Zeeland vervolg 4

De volgende megaliet, Kirkerup, ten noorden van Roskilde (55.718069/ 12.15340), ligt in het veld, volgens onze gegevens een langdysse. Het ziet er echter meer uit als een gewoon hunebed, dus hij zal wel veel stenen kwijt zijn vermoeden we.

We maakten opnieuw eerst contact met Odilia: De vorige was wel heel welwillend. En als jullie straks hier vertrekken, vergeet dan niet iets te zeggen als: Verzamelen! Eigenlijk hadden de reiswezens wel gelijk dat ze wat mopperden en het fijn zouden vinden als jullie er wel aan denken bij vertrek even “verzamelen “ te roepen, ze doen heel veel, dan kunnen jullie ook iets terug doen. Maak hier maar contact.
Ik als representant: Wat komen jullie doen? Margrete gaf uitleg. Ik begrijp dat jullie een soort bemiddelaar zijn? Ja. Mooi werk – het is inderdaad wel heel lang geleden. Ik kan me nog wel vaag iets herinneren, maar het is sterk vervaagd, en zoveel is ook anders nu. Ik ben veel stenen kwijt maar toch ben ik nog helder aanwezig. Wat fijn en vreemd dat ik met jullie kan spreken, ik snap jullie techniek niet maar het werkt wel.

 

 

Olstykke, Stuehoj, een zogenaamd jaettestue (55.796550 /12.149011): een grafheuvel met toegang tot de kamer, op een open grasveld omringd door moderne eengezinswoningen – een wat vreemde gewaarwording.

Odilia: Dezelfde deva gaat hierover als bij de vorige, zeer behulpzaam. Op de vorige plek hadden we een heel fijn gesprek – zo noemen jullie dat; in wezen is het een energetische uitwisseling of vervloeiing. Ze werkt graag mee en heeft veel belangstelling voor jullie techniek met representanten. Hier is zeker een lichtwezen aanwezig, heb ‘m enigszins kunnen voelen. Maak maar contact.

Ik als representant: Hallo, ik heb begrepen dat mijn deva meewerkt, jullie hebben een speciale techniek waardoor we met elkaar kunnen praten, wat fijn. Hoe ik hier lig? Ach, moderne huizen, een mooi gemaaid veld, fijn dat er bomen zijn, daar heb ik contact mee.
Er komen veel kinderen, die maken onbewust wel contact, volwassenen minder, die zien me meer als interessant object. Het Grote Lichtwezen herinner ik me vaag, alles is zo heel anders geworden, wat ik van mijn eigen deva hoorde maakt ’t makkelijker om te geloven, maar anders had ik echt niet kunnen geloven dat het Grote Lichtwezen nog bestond en nu hier terug is! 

Het was nog een eind rijden naar Blistrup, Olshoj, ten noorden van Fredensborg (56.101984 /12. 229418). We parkeren bij de manege; ernaast ligt een wat verwaarloosd terrein met wat schapen erop, maar ook een flinke heuvel, die je niet direct als grafheuvel herkent maar het wel degelijk is.
Er zijn twee ingangen naar de twee kamers, op de heuvel is nog vaag een cirkel te herkennen.

Ik als representant: Ik voel me wat slaperig, en tevreden, het is hier fijn toeven in een lommerrijke omgeving en met dieren. Mijn taak is klaar, de deva hier is er waarschijnlijk wel, maar ik heb niet zo vaak contact. Bijzonder wel dat jullie zoveel belangstelling tonen, ik wil wel luisteren naar dat Grote Lichtwezen, en dan zal ik wel zien.

Reactie achteraf van Odilia: Inderdaad behoorlijk slaperig, niet echt wakker te krijgen, dat wordt nog veel werk, maar het goede nieuws is dat er bij deze heuvel nog twee lichtwezens zijn die graag willen en die zich enorm ergeren aan deze luiwammes.

 

Ruim een uur later komen we aan in Lille, Store Hareskov pillesten, (55.770400 / 12.374002) afslag Vaerlose – zo’n 200 m verder is er een parkeerplaats. Er liggen wat stenen langs de weg, maar de eigenlijke plek is iets verder het bos in bij een pad parallel aan de weg – heel veel stenen half in de grond en verborgen onder de bladeren. Ik als representant: Welkom, wat bijzonder om met mensen te praten! Ik hoorde jullie al met een lichtwezen praten over een andere plaats, het is wel veel tegelijk, met jullie praten, die andere plek waar jullie ’t over hadden en wat komen jullie eigenlijk doen? Oh, een nieuw lichtwezen dat mij schijnt te kennen? Daar wil ik ook wel contact mee en meer van weten. Margrete vult nog aan: nou nieuw, eigenlijk heel oud, en dat lichtwezen heeft ook al contact met jouw deva. Oh, dat helpt, is fijn.

