23 mei – Bonn – Koblenz
Steinkistenkammer Oberzeuzheim im Burggarten Hachenburg (Reinland- Palatinate) Hachenburg.
Park met kinderspeeltuin. Er is sprake van een beschadigd hunebed, maar gereconstrueerd. In november 2020 verplaatst naar het openluchtmuseum Landesmuseum Mainz. (in deze stad is de Isistempel ook zeer de moeite van een bezoekje waard). Wij hopen dat er nog stenen onder de grond zijn achtergebleven waar het Lichtwezen aan verbonden zou kunnen zijn. Op de precieze lokatie zien we niets, en onze reiswezens ook niet. Wat nu? De reiswezens komen even later met een voorstel: Er is hier een soort boswezen, die wil jullie wel helpen. Nou graag! Even later verschijnt deze: Wat willen jullie? We leggen hem onze informatie voor met daarbij onze vraag. Wat hier stond is weggehaald, en bedoelen jullie het Lichtwezen dat erbij was? Ja! Die is toen ook vertrokken, dus die is er niet meer, het spijt me voor jullie, ik kan verder niets voor jullie doen. Toch, hoe tragisch het nieuws ook is, we weten nu dat we niet verder hoeven te zoeken, dankjewel.
Niederzeuzheim hunebed (Hesse) Hadamar. De ingang naar het goed berijdbare bospad is zo’n 400 m verder aan de weg dan de coördinaten aangeven, er staat een bordje. (slagboom stond open).
Langs het bospad staan nog meer richtingwijzers.
Het Lichtwezen vindt alles wat we ‘m melden wel erg veel, is er heel blij mee maar voelt zich wel overrompeld, kan ’t niet allemaal ineens verwerken. Ik heb even tijd nodig, en tegelijk voel ik me ook ongeduldig, lastig. Ik ben heel blij met jullie bezoek, en boodschap, heel veel dank.
Nöhten (romeinse) Heidentempel (NR-WF) ten zuiden van Keulen, Pesch.
In de bossen van de Rureifel tussen Pesch en Nöthen ligt de tempel Pesch, lokaal bekend als de heidense tempel. Het is een Gallo-Romeins tempelcomplex uit de 1e-4e eeuw (na Chr), een Matronenheiligdom met verschillende gebouwen. Het werd in 1913 gedeeltelijk gereconstrueerd. De kern van de tempel bevatte een levensgroot standbeeld van de Matronen – dit zijn moedergodinnen meestal in groepen van drie.
De naam van de lokale Godinnen (Vacallinehae) lijkt betrekking te hebben op een Keltische stam genaamd Vacalli terwijl het uiterlijk van de afgebeelde Matronen lijkt te zijn gebaseerd op de typische vrouwelijke kleding en stijl van de Germaanse Ubiërs. De combinatie van Keltische en Germaanse elementen verschijnt meestal in gebieden met een gemengd Keltisch-Germaanse bevolking en/of cultuur.
Een redelijk groot ruïne complex van Romeinse gebouwen, waaronder een ruïne van een Basilika.
Naast dit Basilika ontmoeten we een contactwezen, nogal onrustig, en ook ongerust over zijn Lichtwezen. Wil ons in eerste instantie niet vertellen waar zijn Lichtwezen huist, want bang dat wij ook van die rare dingen komen doen.
Op dat moment begrepen we nog niet wie of wat hij hiermee bedoelde, maar alras bleek hij te verwijzen naar die Romeinen: Komen die ook met jullie mee? Nee hoor, beslist niet, die komen niet meer terug; trouwens, wij hebben een belangrijke boodschap voor jouw Lichtwezen, en dat heb je al kunnen zien. Kijk maar wat ik in mijn hand heb (Odilia’s steentje, in mijn gesloten hand). Hij deinst direct terug, herkent het licht: Is ze terug?
Is voor mijn Lichtwezen, en liep naar een vierkant van steen aan de achterkant tegen het basilicum aan. Kijk daar hebben ze hele rare dingen gedaan, wijzend op het basilicum (ongetwijfeld voor hem onbekende religieuze rituelen) En hier is mijn Lichtwezen, vooral bij die stenen daar, maar jullie zien haar niet, hè? Inderdaad, wij kunnen haar niet zien. Het steentje laat ik hier, kijk maar, nu kunnen ze weer altijd contact met elkaar krijgen, en bovendien, je Lichtwezen krijgt een nieuwe taak. Oh, bijzonder, maar dan moet ik haar nu wakker maken, en ik zit aan je vast. Geen zorg, ik laat je los, dag!
Onderweg in de auto, de reiswezens: Attentie attentie, mogen wij jullie op iets attenderen? Ga je gang. Jullie hebben bij de laatste twee plekken vergeten wat lekkers voor de natuurwezens te geven. Ach ja, zullen we straks in orde maken. Maar eh……attenderen….jullie hebben zeker weer een taalwezen mee in de auto? Ja, leuk hè, mooi woord, attenderen, haha!
Bij een benzinestation hoor ik ineens een hoop herrie achter me, ik denk aan een motorfiets, draai me om, en lijk wel in een oude film terechtgekomen: een schitterend heel antieke open Ford, met alleen een scherm, geen dak, in knalrood met goud, zeer opvallend, super smalle banden. Om de motor weer te starten moet de chauffeur ‘m aanslingeren. Geweldig, zo uit het museum weggereden, lijkt het.
