Terug-blik met Dicky

De gesprekken met Dicky verlopen heel anders. Eigenlijk vraagt Dicky geen aandacht, voor hem is het altijd goed. Maar als we wat willen vragen is hem dat ook goed. Zo willen we graag weten hoe hij zoals zijn tijd nu vult nu hij eigenlijk voor Margrete niets meer hoeft te doen. Hij helpt wat mensen in de straat die hard bezig zijn hun huis te verbouwen, hij helpt de huisgeest van het huis naast ons dat maar steeds leeg blijft staan, de huisgeest voelt zich steeds ongelukkiger worden. Wij weten ook de oplossing niet, of eigenlijk wel: de verkoper moet zijn vraagprijs  laten zakken, maar ja, dat hebben wij niet in de hand. En verder is Dicky veel bij de buurman aan de andere kant, die is ernstig ziek, strompelt nog wat rond, maar voor hoe lang? En de goede man ziet nu ook in dat ie in zijn leven nogal wat heeft laten liggen, waar niets meer aan te doen is. En de zelfdoding van zijn vrouw een tiental jaren geleden heeft er ook flink bij hem in gehakt. Dicky helpt ‘m zijn pijn te verlichten, vindt fijn dat ie dat kan doen maar zijn wezenlijke taak is het niet, die is in wezen al een hele tijd vervallen: voor Margrete zorgen. In de lichtwereld weten ze allemaal al heel lang dat zij en ik voor elkaar bestemd zijn (onze eigen zielenkeus!) en dat we er wel lang over doen om daar zelf mee in te stemmen. Al die tijd weet Dicky dat zijn eigenlijke taak erop zit maar dat ie pas vrij komt op moment dat wij tot inzicht komen! En zodra hij vrij komt wordt ie in heel mooi licht opgenomen en een soort van schoon gewassen van Margrete’s energie en klaar gemaakt voor een nieuwe taak. Dat schoongewassen worden is een heel mooi proces, hij kan het zich van vorige keren goed herinneren. Ik vraag ‘m of hij misschien weet wanneer Margrete’s reiswezen voor het eerst bij haar kwam: Ja, tijdens de vakantie aan het strand met het strandhuisje. Haar reiswezen kon niet verder teruggaan dan een reis naar het buitenland. Margrete herinnert zich deze vakantie in Noordwijk nog wel: ze zat aan een tuigje, zodat ze niet kon weglopen. Haar broertje was er ook en haar moeder zwanger. Kan Dicky zich herinneren hoe en wanneer hij bij  Margrete is gekomen? Jawel, een soort van “aangesteld”/uitgenodigd door haar levensengel toen ze in haar moeders buik kwam, heeft haar voorgeboortelijk leven in moeders buik dus ook bewust meegekregen, de geboorte die wat vreemd liep (vader op weg om de vroedvrouw te waarschuwen, beiden kwamen te laat) en alles wat daarna kwam. Heeft ie altijd al geweten dat Margrete met mij zou trouwen? Ja, droegen jullie toch al mee in je licht; en jullie gaan nu wel trouwen, maar helemaal ermee klaar met die beslissing zijn jullie allebei nog niet, dat duurt nog wel even, voor jou (Ferry) wat langer dan voor haar. 
Hoe heb je de laatste tijd ervaren nu je in wezen voor Margrete niet meer hoefde te zorgen en toch moest wachten? Precies wat je zegt: wachten, beetje saai, maar ook weer niet erg, ik wist zo traag als het bij jullie gaat zo past het bij jullie, net zoals dat voorval met de reiswezens, dat past ook bij jullie, jullie daar moeilijk doen was voor jullie belangrijker dan op de reiswezens letten, maar zo past het bij jullie ontwikkeling, en zo gaat het bij iedereen; daar hebben wij natuurwezens rekening mee te houden, zo is jullie wereld, maar wij hoeven ook niet voor al die dingen van de aarde te zorgen; zo leven we samen in dezelfde wereld samen aan de ontwikkeling van de aarde en het licht. En nu kijk je met vreugde uit naar je nieuwe taak! Ja. Een beetje moeite met het afscheid, je bent ruim zestig jaar bij haar geweest. Nee, ik weet dat dat voor jullie zo is, voor mij niet, ik ben klaar en verlang naar een nieuwe taak. Dank je voor dit gesprek. Geen moeite.