Scandi-navië & Baltischestaten 2017

Wat vooraf ging !!

Waterval bij de Askrafjorden in Noorwegen

In 2015 kwam ik met het voorstel aan Margrete om later dat jaar mijn vriendin Irmeli in Helsinki een bezoekje te brengen, ik dacht daarbij aan een vliegreis met een verblijf van twee weken. In die tijd hadden we al zeer geregeld contact met Odilia, en zij “voelde” iets over onze plannen, had een vaag begrip van het hoge Noorden van Europa (onze geografische benamingen zeggen haar niets) en vroeg of het mogelijk was deze reis per auto te maken, want dan zouden we onderweg diverse voor haar belangrijke plaatsen voor helingen kunnen aandoen. De reis ging er dus wel even anders uitzien dan het oorspronkelijk plan, zowel qua tijdsduur wat de seizoenskeuze betreft. Natuurlijk in de zomer, want we wisten toen nog niet hoe noordelijk deze reis zou worden. Voor 2016 hadden we al vaste afspraken gemaakt in de zomer, dus werd het 2017.

Vooral met onze reis door Portugal (najaar 2016) hadden we leergeld betaald: we hadden toen een aardige overzichtskaart bij ons, maar die was lang niet specifiek genoeg, dus voor déze reis kochten we uitgebreide wegenkaarten en kleurden alle bestemmingen in, met bijpassende coördinaten op een lijst erbij vermeld. Het enige dat we een volgende reis nog willen verbeteren aan de voorbereiding is, dat we ook nog willen aangeven wat de bestemming inhoudt, een menhir, steencirkel, een grote kei, een heuvel – soms wisten we gewoon niet waarnaar we moesten uitkijken als we in de buurt waren. Vooral we het moesten vragen, is het handig als je kunt uitleggen wat je zoekt! Een ander deel van de voorbereiding was, dat Margrete in diverse reisgidsen en op de website www.megalithic.co.uk alle foto’s bekeek van mogelijk interessante plekken, en in contact met Odilia invoelde of Odilia er een verbinding mee ervaarde, soms ook nog met een getal erbij van 1 t/m 5: hoe hoog is de prioriteit voor een bezoek? Dit vroeg heel wat inspanning en concentratie van Margrete, dus elke keer bekeek ze maar een klein deel van de website. Hoeveel tijd zou zo’n reis vergen? Lastig om in te schatten – zoveel factoren spelen een rol. We gokten op maximaal negen weken, waarbij we op de terugroute door Polen enkele bestemmingen hadden voorbereid, mochten we tijd over houden – maar die stonden als reserve.

Oosten van Finland Kurmakivi / Puumela
Oosten van Finland Kurmakivi / Puumela

In diezelfde periode had ik (al een hele tijd) een paar tijdschriften nog op mijn bank liggen, die eigenlijk al opgeruimd hadden moeten zijn. Margrete pakte er eentje en stuitte  bij toeval op een artikel over de 35 labyrinten op de Solovetsky eilanden in de Witte Zee, vlakbij de Noordelijke  IJszee in Rusland. Ze voelde  direct een reactie van Odilia. Na contact te hebben gemaakt vertelde Odilia dat dit voor haar een heel belangrijke plaats is geweest en of het voor ons mogelijk was hier naartoe te reizen. Alleen aan extra rijtijd zou dit 70 uur kosten, en hoewel we zelfs bij de Russische ambassade navraag hadden gedaan werd het ons niet duidelijk of we met eigen auto Rusland in zouden mogen of dat we met een groepsreis mee moesten. Overigens ontdekten we ook een Russisch eiland in de Oostzee met een labyrint, niet ver van de grens met Finland. Navraag bij Irmeli leerde ons dat dit militair gebied was, dus niet toegankelijk. Ons idee was namelijk dat we in samenwerking met Odilia vanaf deze plaats energetisch in verbinding met de eilanden in de Witte Zee zouden kunnen komen. Helaas. Odilia kwam wel met een ander idee: een plaats in Oost-Finland die we zouden gaan bezoeken, zou als basis kunnen dienen om een energetische verbinding te kunnen leggen. Daartoe besloten we.

In deze zelfde voorbereidingstijd speelde er ook nog een en ander met de auto, of, om precies te zijn, het autowezen. Zo’n maand voor aanvang van onze reis had ik een andere auto gekocht, een bestelauto, en daarin een dubbele bodem laten maken; onder de dubbele bodem onze bagage, op de dubbele bodem matrassen met daarop beddengoed als bed: we gingen hem dus gebruiken als camper. (Het volgende zal wellicht voor velen wat vreemd overkomen: alles wat bestaat is bezield, vooral als mensen er hun gevoel in leggen. Zo kun je er vrij zeker van zijn dat elke auto bezield is, d.w.z. een bezieling door een “autowezen”. Met zo’n autowezen kun je dus contact maken, ofwel door heldervoelendheid, ofwel met behulp van een representant in een opstelling. Probeer maar uit !) Het autowezen van deze auto (Renault Kangoo) was een leven gewend met dagelijks bestellingen, af te leveren volgens een vaste route, en voelde zich heel ongelukkig met zijn nieuwe bestemming. Ook was ie moeilijk aanspreekbaar, dit was zó’n vreemde ervaring voor hem! Odilia had kort voor ons vertrek nog een “bemiddelingswezen” aangetrokken, die we de Bemiddelaar noemden. De bedoeling was dat wij elke ochtend aan de Bemiddelaar vertelden over het programma voor die dag (wat ons betreft meestal zeer open en onderhevig aan wijzigingen) en dat gaf de Bemiddelaar door aan het autowezen. Vaak vergaten wij dit ’s ochtends te doen, waarop de Bemiddelaar nogal plompverloren bij Margrete binnenviel – zonder een begroeting, zonder zich af te vragen of hij wel gelegen kwam – met de vraag wat de bedoeling was voor die dag, om daarna ook weer zonder gedag te zegggen te vertrekken. Odilia heeft hem daar op aangesproken, waarna hij naar Margrete toe reageerde met: Als ik het goed begrepen heb, is het de bedoeling dat ik eerst gedag zeg voordat ik binnen kom; klopt dat? Ja, dat klopte; hoe moet je zoiets uitleggen aan iemand die hier totaal geen feeling voor heeft ? Wij hebben van onze kant wel ons best gedaan aan het autowezen duidelijk te maken wat onze plannen waren: we legden ‘m uit dat we in de auto zouden gaan slapen – slapen, wat is dat? en reizen – reizen, wat is dat? – tja, lastig.

Onze reisverhalen staan nog niet allemaal op de site, ben je nieuwsgierig geworden, dan kan je onze reisbrieven lezen.

Hier  een korte  inleiding over wat megalieten zijn, en  als je meer wilt weten over de megalieten en hun werking in de toekomst, is er een mooi artikel verschenen in het tijdschrift “Antroposofie vandaag” geschreven door Cis Peeters.