Alt-linster Poli-soirs

Atlinster: Sleiriffen Polisoir
                     Härtgeslay Polisoir
                     Freylay Polisoir

Drie steengroepen die zich dicht bij elkaar bevinden, en als we naderhand terugkijken… zijn we aan de “verkeerde kant” begonnen, niet de borden volgend naar deze plekken maar onze coördinaten. Het is hier dus bekender dan op de meeste krachtplaatsen – en zo te zien wordt Freylay nog altijd gebruikt.

Op het bord over dit geheel, lezen we dat zich hier resten bevinden van oeroude Keltische en Neolithische culturen. Op de steengroep die Härtgeslay heet, zijn twee kolossale figuren ingebeiteld in gallo-romaanse kleren. Ik denk gezellig aan de Gallo-romaanse figuren uit Asterix en kan me voorstellen dat ook op hen wat laatdunkend neergekeken werd door de niet door de Romeinen geïnspireerde Galliërs. Maar goed, het zullen zeker enorm belangrijke figuren zijn geweest; met het gereedschap van toen was het vast niet zo eenvoudig deze mensfiguren in te beitelen op die hoogte.


Victor Hugo schijnt zijn roman ‘l Homme qui rit (1862-1865) rondom deze plek geschreven te hebben.

Ed is deze dagen niet zo lekker en derhalve meer in zijn lijf dan bij de steengroepen aanwezig. Her en der gaat hij even liggen in het gras tussen de rotsblokken.



Schleifspuren Häerdcheslee (Polissoir)Altlinster, Luxembourg – 
Coordinates: 49.728146N..6.217915E; (accuracy ±6m) – Altitude: 395m
FM #: 3 – Date/time: 23-05-2024 ±16:30

Wij naderen allereerst het Schleifrillen-polissoir, gewoon omdat we daar het eerste aankomen met onze coördinaten. De rillen of sleuven in de stenen werden veroorzaakt, zo stel ik mij voor, door het gesleep van deze enorm zware rotsblokken met het ijs mee, over weer ander gesteente.

Omdat we volgens coördinaten lopen, zijn we minder geneigd de officiële paden te bewandelen. We kijken op Google Maps waar de plek is en hoe deze op haar eenvoudigst te bereiken.
Soms “as the crow flies”, zoals vandaag. Een smal pad tussen hoog en heerlijk geurend fluitenkruid. Daar aangekomen checkt Ed de coördinaten en ga ik lekker op een kleiner rotsblok zitten (mogelijk onderdeel van iets heeeeeeel groots en dieps…).  “Hee steen, ik ga op je zitten.” Ja… ik voel inderdaad (na een tijdje), dat je opgestuwd bent… met je maten… met het ijs mee… en op deze plek bent beland… niet voor niks… niet voor niets… misschien werd je hier stilgehouden… door de aarde-meridianen… misschien hebben magiërs van ooit… je voor deze plekken bewaard en behoed… hihi… ik zie één van jullie lachen naar mij… een beetje een “narren”-lach, straks even een fotootje maken. Wat fijn om zo met jullie kennis te maken.  Om mij heen zie ik de andere rotsformaties. Het geheel spreek ik vanuit mijn zitplekje toe.


Ik vertel ze over de steentjes-wissel en de verbinding die Odilia weer zo graag met deze plekken wil hebben, zodat ze samen met de lichtwezens ervan het grote Europese krachtplekken-netwerk weer kan herstellen. Een lichtend web, verankerd door de powerfulle steenwezens ervan.

 

La Roche des Payens (Rock art) Altlinster, Luxembourg – 
Coordinates: 49.728284N..6.217322E; (accuracy ±6m) – Altitude: 408m
FM #: 4 – Date/time: 23-05-2024 ±17:00


Bij de Härtgeslay zoek ik ook weer een prettig zitplekje en begin als vanzelf een beetje te neuriën, er ontstaan ook woorden in mijn wijsje… mogelijk… denk ik achteraf als ik mijzelf hoor zingen… is dit een lichtwezen dat door mij heen zingt:

Stenen horen te slapen, lekker in de diepte verankerd,

zo… dat ze het licht en de tinkels kunnen handreiken…

hoe dieper verankerd hoe meer aan te trekken valt…

hoe dieper verankerd hoe meer je aan kunt trekken…

voor de wezens in de diepte en voor de mensen

als die willen voelen en ervaren met hun samen-zijn.

