdat deze tot dezelfde deva behoort.

 

 

 

 

 

 

Zo’n 30 km verder over de zandweg richting Husk, komen we bij het gehucht Eskebjerg.

In het dorpje Eskebjerg, op het dorpsplein (soort van rotonde) Oldstrupveje, treffen we Frenderupsgardyssen (55.80679 / 11.60490) die ons doorverwijst naar de grotere, verderop, in Grevinge, die het centrum van het gebied vormt. Over zichzelf vertelt hij: ik ben groter geweest, voel me ook benauwd als ik aan de toekomst denk, je weet ’t nooit met die wegenbouwers.

De volgende is Grevinge Skov, en Hamlet’s graf (55.818194 / 11.60490). Het hunebed ligt enigszins in het bos, twee stenen palen volgen. Zijn binnenwerk lijkt een beetje aan het verzakken. Odilia gaf aan dat ze al contact had met de deva hier, en ook met het lichtwezen van het hunebed, en dat hij zeer bewust was – nu verbonden zou hij een grote steun voor haar kunnen worden. Hij had ook aangeven op dezelfde wijze als Odilia met Margrete contact te willen, maar Odilia had aangegeven dat dat haar teveel zou belasten, maar dat hij wel op de “mensenmanier” contact met haar kon maken. Hij wist daar niets van maar ’t leek hem ook bijzonder, dus Margrete stond representant voor hem.

Hij ging zichzelf nu bekijken via Margrete’s ogen. Hij stuurde Margrete als het ware, om zichzelf van diverse standpunten te kunnen bekijken en constateerde dat ie er heel anders uitzag dan dat hij gedacht had.

Hamlets Grav

Hij had begrepen dat we twee stenen wilden meenemen, daar maakte hij zich wat zorgen over, er was al zoveel van ‘m meegenomen. Ik legde uit dat we maar twee kleine steentjes wilden meenemen om die tzt op de Odiliënberg te leggen om de verbinding met Odilia te garanderen. Hij had ook al gesproken met twee wezens die bij ons hoorden, en had dat leuk gevonden. Mijn (Ferry’s) energie had ie als wat zwaarder ervaren. Ik bood aan als representant te gaan staan, dan kon hij mij beter ervaren. Dat beviel ‘m minder goed dan hij gedacht had (logisch, ik heb de zwaarste energie, eigenlijk hadden we de andere volgorde moeten nemen). Hij wist ook van het “rotonde” hunebed (Frenderupsgardyssen) en maakte zich daar wat zorgen over. En hij vond ons “anders” dan andere mensen. Waarschijnlijk voel je dat wij van ver komen, en brengen dus een heel ander licht met ons mee. Ja, jullie spreken ook een andere taal, hoor ik. Hij was zeer tevreden met z’n plek, en liet weten heel blij te zijn om weer contact te hebben met “ons” lichtwezen;  hij had niet beseft dat ze nog bestond, zo lang was ze weg geweest. Wij namen afscheid, zodat hij zich kon gaan verbinden met Odilia.