Dolmen de Cavil-largues

Dolmen de Cavillargues – Cavillargues, Bourgogne, Frankrijk – 
Coordinates: 44.116299N..4.546266E (accuracy ±8m)  – Altitude: 221m
FM #: — Date/time: 08-05-2024 ±15:30

Op de terugweg richting Veerle, kiest Wesley’s navigatie (de leenauto) ingewikkelde, moeilijk begaanbare weggetjes. Plots zien we een bord met daarop “Dolmen…” Interessant…! ‘s Avonds vinden we met behulp van Google Maps notabene (Megalithic Portal kent hem niet), de precieze plek en de volgende dag gaan we met Veerle op onderzoek uit. Een uurtje lopen is het, prachtig door de velden met overal jonge en oude druivenstokken en weelderig groen – alles met nog die leuke lichte lentekleur groen die zo geweldig is voor de lever.

Uiteindelijk zien we hem liggen, aan de rand van een kleine bossage, met dichtbij een aantal auto’s geparkeerd, geen steen-bezoekers zoals wij, maar veldwerkers die met de asperges bezig zijn.

We gaan op onderzoek, Veerle stelt de vragen, Ed vertegenwoordigt het steenwezen (na heel precies de coördinaten te hebben opgenomen), en kruipt gezellig onder de liggende platte steen.

“Zeg steenwezen, mogen we even contact maken met jou”, vraagt Veerle. Een beetje brommerig zegt het steenwezen… Ik moet wel van ver komen hoor! Hmmm… hmmmm… “Heb je al lang niet meer gesproken”, vraagt Veerle belangstellend. Ik heb al heeeeel lang niemand meer gesproken, bevestigt het steenwezen, terwijl hier elke dag heel veel mensen langslopen of -rijden, van alles doen… met die machines enz.…

“Hoe voelt dat?” Ik voel me een beetje ongezien zal ik maar zeggen, letterlijk en figuurlijk, terwijl… er was een tijd dat dat niet zo was natuurlijk, maar goed. Dat is voorbij. “Al lang?” Ach wat is lang, in het leven van een steen…

“Heb je een boodschap voor ons, steenwezen?” Een boodschap… ‘n boodschap…. ‘n boodschap…. Hmmmm… kijk naar de sterren… daar zijn duizenden boodschappen, elke dag een andere boodschap… De sterren staan in verbinding met de aarde, anders kan de aarde z’n weg niet vinden. Wij zijn allemaal verbonden, dus we moeten af en toe mekaar ‘zien’. Er zijn ook dolmens op andere planeten… hmmm…

“Lig jij hier goed, steenwezen?” Ja, natuurlijk. Deze plek is precies uitgezocht, ik gaf aan waar ik moest komen. Vroeger maakten mensen hier reizen naar andere werelden, droomwerelden. “En ben jij verbonden, steenwezen, met andere plekken rondom jou?” Jaah, zeker, ik heb mijn maatjes enne… wij hebben niet zoveel contact met elkaar maar we zijn ons bewust van elkaars aanwezigheid. Het wezen van een steenwezen is … een eenzaam wezen zou je kunnen zeggen, verbonden, maar niet zo heel veel… wat zal ik zeggen… actieve communicatie.

Offers worden er ook niet meer gebracht… “Vind je dat belangrijk, dat er offers zijn?”  Ja… als symbool van respect, respect voor de aarde, respect voor de stenen: de waardigheid van ons allemaal is hiermee gemoeid.

Wij blijken ook onze wijn, en andere gaven vergeten te zijn en generen ons wel een beetje. Veerle zegt: “Nou steenwezen, nou dat we u ontdekt hebben, maken we misschien een pelgrimsplek van u.” Oooooooo, mijn hémel! Wat zullen de sterren daarvan zeggen? “Ja want weet u, ge ligt dicht bij een plek waar we van alles aan het beginnen zijn” (Veerle is Vlaamse). Oooooooo… dat is heel speciaal, bijzonder! Het lichtwezen waaronder ik val weet hier misschien meer van. Wat is dat voor iets dan? Kan ik … kan ik iets betekenen hierin? [Blijkbaar komt er een bepaalde trilling met deze woorden van Veerle mee die hem iets triggeren.] “Ja, steenwezen, je kan wel zeker iets betekenen, want we willen juist die verbondenheid terug die gij zo gemist hebt. Die willen wij graag brengen hier en dan is het zo bijzonder dat wij jou hier ontmoeten. Zo dicht bij die plek waar wij van alles aan het beginnen zijn, aan het herontdekken en experimenteren.” Leuk… spelen? “Jah, met veel blijheid en weet ge… steenwezen, ook met heel veel liefde. Met van die mooie zachte vibraties.” Ja… dat was voor mij zichtbaarder in het verleden, het is er nu ook wel maar niet zo zichtbaar. Mooi om het meer openbaar te brengen. Als ik daar wat voor kan betekenen, is dat wel heel mooi! “Ja, er zijn best wel mensen in onze groep die heel dicht bij die rituelen staan, ook een paar heksen.” Ooooooo, heksen! Oeoeoe… die heb ik lang niet meer gezien! Maar ik hoef niet elke dag gewekt te worden hoor! Da’s voor mij te veel! Maar heksen jaaah! Magische wezens! Nou fijn, mooi bericht. “Dankjewel steenwezen, het was fijn jou te ontmoeten!” Nou, dan ga ik weer hoor, dit is al wel heeeeel veel voor mij. Ooooo… ik ben aan het gaan… ik ben aan het gaan…

“Doei.”

