Het gebied van de Tarn

Ruïne du chateau de Grandval

 

 

Het gebied van de Tarn

Ook de volgende dag maakten we een stevige wandeling en daarna reden we naar de Tarn in Frankrijk, naar het dorpje Le Masnau-Massuguiès op zoek naar weer een dolmen. Niemand op straat om te vragen, maar vanuit een openstaand raam hoorde ik stemmen, daar maar aangeklopt, maar ze wisten van geen dolmen. Wel eentje 20 km verderop, waarover zo meteen meer.

Maar het echtpaar dat we aanspraken, was wel geïnteresseerd en behulpzaam, zij belde een vriendin en hij ging zoeken op de computer. De vriendin wist te vertellen dat er verderop langs de weg inderdaad een oude steen stond, een menhir dus. Het echtpaar was verbaasd, daar waren ze al wel duizend keer langs gereden en nog nooit gezien! Nou, wij zagen hem wel, omgevallen, links naast de weg, vlak naast een kruis, en pal ernaast nog een, deze stond wel overeind, zo’n 8 km ten noorden van Masnau, richting Pouzats.

“Hij” reageerde als volgt: Ik voel me heel ver weg. Ik kreeg beelden van heel donker onder de grond. Margrete zei dat Odilia misschien een nieuwe taak voor hem had.

Oh, nog niet eens zeker, nou dan niet – en ik voelde er verontwaardiging bij. Margrete verbeterde zich: Nee, héél zeker, maar ik voelde dat dit niet overtuigde. Odilia gaf aan de verspreking van Margrete een heel andere wending: Het lijkt erop dat me name zijn verontwaardiging hem heeft wakker geroepen. Hoe dan ook, ik ben hoopvol gestemd, en heel erg blij, want hij was al aan het weggaan, dit was net op tijd!

 

Zo’n 20 km zuidwaarts lag de locatie die het echtpaar ons had gegeven voor een menhir, langs de D622, zomaar in een open veld, met een parkeerplaats. Althans, wij gebruikten het terrein om te parkeren, het kan ook een eerste aanzet geweest zijn voor een verbreding van de weg. De menhir was manshoog, voelde stevig, ja echt krachtig, en had ons verwacht, ons voelen aankomen. Dichtbij de stad St Affrique en het dorp Lacaune-les-Bains, en heeft 2 namen: Peyro-Lebado of Peyro-Plantado.

 

 

 

We reden verder richting Moulin Mage, zo’n 3 km op de D62, vlakbij Cantoul, in een moestuin, stond weer een menhir (N37.023427, W4.549079); deze troffen we zo maar bij toeval. We vroegen advies aan Odilia, die reageerde met: Dat is onverwachts, ik moet eerst even landen hoor, was elders nog bezig… ja, ik voel wel iets, hij is niet echt weg, dus probeer maar. Ik als representant kreeg niet direct contact, deze leek op de eervorige, heel ver weg, in diepe slaap, maar er is wel leven. Even later voelde ik toch contact: Ik ben wel wakker, maar nogal overdonderd, zo onverwachts. Ik had tijd nodig om even bij te komen; ik heb nu geen uitleg meer nodig, het is me duidelijk, dank. Zijn naam: Combeynart.

klein stukje verderop kwamen we ook nog deze tegen

 

 

 

 

 

 

 

 

Reisverslag:

terug naar boven