Beisen-erbirg Menhir

Beisenerbierg Menhir Reckange, Luxembourg –
Coordinates: 49.759183N..6.076009E; (accuracy ±4m) – Altitude: 326m
FM #: 5 – Date/time: 24-05-2024 ±17:00


Aan het eind van een leuk pad voor een kerkje langs… te midden van prachtige bruine koeien, jong en schoon, staat de Beisenerbirg menhir. Voordat ik me op de steen ga richten, móet ik even, met een soort boventoon zang, de koeien naar me toe lokken en inderdaad… ze heffen de koppen en luisteren… en dan komen ze met z’n allen richting ons. Zo ontzettend leuk vind ik dat, kletsen met koeien, van Ferry geleerd, die deed dat met een kleine didgeridoo, ik dus met mijn stem.

Onze laatste menhir in Luxemburg staat dus hier, op deze prachtige plek, en, zoals het hoort vind ik bij Menhirs, is van heel ver te zien. Maar… hij blijkt ‘verkeerd’ te staan! Ik vraag Eddie, die het steenwezen vertegenwoordigt, hoe hij het vindt dat hij verplaatst is. Nou, dat vond ie niet erg, vertelde hij, want hij was omgevallen en vond het maar niks met z’n gezicht in de modder. Als steen kun je best wel wat hebben, maar toch… je bent gemaakt zodat je mooi rechtop een bepaalde uitstraling hebt.

“Maar je bent ook verplaatst…, mis je dan niet je heel specifieke leilijnkruising of krachtplek?” Neehoor, ik sta er dicht genoeg bij. Leilijnen zijn geen läserlijnen zoals jullie dat tegenwoordig noemen, ze zijn wat breder van aard en kunnen meerdere kanten op. Het is dus niet allemaal zo precies.

Ik sta hier met mijn vriend de kerk, je ziet wel dat we bij elkaar horen een beetje. We staan hier uitgelijnd. Ik ben alleen veeeeeel ouder; van vóór de mensen hun tijd bijna.

“Goh, en heb je ook een lichtwezen? Mogen we daar ook even mee praten?” Ja dat kan hoor. Eddie verschuift naar Lichtwezen. Whoeoeoe… jullie komen een boodschap brengen…? “Ja. Wij komen het licht brengen van het grote lichtwezen Odilia, zodat jullie krachtplekken, weer mooi verbonden worden met elkaar, in een groot Licht-web.” Goh, wat mooi dat jullie zo’n opdracht aannemen, dat doet mij wel goed. De koeien vinden het ook wel interessant wat jullie aan het doen zijn. Ze kijken echt toe. Zie je hoe lief ze zijn? Ze hebben wel geen hoorns meer, maar er zit wel licht op de plek van de hoorns en ook het koperen dak van de kerk trekt licht aan. Dat is heel fijn voor mij. Ooooo… wat een mooie steentjes… zou ik deze mogen? Die past zo helemaal bij mij.

“Zou je me willen vertellen wat houw taak is?” Ik overzie meer, kan heel ver reiken, ik kan alle menhirs in de buurt wel zien en heb er ook wel verbinding mee. “Wat leuk! En wie weet, menhir, wordt die verbinding nu sterker.” Dat maakt mij blij!

Na een tijdje gezocht te hebben naar een steentje stelt de menhir voor dat we een steentje bij de kerk vandaan meenemen, want waar hij staat… is er geen klein steentje te bekennen.

Als we paadje weer afdalen komt Eddie op een zijpaadje een versierde boom tegen: prachtige gele linten waaien zacht in de wind.
Bij het bewonderen van dit geheel valt Eddie op dat er ook marretak groeit tussen de gele linten. Als Inge langs komtmoet er natuurlijk lekker gekust en geknuffeld worden onder mistletoe.

Zie ook de doorlink van het Hunebednieuws Café.

 

Frankrijk

Luxemburg