Selestat – Odiliën-berg – Mander

Selestat – Odiliënberg – Mander

Hotel le veleda

Donon menhir,  Schirmeck, Grandfontaine. Onbereikbaar vanwege sneeuwval. Gelukkig bereikten we na een stukje terugrijden een geschikte slaapplek op de parkeerplaats van een chic hotel-restaurant, waar we de avond lekker warm maar wat luidruchtig doorbrachten bij een bruiloftsfeest, met de duurste soep ooit gegeten. Daar mijn verslag van deze dag geschreven.
Grappig dat ’s ochtends Margrete tijdens het rijden mij had gezegd dat we hier naartoe rustig in het donker konden doorrijden want er stond aangegeven dat er een parking was. Door het motorgeluid heb ik haar verkeerd verstaan , ik had verstaan “partytent”. Laat ook dit misverstand toch op juiste wijze uitgekomen zijn!

Voorlopig besloten we om morgen, indien mogelijk, de steentjes te gaan droppen op de Odiliënberg en dan maar verder te zien, wellicht naar huis. Jammer van de 20 bestemmingen even ten noorden van de Odiliënberg en nog een tiental nabij Metz, even geduld voor Odilia, maar we gaan heus nog wel eens richting Odiliënberg, zeker weten!

Zo is het ook gegaan:  ’s Ochtends vroeg werden we gewekt door het geluid van sneeuwschuivers; Er maar direct gebruik van gemaakt. De weg vanaf onze overnachtingsplek naar Barr begon al direct naar beneden te lopen, dus  van verdere sneeuwellende geen sprake.
Bleef het spannend of we bij de Odiliaberg omhoog zouden kunnen. Wat bleek?  Wel sneeuw in de bermen en het bos, maar niet op de weg. Het stukje lopen naar de DruÏdegrot met 25 kilo steentjes en flink klimmen was inspannend, maar  te doen en schitterend qua entourage.

Hunebed van Mander




Nog een overnachting onderweg  veel noordelijker in Duitsland om ’s ochtends aan te komen bij de heuvel van het pas ontdekte verdwenen hunebed nabij Mander in Overijssel vlakbij de Duitse grens.
Odilia zeer verblijd, weer een Lichtwezen verbonden. Voor het verslag van deze: zie Nederland!


Via een bezoek aan een oud-collega van mij in Vaassen, en daarna Margrete’s dochter en kleinkinderen in Ede, naar huis.

overnachting Romenay
Eenmaal thuis zaten we ons nog te verwonderen over hoe wij er tijdens deze reis toch telkens in slaagden snel een goede slaapplek te vinden. Soms pakten we op goed geluk in het pikkedonker een zijweggetje vanaf een snelweg, en even later een stille rustige plek in een bos. Zou Odilia hier ons geholpen hebben,, of het reishulpwezen, of…? Deze vraag voorgelegd aan Odiilia……
In onze wereld doe je bijna nooit iets alleen, er is altijd samenwerking, zo ook hierin. Wij beseffen het belang van jullie werk dat jullie voor ons doen, en we voelen jullie behoefte, die in wezen ook aanvoelt als een vraag aan ons, en daarom doen we ons best om jullie te helpen. Maar als er echt geen slaapplek in de buurt is kunnen wij niets doen, uiteindelijk kunnen  we niet toveren, maar we kunnen wel invloed op jullie uitoefenen waardoor jullie ons eerder volgen naar zo’n plek. En dan is het natuurlijk altijd nog aan jullie of die plek jullie schikt of niet.

Na vijf dagen thuis hadden we weer ons dagsluitingsgesprekje met Odilia. De avonden ervóór merkte ik al dat zij het kort hield en nog druk had, nog veel “nazendingen” van de verschillende deva’s in het gebied dat wij bezocht hadden, en dat was dit keer een heel groot gebied: van Reims via Parijs en Dijon tot aan Lyon en zuid van het meer van Genève en dan naar de Elzas.
Odilënberg
Dit keer vertelde ze erover: het aantal “nazendingen” was zelfs groter dan het aantal dat wij bezocht hadden!  Veel werk, maar wat een rijkdom!