De reiswezens reageren er ook op: Die heeft nog een echt motorwezen, dat hoor je, hij pruttelt, heeft ie plezier in; heel anders dan in jouw auto, veel echter!
Kakushöle, grot (NR-WF) Mechernich, Dreimühlen.
Op natuurlijke wijze uitgeholde rotsformatie, wel hier en daar met beton ondersteund, en er zijn ook enkele trappen in aangebracht. Vanwege modderige plekken in het donker wel zo praktisch, hoewel er op heel wat plekken licht naar binnen valt; ook ideale klauterplekken, om je naar buiten te wurmen of je naar binnen te laten neerzakken. Heerlijk speelgebied, maar link voor de kleintjes.
Voor wie van wonderbaarlijke verhalen houdt: Ik vind het zelf nog steeds een uiterst merkwaardige ervaring, die ik nooit zelf had kunnen verzinnen, het idee komt van Odilia! Hier deden we een opstelling, nodigden Kleine Ferry uit (lagere school leeftijd). Dit doen we wel vaker om hem wat ondersteuning te geven in een nogal moeilijke jeugd, vrij eenzaam, niet gezien voor wie hij wezenlijk is; tegelijkertijd ondersteuning voor mijzelf als verwerking van mijn jeugdtrauma. Nou, dit vindt hij geweldig! Alle doorgangen verkennen, klauteren en klimmen, merkt wel op dat Margrete’s benen niet alles kunnen wat hij zou willen, maar liet zich er niet door tegenhouden. En ik had moeite om ‘m bij te benen, moest natuurlijk ook dieper bukken en me af en toe wel heel dun maken, maar het lukte. Wat een geweldig gaaf avontuur! Maakt zich op het eind wel wat zorgen want “thuis” gingen ze bijna eten en hij wil daar niet te laat komen; mooi moment om afscheid te nemen!
Maar ons eigenlijke doel niet vergeten: Het Lichtwezen liet zich makkelijk ontmoeten, had zich hooglijk verbaasd dat wij er al zo rond gestruind hadden en al die tijd geen aandacht aan ‘m hadden besteed, en hij had ook niets begrepen van wat zich bij ons had afgespeeld. Ik: dat kan ik me voorstellen, en ik zou ook niet weten hoe ik je dat kan uitleggen, wij snappen het zelf ook nauwelijks, laat maar rusten. Is goed. De deva is langs geweest om me wakker te krijgen, dat is met die van jullie erbij ondertussen wel aardig gelukt. Ja, we zijn hier met meer. Wat ik allemaal begrepen heb is tamelijk veel om zo ineens tot me te nemen, maar anderzijds ben ik wel heel blij, Zij is terug en we kunnen contact krijgen en nog een nieuwe taak ook, het kan niet op! Wat een verrassing, het maakt me enorm blij en ook dankbaar dat jullie de boodschap hier zijn komen brengen, heel veel dank!
Katzensteine, grot + zandsteenformaties, (NR-WF) Mechernich, Katzensteine bei Katzvey am Veybach.
Bordje en parkeerplaats langs de weg. Ca. 400 m lopen, enorme zandsteen rotsen, enorm afgesleten, daardoor juist met heel bijzondere, indrukwekkende vormen. (ten westen van Parijs hebben we wel eens nog veel grotere gezien).
Heerlijk ook voor kinderen, klauteren, glijden en springen (genieten de steenwezens ook van mee!) Het Lichtwezen (spreekt soms over “wij”). De deva is langs geweest, daardoor ben ik wat wakker geworden, en die bij jullie horen hebben al veel verteld, heel veel, eigenlijk te veel om ineens te kunnen bevatten. Ik voel me wat beduusd, zo veel, maar ook zo fantastisch, ik zie Haar! Ongelooflijk na zo’n lange tijd; en fijn dat jullie hier zijn gekomen, kan ik jullie persoonlijk ontmoeten, ik ben jullie zo dankbaar, eigenlijk ben ik sprakeloos, ik weet gewoon niet wat ik verder moet zeggen. Het is goed, ik laat je los, en dan hebben jullie direct contact met elkaar, dag!
De terugweg voert net als de heenreis de hele dag in plensregen. We waren van plan een bezoekje te brengen aan Freilicht KunstMuseum Insel Hombrach in Neuss, nabij Düsseldorf, maar niet met dit weer. Als alternatief kiezen we voor het Keramiekmuseum in Tegelen, ervaren we ondanks onze vermoeidheid als uitermate boeiend, krijgen deels een privé rondleiding van de directeur, en gratis koffie/warme choco.
Vandaar door naar de lezing door Tanis Helliwell (0.a. Een zomer met het kleine volkje) in een zaal op het terrein van Het Heilig Land Stichting, met als voornaamste onderwerp het omgaan met natuurwezens. We ontmoeten er diverse bekenden, krijgen o.a. de tip om de pdf’s van Marko Pogicnik over dit gebied en Nijmegen te lezen:
Mitten im Prozess der Erdwandlung (met foto van de fontein achter de zaal van de genoemde lezing)
Nijmegen: Goffertpark, Valkhofpark, stadhuis en meer
Marko Pogacnik en geomantie – Een Spirituele Visie