Zuid West Finland

19 juni. Op weg naar onze eerste bestemming in Kumo. De coördinaten brachten ons naar een plantsoentje aan de rivier, maar dat klopte niet, we zagen er niets.
Aan veel mensen gevraagd of ze een megaliet/dolmen in de buurt wisten; de meesten zeiden dat er wel een oude steen moest zijn, ergens bij de rivier, maar ze wisten niet precies waar, tot iemand ons wat verderop wees. We liepen de privé tuin van een zomerhuisje in, vrij hoog boven de rivier. Er stond geen hek, en er was niemand. Kökemäki, Karajamäer, Karajakivet barrow cemetry (61.26166 / 22.34820) – al deze namen hadden we van internet (megalithic portal) want dit deel van Finland is tweetalig, Zweeds en Fins. We zagen een redelijk grote steen die boven de grond uitkwam, maar er lagen er meer in de grond verzonken. We gingen eerst wat eten, zittend op de steen, de zon kwam net door. Daarna bleef ik er op zitten om representant te zijn, ik voelde me vermoeid, beetje verstoord: Ik ben er, weet ’t eigenlijk niet, mmm… ja, ik begin me iets te herinneren , maar dat is heel lang geleden, heeft dat nog zin? Ik lig hier rustig, mijn taak is klaar. Het Lichtwezen? ja, die herinner ik me ook vaag, maar vroeger is voorbij, laat maar, het is geweest, het is toch goed zo!Ik legde ‘m uit dat het Grote Lichtwezen van heel vroeger contact met ‘m zocht, maar veel reactie kwam er niet.

Later bij de auto, de reiswezens: Wij zijn lekker bezig geweest met de natuurwezens om hem heen, die willen dat ie weer wat gaat doen, ze zijn flink met hem bezig, en toen gingen jullie nog boven op ‘m zitten eten ook, dat irriteerde hem enorm, lachen joh! Wij hebben veel plezier gehad, reken maar! Ik: En nou moet Odilia ’t maar verder zelf doen, in elk geval is ie stevig gewekt, vooral door zijn irritatie; kunnen jullie nu lekker uitrusten! Moeten jullie s naar jezelf kijken! Wie heeft ’t hier over moe zijn! We liepen terug naar de auto. Ik wilde wegrijden, maar we vergaten “verzamelen”naar de reiswezens te roepen, zoals afgesproken: Jullie krijgen strafpunten, wij bonuspunten! Ja hoor, gelijk hebben jullie! Jullie kunnen vandaag nog wel bonuspunten verdienen als jullie aan wat lekkers denken bij de volgende stop, anders krijgen jullie nog meer strafpunten! Chantage! Dat woord snapten ze niet

​Noordwaarts, naar Merikarvia (61.857546 / 21.475058), King’s grave – een stapel stenen aan de weg: Palosaarenke heet de krachtplaats, niet rechtsaf naar Hyrelänkuja maar er tegenover, een zijpad in naar een grote kei; daar een asfaltweggetje over (rechts staan huisjes), maar het wat verborgen pad ligt links. Het lichtwezen hier voelde zeer terughoudend: Dit is allemaal niet meer nodig. Ja, ik herinner me het Grote Lichtwezen nog, maar dat is voorbij, en zij (Margrete) praat te veel, waarom al die vragen, laat maar. Margrete: Wil je misschien even naar het Lichtwezen zelf luisteren, dat lijkt me beter. Misschien, zal erover denken…Jawel, als ze dat per sé wil, vooruit dan maar (eigenlijk om maar van Margrete af te zijn, voelde ik). Daarna deden wij zoals altijd de hartverbinding en legden wat lekkers voor de natuurwezens neer (rode wijn, honing, tabak, chocola, om er de etherkracht uit te halen).)

Later reageerde Odilia: Die hartverbinding, dat brak ‘m en toen heeft ie zich geopend; hij laat nu hulp toe, hij had zich voor zijn pijn afgesloten, heel begrijpelijk, ’t heeft ook zo’n lange tijd geduurd.

Kaijoki, Karijoen (62.303008 / 21.671536), alweer steenhopen, er is een zandweg en pad naar het dal, tot het einde doorlopen, want er liggen er vele. Zo’n steenhoop wordt grotto, cave genoemd, veel ervan ligt nog geheel of gedeeltelijk verborgen.

Ik als representant van de woordvoerder: Verbazing, dit hadden we niet meer verwacht, een aantal van ons reageert positief, van andere weet ik ’t nog niet, maar het Grote Lichtwezen is er, ik heb jullie met haar gehoord, ze kwam met jullie mee! Ik kon ’t eerst niet echt geloven, maar is ’t duidelijk, laat ‘r maar komen! Ja, laat ze nu maar komen!

Overigens hebben we dit gesprek vanaf het pad gedaan, in het veld waren veel te veel muggen (!) en een eland!

Na Kaijoki kwamen we langs een bibliotheek, waar we onze reisbrieven gingen opstellen en versturen. Na afloop vroegen we of de reiswezen waren meegegaan de bibliotheek in. Nee, wij zijn naar die hele grote stenen langs de weg gegaan, die hebben ’t moeilijk, ze liggen namelijk niet op hun eigen plaats.

Later nog Odilia: Wat een beroering! Het zijn er zo veel. Sommige zijn heel open, andere nog niet. Het is een enorm gebied, wel flink verstoord, maar toch heb ik al met een aantal wat verbinding!

Onze eerste dag in Finland zat er op.
Misschien een goed moment om te vertellen hoe deze reis is ontstaan: Twee jaar geleden wilde ik graag mijn vriendin Irmeli in Helsinki opzoeken; dat zou ik per vliegtuig doen en zo’n twee weken blijven. Toen Odilia hiervan hoorde, vroeg ze of het mogelijk was om met de auto te gaan, want we zouden onderweg nog heel veel helingen kunnen doen, en dat was zeer gewenst omdat we op die manier de noordelijke grens van haar gebied zouden insluiten. Hier hebben we wel even goed over nagedacht, het is niet niks! Bovendien zouden we nu veel meer tijd nodig hebben, eigenlijk een hele zomer, en in die tijd werd mijn moeder ziek en zou een maand later sterven. Dat jaar ging dus niet meer lukken. Voor 2016 hadden we al afspraken gemaakt voor onze reis naar Wales en Ierland, zodoende werd het 2017. Odilia vertelde ook nog dat het energetisch beter was om met de klok mee te reizen. Zodoende.