Reis-verslag

Beste mensen,

We prijzen ons gelukkig dat we geen hele dagen met stortregen hebben gehad.  Maar tot nu toe geen dag zonder regen, maar ook geen dag dat we de zon niet gezien hebben. Merkwaardige weersverschijnselen: Heel veel kleine buitjes, soms maar één minuut, maar wel zeer aanhoudend. En bij een volkomen heldere hemel, overal sterren te zien, toch een paar regenbuien, geen wolk te bespeuren!
Consequentie van al deze nattigheid is dat we met de auto nergens op een grasveld durven te komen: de ondergrond is  vaak zeer drassig, voor je het weet zakken de wielen er in weg en sta je vast. Bij landweggetjes  stappen we vaak eerst uit om te kijken of er onder de modder wel een stenige ondergrond is, verraderlijk!
De vaak harde koude wind gecombineerd met de vochtige lucht breekt ons soms wel wat op. Een warme eettent is dan een welkome ervaring, maar weg van de kust, in het natuurpark van de Pembroke kust, Mynydd Preseli, zijn restaurants ver te zoeken. We schatten voor dit gebied drie dagen nodig te hebben, en daarna naar de Brecan Beacons, een heel groot natuurgebied, met ook weinig bewoning, dus ook weinig restaurants in dit seizoen geopend.. We redden ons wel.

Groeten,
Ferry & Margrete

Enkele Capita Selecta uit onze reis:
 

 

Goede Vrijdag, 28 maart.  St Florence , Trefloyne Lane, een grot. Deze informatie had ik een paar maanden geleden op internet gevonden. Ik ben verder gaan zoeken en vond de coördinaten, dat maakte het wat geloofwaardiger. Zoals  je komt aanrijden heb je rechts veel water, en links dichte en vrij hoge begroeiing. Bij de tweede keer langs rijden ontdekten we een smal platgetreden paadje; verderop was er duidelijk een doorgang gecreëerd door wat bomen en struiken te verwijderen; dat gaf vertrouwen op een goede afloop; helaas waren de braamstruiken alweer aangegroeid. Maar uiteindelijk kwamen we na wat klauteren en glijden bij een grot met een smalle doorgang van hooguit 10 meter diep. Leuk om die gevonden te hebben natuurlijk, maar konden we er contact krijgen?
Ja, met een zeer spraakzaam Lichtwezen. We werden allereerst welkom geheten. Jullie weten van mij, wat bijzonder, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt met mensen van nu. Hij had al begrepen dat wij met een speciale bedoeling waren gekomen, had ook al heel bijzonder licht herkend. Margrete vertelde dat met ons het Grote Lichtwezen was meegekomen. Dat lijkt wel de omgekeerde wereld, maar als het zo werkt dan is het goed. En over de verbinding via de steentjes. Dat begreep hij direct, en leek hem een heel goed idee. En naar een nieuwe taak is hij heel nieuwsgierig, maar daar hoor ik zo meteen wel meer over. Hoe kan ik contact krijgen? Zodra we jou los laten. Graag, maar dan wil ik jullie eerst heel hartelijk bedanken dat jullie mij hier zijn komen opzoeken, ik ben jullie daar zeer dankbaar voor. Graag gedaan, dag!  In een dooie hoek op dezelfde stille laan kiezen we onze overnachtingsplek.
 
Stille zaterdag, 29 maart. Afgelopen nacht compleet heldere hemel, overal sterren, en toch enkele heel korte heftige buien. Vrij zonnige dag, in de avond betrekt het. Vandaag de eerste dag dat we koeien buiten in de wei zien.
Samen met de vorige in een bericht op internet ontdekt, ook een grot, nog geen km verder om de hoek. Het Lichtwezen:Dank dat jullie het Grote Lichtwezen, zoals jullie haar noemen, hier hebt teruggebracht; ze is hier al langs geweest; mijn buurman had haar al doorverwezen, we hebben nauw contact met elkaar. En fijn dat jullie de moeite genomen hebben om ook zelf langs te komen, ik ben jullie zeer dankbaar. Komen er hier vaker mensen, en stoort je dat? Er komen hier geregeld mensen langs, stoort me in het geheel niet. Heb je hier ook ruimtes waar de mensen niet komen? Ja verscheidene, vroeger waren mensen kleiner en pasten ze er wel in, nu niet meer, ook doordat sommige gangen zijn dicht geslibd . Heb je daar ook speciaal licht? Voor mij is het niet speciaal, ik ben er aan gewend.
De reiswezens vertelden nog dat zijn contactwezen afgelopen nacht bij ons in de auto is geweest (polshoogte nemen?)
 
