Zuid Norge

In de buurt van Birkeland, Sküllsteinene, Tveide, Aust Agder (58.304454 / 8.243912), staan vier brede opstaande stenen in een voortuintje aan de weg; onder de grond voel je meer stenen. Het huisje doet wat verlaten aan, maar is wel gemeubileerd. Dit keer gaat Margrete als representant staan: Ik ben er, maar niet helemaal helder, ’t lawaai van de weg is erg storend, het huis pal hiernaast doet wat vreemd aan, maar is draaglijk. Er ligt hier nog veel verborgen; jullie reiswezens, en jullie samen, het is wat veel voor mij. Het Grote Lichtwezen heb ik nog niet gezien, maar wel gevoeld. Het is dezelfde als vroeger, dat kan ik voelen, toen was het een godheid. Laat maar komen, maar ik heb geen taak meer zoals toen, en over een nieuwe taak heb ik zo mijn twijfels, ik voel al lang een verlangen om me terug te trekken.

Margrete moet hier sterk aan haar droom van vannacht denken, van een vorig leven. Het was een hard bestaan, als vrouw alleen; toch leefde ze gelukkig en in nauw contact met de natuurwezens. Een zielendeel van haar was sterk verbonden met een lichtwezen. Speelt hier een vorig leven van haar?

Naar de westkust, Lista, Sausebakk, Vest Agder, Stavsto (58.129963 / 6.598964), een prachtig gelegen krachtplaats met uitzicht op de zee in de avondzon.

​Het Duitse bezettingsleger heeft hier door bunkers te bouwen veel beschadigd. Eén bunker staat er nog, er liggen vele hunebedden en steencirkels. Ik, als representant van een woordvoerder van de plek: Hmm, we zijn hier met velen, sommige zijn redelijk, andere hebben ’t moeilijk. Jullie vriendjes hebben al veel verteld en we begrijpen dat jullie het Grote Lichtwezen komen terugbrengen. In jullie bewoording zou je kunnen zeggen: sommigen staan te springen van vreugde, maar er zijn er ook die dat niet aankunnen. Het voelt als een feestje op een begraafplaats. Degenen die ’t aankunnen zullen haar met vreugde ontvangen, misschien straalt er iets van af op de anderen. Daarom stellen we ons enigszins terughoudend op, niet omdat we niet willen, maar uit respect voor hen die het moeilijk hebben.

Laat haar maar komen!

 

​De cirkel die in het midden van het veld ligt, doet in onze ogen wat gekunsteld aan​; we vragen of de reiswezens dat kunnen zien. Die reageren nogal vertoornd: Ja die is echt!