Van Ystad richting Öland

We rijden naar de kust, Ales Stenar = Ales’ stones, bij Kaseberga,  (55.382500 / 14.054300) nabij Ystad. Het staat heel goed aangegeven, er is een ruime en gratis parkeerplaats wat ook nodig blijkt te zijn. Vandaar lopen we langs wat huizen naar de heel weidse steencirkel, eigenlijk een ovaal, een zogenaamd stone ship – hoewel deze vorm door de archeologen sterker wordt benadrukt dan door Odilia, voor wie de vorm weinig uitmaakt. Dit hier is grootste in Zweden, met een weids uitzicht over zee door zijn hoge ligging.

​Wat bijzonder dat we met elkaar kunnen praten, voor de meeste mensen ben ik een toeristische plaats, fijn dat er een nieuwe taak voor mij in het verschiet ligt, dat maakt mijn leven weer zinvol; ik laat het Grote Lichtwezen graag toe, ze is zeer welkom, als ik ’t maar aankan!​

 

Het volgende is Gärsnäs (55.536850 / 14.224990), een hunebed met vijf dekstenen, op een heuveltje in het veld aan een drukke weg – het verkeer is er erg hoorbaar.

Het lichtwezen laat weten: Welkom, ik ben er nog, al is er veel van me verdwenen en heb ik last van het lawaai; dat maakt dat ik echt moeite moet doen om helder te blijven. Nu  jullie me aanspreken voel ik me echter gelijk een stuk beter – het Lichtwezen van vroeger, wat bijzonder, en zo onverwacht, kan ik dat wel aan? Ach, het moet maar, het is zoals het zou moeten zijn​, dan ook maar nu, ja, nu direct, laat ‘r maar komen, ik stel me open.

​ Later vertelt Odilia ons, dat hij veel krachtiger is dan dat hij zelf beseft en dat zijn nieuwe taak ‘m afleiding van het lawaai geeft.​

Ängakäsen, de krachtplaats bij Kivik, aan de Enskild Väg – het terrein loopt door tot aan het water met een verlaten vissersbedrijf  (55.682040 / 14.242840). Er ligt hier veel, diverse steencirkels, en ook grote stenen waarvan sommige op zich zelf lijken te liggen, en andere meer in groepsverband.​

Margrete spreekt via mij met een woordvoerder: Wij liggen hier goed, rustig en bij water, onderling hebben we veel en helder contact. Het Lichtwezen van vroeger, is ze dat echt? Is dat zeker? Kan dat waar zijn? Eigenlijk weten we ’t wel, maar zomaar ineens, wat fijn!!

Odilia vult even later nog kort aan: Er zijn hier zoveel lichtwezens, onvoorstelbaar! En verderop bij  Kungagraven (op de kaart heet het Kiviksgraven), aan de andere kant van de weg, dat hoort er ook bij, loop er maar omheen.

​Op dat moment wisten we nog niet wat ze bedoelde, maar het bleek een enorme grafheuvel te zijn, jammer genoeg was de ingang nu, vroeg in de avond, afgesloten.

Bij de volgende willen we indien mogelijk overnachten, Ronnebybij de Johannishus Asar, Johannis Huskan (56.13929 / 15.31099). Dit blijkt een bosrijk natuurgebied, Hjortsberggrav, waar veel hunebedden en grafheuvels liggen, en nog meer verscholen in de grond.

     De volgende ochtend meldt Odilia: jullie zijn gescand, dat geeft vertrouwen, en ik heb al contact, maken jullie ook maar contact met een woordvoeder, maar kijk eerst wat rond; je hoeft hier geen steentje te leggen, wel bij de volgende, ze hebben dezelfde deva.

De woordvoerder: Jullie zijn welkom, wij hebben ’t hier naar onze zin, en met jullie praten voelt een beetje als vroeger toen de mensen nog contact maakten, hoewel toch ook weer anders. Het Grote Lichtwezen hebben we gisteravond al gezien en gesproken en wat fijn dat jullie haar bij ons hebben gebracht, heb ’t goed verder op jullie reis.

We gaan verder, vergeten naar de reiswezens Verzamelen! te roepen, achter in de auto wordt geroepen: Strafpunten! hihihi.

 

Gökalv, Notenabben (56.150960 / 15.300850) is een heel groot gebied met veel formaties blijkt: cirkels, ovalen, liggende en staande stenen – het voelt er heel krachtig en levendig, met uitzicht over zee en eilanden.