Dan moeten ze samen-zijn, dan moeten ze dansen met muziek en vrolijkheid

Of gewoon… met een zachte hart-verbinding… zoals jullie…

We kunnen je helpen verankeren ín de diepte,

heeeeel erg diep, diep diep diep diep diep diep diep

Dichtbij alle aardewezens en alle wortelwezens en alle kleine wezentjes

Helemaal diep diep diep diep diep

Niet helemaal naar het midden van de aarde maar wel er dichtbij

En energetisch kan je dan toch wel die diepte in het aarde-midden raken

Vanuit je nulpunt naar het nulpunt van de aarde, vanuit je nulpunt naar de aarde-diepte.

Freylay (Natural stone) Altlinster, Luxembourg 
Coordinates: 49.728221N..6.215029E; (Megalithic portal)
FM #: 2 – Date/time: 23-05-2024 ±15:00

Bij de laatste steengroep, Freylay, aangekomen, nauwelijks een 100 meter verderop. Zijn we verbijsterd door de grootte en omvang ervan. Wat een prachtige plek voor rituelen. Het is een soort rondedans van heeeeeele grote oude stenen, waar dus nog altijd gebruik van gemaakt wordt. Fijn.

Op het bord van Freylay dat we eerder lazen werd gesteld dat dit een Keltisch “Kult” en verzameloord was. En nog steeds. Als we er komen blijken er meerdere eenvoudige picknick-plekken en een mooie vuurplaats te zijn middenin een kring van enorme rotsblokken. Dus nog altijd vol in gebruik, merken wij op. Wie weet met nog af en toe oude (of nieuwe) rituelen. Het is een geweldige plek. Je zou er prachtig kunnen trouwen bv of een afscheidsdienst van het leven kunnen realiseren. Waarschijnlijk worden solstices en equinoxen hier nog altijd gevierd. Ik zou het zeker doen als ik hier dichtbij woonde. Van de Luxemburgers weten we het niet. We zien alleen hun buitenkant. Het lijken “keurige” mensen met netjes gestucte en geschilderde huizen, precies afgepaalde tuinen en bijgeknipte hagen. Maar… je weet maar nooit.

We besluiten toch nog even een opstelling te doen hier, ik representeer het lichtwezen en kijk, luister en voel alles om me heen. Dan zeg ik tegen Ed: Ik vind het wel heel leuk om zo via mensen-ogen te kijken. Het is hier prachtig! Dat is het zéker. Door mensen-neuzen te ruiken. Door mensen-oren te horen! Wat leuk, wat leuk dat jullie er zijn en mij dit alles kunt laten próeven! “Ja, dit is een nieuw aspect”, lacht Ed, “daar hebben we niet eerder van gehoord! Hier zijn vast veel rituelen en ceremoniën geweest.”

Geweest ja, geweest, geweest… wacht even, hier ook even kijken… wat een leuk door-rommeltje… ja ik kijk nooit met mensen-ogen. Even gebruik van maken hoor! Ja vroeger werden er hier wel rituelen gedaan, met een begin en een eind en een midden, zeg maar, met een herkenbaarheid voor ons lichtwezens en steenwezens. De kracht van deze plek werd dan gebruikt. Er werd gefeest en ontspannen, er was een uitwisseling. En nu gebeurt er ook nog van alles, maar anders. Het is een beetje veranderd allemaal in de loop van de eeuwen. Zo gaan de dingen. “En dat is okay”, vraagt Ed. Ach… okay… of niet okay… ja zo denken jullie mensen… maar het is zoals het is he? Toch? Komt dat door jullie geloof… dat je dat denkt… dit is okay… dat is niet okay…? Wij hebben dat niet zo.

Je mag hier best een steentje neerleggen hoor, maar dat hóeft niet nu je hier vlakbij al een steentje neergelegd hebt. We zijn al verbonden. Jaaaaah… leuk dat jullie er waren en ook heeeeel leuk dat jullie zongen. “Fijn, ik laat je nu weer je taak uitvoeren.” Ik heb niet zo véél taken nu. Ik denk dat er een taak aankomt, dat gevoel heb ik zo, dat komt met dat steentje dat je ons gegeven hebt, voor mij een soort teken dat er iets aankomt, iets nieuws, iets wat voor deze tijd geldt zal ik maar zeggen. “Boeiend.” Het gaat er aan komen. Maar meer kan ik er niet over zeggen want ik weet het zelf nog niet. Ik weet alleen dat er iets aankomt en dat weet ik sinds je dat steentje hebt gegeven. Van net. En ik vind het super spannend. Het staat hier al een tijdje stil, wat overigens heel gewoon is voor steenwezens. Maar ik vind het wel super spannend om nu iets nieuws als een taak te krijgen, erbij. Ik kan het er makkelijk bij hebben want ik ben krachtig en sterk ook al ben ik een beetje ondergronds nog.

Frankrijk

Luxemburg