Over-tocht naar Finland

De overtocht van Stockholm, Zweden naar Turku, Finland duurt 8 uur, onderweg wordt er nog kort aangelegd bij een eiland. Het eerste stuk vaar je langs een lange landtong, daarna volgen eilanden die op enige afstand ook een landtong lijken te vormen.

18 juni. Het was niet overtuigend zonnig, maar op het achterdek uit de wind was het goed te doen. Later in de ochtend werd het best aangenaam, en vooral na de lunch kwamen er steeds meer mensen aan dek. In de namiddag echter kwam er meer bewolking, zodat we de laatste twee uur van de tocht binnen doorbrachten.

We hadden nog een taak voor Odilia, namelijk om te proberen de connectie met het eiland Gotland, midden in de Oostzee te vinden, dat ergens rechts (zuidelijk) moest liggen. Op Gotland liggen nl. twee krachtplaatsen waar Odilia mee verbonden wilt worden. We hadden zoiets al eens eerder gedaan vanaf een landtong in Letland naar Kaliningrad toe, en daar was de verbinding gelukt. Op de kaart lijkt dat heel simpel, maar vanaf de boot is het lastig te bepalen waar we ons precies bevinden. Mij leek het ’t beste te wachten tot we open zee konden zien, dus in principe een rechte verbinding naar Gotland, maar Margrete voelde het ongeduld van de stenen die we speciaal hiervoor hadden meegenomen, dus wierpen we de eerste steen in de zee, kijkend naar het zuiden – maar er lagen nog eilanden tussen. Zou dat lukken om die eilanden heen? Ik had mijn twijfels, maar Margrete liet zich leiden door het ongeduld dat zij vanuit de stenen voelde. De tweede steen bewaarden we tot we op open zee waren. Ook dit keer had Odilia uit de voorraad steentjes die Margrete had meegenomen twee identieke gekozen. Hoe ze dat heeft kunnen aanvoelen, vind ik wel heel frappant.

 Later, aan de reling staand – weliswaar dertig meter hoog boven de waterspiegel – hebben we contact gezocht met de waterwezens: We zijn er, we begrijpen dat dit een speciaal project is van het Grote Lichtwezen bij jullie, we werken er graag aan mee. Jullie zouden ook de deva van het water hier kunnen inschakelen, die wil vast wel helpen.

Zo gezegd, zo gedaan: Graag zelfs! Ik heb de energie van het Lichtwezen geproefd, en wil haar en jullie graag helpen om contact met de deva van Gotland te zoeken. ’t Kost wel enige tijd. Fijn dat je hebt willen helpen!

Ik had nog wat nieuwsgierige vragen voor de waterwezens: Hoe is dat voor jullie, zo’n grote boot, die woelingen in het water? Dubbel, we houden wel van woelingen, veel zelfs, maar deze zijn wel mechanisch veroorzaakt. Ik zie hele strepen achter de boot, is dat jullie niet te veel? Nee hoor, we hebben wel een hekel aan heel snelle boten, maar deze is op zich wel prettig, grote woelingen vinden wij juist fijn, maar ja, liever natuurlijke dan mechanische.

Wat later kwam 0dilia door: Ik kende deze deva niet, ze is zeer behulpzaam; voor jullie is het misschien wel leuk om te weten dat deze waterwezens deels ook luchtwezens zijn, zoals je bij jullie aan het strand ook brandingswezens hebt; en verder hebben jullie reiswezens hier een groot aandeel in gehad door hun contacten met de waterwezens en de deva.

Heel wat later, in de auto, hebben we Odilia’s laatste opmerking aan de reiswezens doorgegeven, met daarbij dat ze heel veel bonuspunten verdiend hebben. Hun reactie: Ja, wij maken graag contacten, met de waterwezens en de deva, dat hadden jullie nog niet gedaan en daarom hebben we aan hun voorgesteld om met jullie contact te maken, en toen dachten jullie dat het je eigen idee was, haha. Ik: Wij kenden ze toen nog niet, dus konden we ook moeilijk contact maken! Zij: Wij ook niet, maar wij maken met iedereen contact, daar zijn wij speciaal voor, hè! Ja, dat is fijn, dank!

Na aankomst in de vroegere hoofdstad Turku, reden we nog even door het centrum langs de kathedraal, en enkele heel oude huizen en nog een bijzondere kerk. Er stonden nog enkele marktkramen met groente en bloemen, niets interessants voor ons, dus gingen we buiten de stad een plaats voor de nacht zoeken.