Die avond (31 maart) onze slaapplek gekozen bij een laantje rondom de kerk en het kerkhof. Tijdens de maaltijd (in de auto) bespeurde Margrete een gevoel van boosheid / weerstand; “Is dat misschien van jou?” Nou nee, daar voel ik niets van. “Dan wellicht vanuit de omgeving”. Misschien vanuit de begraafplaats, dat we hier zitten te eten en ook gaan slapen, kennen ze hier niet, wordt dat als ongepast ervaren. “Is aannemelijk”.
Na het eten wilde ik hier graag een kort ritueel doen voor het overlijden van mijn moeder, rond deze datum 9 jaar geleden, en gecremeerd op 1 april.
Opmerkelijk, na dit ritueel merkte Margrete dat het gevoel van weerstand verdwenen was. ’s Avonds in bed nog de dagsluiting  met Odilia. Hierover meldden onze jongens nog dat ze bij deze dagsluiting veel (etherisch) bezoek hadden opgemerkt: het wezen van het kerkje, en ook die van het kerkhof, en vele andere uit de omgeving waren op het zo bijzondere licht van Odilia afgekomen (op hun uitnodiging waarschijnlijk, want zij willen altijd graag zo veel mogelijk wezens laten mee genieten van dit uitzonderlijk mooie licht van Odilia).
 
Boughrood tumulus nabij Hay-on-Wye.  Het begon al een klein beetje te schemeren, en we hadden al afgesproken dat  als bij de vorige drie er een was die ons geschikt leek om daar te overnachten, we dat zouden doen. Dus hopelijk bij deze? In de vertaalde  tekst lazen we dat we hier door een poort moesten gaan om bij de plek te komen, maar waar de coördinaten naar wezen was alleen maar een hoge dichte heg. Even verderop was er een hek bij de ingang naar een weiland; we hadden daar goed uitzicht over het hele weiland, maar er viel niets te ontdekken. Dan maar een stukje terug naar de andere kant van de heg, de toegang tot een bedrijf waarvan we door de heg heen hadden gezien dat er veel machines stonden. Daar dan misschien? Bij die ingang reden we wel door twee metalen staanders, waar waarschijnlijk ooit een hek tussen had gezeten. Was dit wellicht bedoeld met de poort? Rechts inderdaad veel landbouwmachines, maar recht voor ons een complex van diverse optrekken, opslagruimtes, schuren en enkele stallen, een voor paarden, een andere voor koeien. Een vriendelijke jongedame kwam ons tegemoet en we vertelden dat onze navigator ons naar een “mound”, cultische heuvel, wees achterop het terrein. Ze was zeer geïnteresseerd, nodigde ons uit verder te lopen, liep zelf mee en waarschuwde ons voor de modder. We hadden al ergere modder doorstaan, en liepen een heel eind verder richting de rivier en ja, daar ontwaren we een nogal onbenullig uitziend heuveltje, maar wel degelijk de echte cultische mound, met Licht- en contactwezen (vermoedden we, en werd even later door onze reiswezens bevestigd). De vrouw was zeer verbaasd hier zo’n prehistorische plek te treffen, waar ze al vaak had gelopen. En ze vertelde ook dat pal aan de overkant van de rivier, zichtbaar vanaf de weg aan die overkant, een menhir staat. Dat was nieuwe informatie voor ons.
In haar bijzijn wilden we geen contact zoeken, namen wel twee steentjes mee; een steentje plaatsen hoefde niet, want dat lag op de vorige plek heel nabij deze (zelfde deva dus). Ze vertelde ook nog dat er een “mound” ws in het dorp Llyswen vlakbij.  Zodoende hadden we nu dus nog twee doelen voor de volgende morgen, nu wilden we eigenlijk het liefst eten en naar bed.
De auto stond geparkeerd op de ruime parkeerplaats van de boerderij, een ideale slaapplek! Nog aan de aardige jongedame of we daar misschien ook zouden mogen blijven overnachten. Ja, dat mocht (na overleg met de eigenaar). Daar ook nog even de dagsluiting met Odilia en lekker slapen.
De volgende ochtend hadden onze jongens nieuws voor ons:  Tijdens het gesprek met Odilia die avond hadden buiten ons weten waren nog twee bezoekers aanwezig geweest: de beide contactwezens van de Mound en van de menhir, om zich aan Odilia kenbaar te maken! Ook dat dus mooi geregeld.
Onze auto stond overdekt pal naast de koeienstal; in een andere stal staan de paarden en ponnies (Engels: ponies). De reiswezens zijn heel tevreden met de plek, wij vinden koeien, paarden en ponnies best leuk. Weten jullie trouwens dat alle paarden een naam hebben, en sommige koeien ook. En ze kennen hun naam ook, daar woirden ze vaak mee aangesproken, en dan herkennen ze dat woord wel. En het vreemde is, paarden weten dat ze paarden zijn, zo worden ze vaak genoemd, maar ze weten niet wat een paard is, en hetzelfde is zo bij de ponnies en ook de koeien, die weten dat ze koe zijn, maar weten niet wat een koe is. Raar hè.  

Boughrood