Een woordvoerder spreekt via mij: Welkom, we weten via de deva al waarvoor jullie komen, om ons het Grote Lichtwezen van vroeger terug te brengen, ze hoort ook met ons verbonden te zijn, ze is zeer welkom. Er is toen iets gebeurd en het contact is verloren gegaan, heel lang geleden, ze hoort erbij en wij hebben haar zeer gemist. Onderling hebben we hier goed contact, ook met de lichtwezens van de plek waar jullie nu vandaan komen. Eigenlijk hebben we ook al contact met haar, maar heel voorzichtig; het moet nog wat groeien. Het komt zeker goed, en we zijn jullie zeer dankbaar, ’t ga jullie goed!

natuurreservaat Gö, grafveld Notanabben

Hierna wilden we gaan ontbijten op een parkeerplaats met mooi uitzicht over water en eilanden – zwanen, eenden en ganzen (Millegarne Badplats). Daar vertelt Odilia: Het is hier onvoorstelbaar veel, levendig en krachtig – ik wist niet dat dit nog bestond, net als Kivik, zo immens veel alles bij elkaar, ik voel me zo dankbaar! Jullie reiswezens zijn daar nog achtergebleven, ze hebben het zeer naar hun zin en doen er goed werk.

Ik: Wij zullen er zo meteen langs rijden om ze op te halen.

De avond ervoor hadden Margrete en ik het nog over de Bemiddelaar voor het autowezen gehad. Bij Margrete werkte contact met hem niet prettig, hij kwam vaak nogal plompverloren bij haar binnen. Is de Bemiddelaar nog wel nodig?

Nu in de ochtend reageerde Odilia hier op: Ik heb met de Bemiddelaar en het Autowezen overlegd en afgesproken dat de Bemiddelaar zich wat op de achtergrond houdt, hij kan indien nodig teruggeroepen worden. Voor het Autowezen is het nog echt wennen: ik zie een grijns maar nog geen glimlach om het zo maar even te zeggen; het Autowezen wil wel contact met jullie proberen. Ik: Bemiddelaar bedankt, we weten nu van deze afspraak, het lijkt ons goed.

Het Autowezen reageert: Het is wel wennen, sommige dingen zijn voor mij zo nieuw, maar ik vind het fijn als jullie me op de hoogte houden, alhoewel ook weer niet te vaak.  

Ängakåsen prachtige plek om te wassen, te slapen en te koken

Even tussendoor, hoe het vaak ging…
We hadden de reiswezens beloofd om ze elke keer als we vertrokken, te roepen met de kreet: Verzamelen! Niet dat dit echt nodig was, want ze zijn heel hecht met ons lichaamswezen verbonden. Maar goed, afspraak is afspraak. En toch vergaten we het elke keer weer, we werden te zeer afgeleid door van alles. Hierop reageerden ze natuurlijk: Smoesjes!

Jullie zullen nu wel heel boos zijn, oh jee! Ja, heel boos, terecht, oh jee! (enthousiast)

Oh oh, zo boos, de auto lijkt wel te klein! Ik schaam me diep, dat kunnen we nooit meer goed maken. Nee, nee, nooit meer! (schaterlach)

Dit spel vinden jullie wel leuk hè! Odilia kwam tussenbeide: Pas maar op, je kunt het spel noemen, maar jullie gaan dit niet winnen.

Ik, naar de reiswezens: Ik heb zo’n idee dat ik wel weet waardoor wij ’t steeds vergeten, jullie hebben een bondje met onze lichaamswezens, die ervoor zorgen dat we het precies op ‘t moment van vertrek vergeten, ja, ik heb jullie door! Stilte…

Een tijd daarna laat Odilia zich weer voelen: Begrijp ik het goed dat jullie niet van plan zijn Gotland aan te doen? Ik: Ja, dat hebben we inderdaad besloten, er zijn daar maar twee plaatsen van belang, en het is een eind varen, heen en dan ook weer terug. Dan heb ik wel een verzoek aan jullie: Margrete heeft twee identieke stenen (dat heeft ze knap aangevoeld!), zouden jullie er één bij het lichtwezen op de zuidpunt en één bij die op de noordpunt willen leggen, richting Gotland, dan hoop ik via de deva’s contact te krijgen met Gotland en de twee lichtwezens daar te vinden.

Dat willen we zeker doen.