Zoekend naar Vandvaerk svej, Megalitgrav Vaerlose (55.768827 / 12.374002), komen we bij de ingang en parkeerplaats van een grote vuilstort die over de weg heen is ligt, zodat we ons gedwongen zien daar ter plekke te parkeren en met de gps in de hand nog een klein stukje verder te zoeken. We maakten echter een fout door de afstand die de gps aangaf verkeerd uit te leggen, zodat het nog een hele dwaaltocht werd door het bos zonder de krachtplek te vinden. We wisten ook niet hoe die er uit zag, dat maakte ’t extra lastig. Wij zochten contact gezocht met Odlia en legden de situatie uit, en vroegen haar of misschien de reiswezen ‘m zouden kunnen vinden, of dat ze misschien contact kon krijgen met de deva​, wij zouden ‘m niet gaan vinden, dat was wel duidelijk. We waren ondertussen het bos uitgelopen via een andere uitgang en liepen nu langs de weg terug naar onze parkeerplaats. Margrete kreeg opeens een seintje “gevonden!” Later vertelde Odilia dat wij er vlak langs zijn gelopen zonder ‘m te herkennen, het waren weer in de grond liggende stenen met bladeren erover heen, maar het lichtwezen had ons wel waargenomen en iets van onze bedoeling  gevoeld en had dat doorgegeven aan de deva. Toch bijzonder hoe die wereld in elkaar steekt!

Toen kwam ons volgende probleem: de parkeerplaats was afgesloten! Het bordje gaf aan dat ie de volgende dag om 12 uur open zou gaan. Balen!

​Margrete duwde nog wat tegen de slagboom en  kreeg er een heel klein beetje  beweging in. Toen ik met haar ging meedoen ging deze nog steeds niet open, maar verboog wel! Toen hebben maar even doorgezet onder het motto “het doel heiligt de middelen” en we​ konden weg.

​ V​lakbij, in hetzelfde bos, bij Hareskov, Horgen (55.769517 / 12.393950), vonden we ook hier weer losse keien op de grond met bladeren bedekt. Odilia liet weten dat onder die stenen nog dekplaten liggen, en dat zich daaronder dus het eigenlijke hunebed bevindt. Ik weer representant: Ik weet alles al, van m’n maat verderop in het bos, jullie hebben daar het Grote Lichtwezen van heel vroeger teruggebracht en er zijn nog andere wezens ook, wel merkwaardig allemaal, hoe dit alles mogelijk is, ook met jullie te praten… Ik kan nu ook dat lichtwezen bij jullie vaag waarnemen en wil graag haar verhaal horen! Dank, dank, dank!

 

Onze laatste bestemming in Denemarken was Lyngby, Torbaek (55.790244 / 12.59267). We kwamen bij een gesloten hek van een park rond een kerk. Ernaast liep op een dijk een spoorbaan, en er was een parkeerplaats. Iets verder terug zagen we iemand door het hek gaan – een hek voor voetgangers dus. We liepen het park in, dat veel groter bleek dan we in eerste instantie rondom de kerk hadden gezien – veel prachtige oude boomreuzen. Met behulp van de gps konden we de krachtplek eenvoudig vinden: een groot complex van heuvels, waarvan één een ingang had. Odilia  praatte nog even over de vorige twee, en gaf aan nu hier helemaal verrukt te zijn: Hier zijn heel veel lichtwezens, en ze zijn er goed aan toe. Maak maar contact met een woordvoerder.

Deze gaf te kennen al te weten waarvoor we kwamen (had blijkbaar goed meegeluisterd) en voelde zich heel dankbaar; wat een feest van herkenning, wist niet dat zij er nog was. De grafheuvels, dus eigenlijk de lichtwezens ervan, hadden het goed met elkaar, ze lagen beschermd op een mooie plek met oude bomen en veel dieren. Het Grote Lichtwezen terug, dat hadden we niet meer verwacht, zolang geleden – en jullie hebben haar hier gebracht, wat geweldig! Heel, heel veel dank! Eén en al feest was het, geen enkele aarzeling, ongelooflijk, wat een gebeurtenis!

Op de terugweg was het nog wel even zoeken; het was donker geworden, dan ziet alles er toch even anders uit, maar we slaagden erin de uitgang te vinden en bleven in een donker hoekje op de parkeerplaats overnachten.

En hiermee waren we klaar in Denemarken, veel sneller dan verwacht. We wilden alleen nog Kopenhagen aandoen, even sfeer proeven, maar niet te lang in de drukte blijven. En het historisch museum bezoeken! Daar troffen we prachtige runenstenen. Vervolgens de brug over naar Zweden, richting Malmö.