Ik – Inge – vind het leuk om het lichtwezen te vertegenwoordigen.

“Ach lichtwezen…” begint Veerle. Ik ben een beetje wakker geworden, er gebeurt hier van alles. Wat leuk, wat leuk, wat leuk! Oeoe… Ik ben verbonden met deze plek en deze steen… en nu word ik wakkerder en ik zie de zon… en bloemetjes… net alsof ik een soort ‘gewekt’ ben. Joeoeoe!

Ik hoor wel mensen, maar het gebeurt niet vaak dat ik aangesproken word. “Is er iets speciaals wat je ons wilt vertellen?” vraagt Veerle. Volgens mij heb jíj́ óns wat te vertellen. Volgens mij heb je een speciale boodschap, dat trilt een beetje om jou heen. “Ja, da’s waar”, zegt Veerle, “ja lichtwezen, da’s wel juist gezegd ja. Ik denk dat ik op de een of andere manier naar deze buurt getrokken ben, omdat ik hier… iets te doen heb… iets te begeleiden… iets te… realiseren.” Iederéén heeft iets te doen en te begeleiden en te realiseren hè? Wat is het speciale?

Het is even stil… en dan zegt Veerle: “Het speciale is dat het iets aanroept waarin iedereen aanwezig is en mogelijk maakt dat anderen kunnen doen wat ze te doen hebben. Dat is het bijzondere. En het is met deze plek verwant omdat deze plek een verbínding maakt, niet ver hier vandaan, tussen de verschillende dimensies. En heel veel mensen zijn op dit moment nog niet in staat om daar te geraken. Maar iedereen kán dat wel. Dus ge heeft gelijk, iedereen heeft ergens een stukje te doen, maar veel mensen zijn dat contact ermee een beetje verloren, net zoals het contact met jullie, met deze plek verloren is geraakt. Zo zijn veel mensen de verbinding verloren met wat ze hier komen doen, met dat wat echt belangrijk is. En ik denk dat ik nogal wakker ben.”

Daar… is een plek van verbinding… wijst het lichtwezen… en helemaal rechtuit ook, de plekken vormen een soort ruit. Wat je zegt klopt wel… dat nu niet zoveel mensen hun taak meer bewust hebben. Ze wíllen echter wel. “Ja, ze willen wel”, beaamt Veerle.  Anders is het ook maar een beetje aanrommelen. Dat zien wij lichtwezens wel dat de meeste mensen niet zo goed bewust weten wat ze aan moeten met het leven. Dus dan is het wel heel fijn, als er wat mensen zijn die hun taak wél bewust hebben.

Enne… jaaah… jaaah… nu we wat dieper gaan… ik zie wel dat in die ruit… van alles gebeurt… bedoening en gedoe… de lichtwezens van de plánten komen er meer naar voren. “Ja, daar zitten wij.” Dus die speciale boerderij is precíes dáár? “Precies dáár ja. En… lichtwezen, er zijn dus nóg twee punten hè?” Ja. Daar en daar, het is een ruit. Het lichtwezen wijst recht naar voren en naar achteren, waar het huis van Veerle in Tresques staat en vrij precies links en rechts. Een ruit.

Opeens wordt het lichtwezen heel levendig, alsof het zich plotseling iets realiseert. Hee maar… ik kan best iets voor jullie betekenen hoor, als je dat wilt. Veerle wordt er heel blij van. “Ja, nou, gráág!” Ik vind het wel heel leuk dat je hier zo komt; ik kan je wel zeggen dat veel mensen hun taak niet meer bewust hebben maar my goodness… ik ben zelf ook in slaap! Best in slaap wel. Jemig.

“Nou lichtwezen, geweldig. We kunnen echt wel alle hulp gebruiken! Zou je willen helpen om het netwerk van ehh… van liefde (ja, dat is wel het juiste woord) te weven…? Zodat de mensen daar gemakkelijker op af kunnen stemmen?” Een web van liefde weven… mijmert het lichtwezen… goh… als je het zegt dan zie ik het voor me en IS het er al. Zo wonderlijk werkt dat. Een web van liefde… “Ja hè”, beaamt Veerle, “het is er gewoon al, ik voel het.” Nou, dat is snel gebeurt, deze taak. Zal ik het ook een beetje onderhouden voor jullie? “Dat zou heel fijn zijn, als je het mee zou willen helpen onderhouden.”

Gisteren hebben jullie volgens mij met een ander lichtwezen gesproken, een heel ander soort lichtwezen dan dat ik ben, maar we kennen elkaar wel. “Ja, dat was een gróóts lichtwezen. Het was heel mooi om kennis te maken.” Kijk, ik ben het lichtwezen van deze steen, die weer verbonden is met de aarde, zodat ik op mijn beurt verbonden kan zijn met de lucht. Maar díe is verbonden met de aarde èn de hemel. “Ja”, beaamt Veerle, “dat konden we heel goed voelen. Hij heeft ons ook heel mooi uitgelegd hoe hij, nog voordat wij samen kwamen en ons verbonden met het nieuwe plan, hij er al was. Dat de plek ons gevonden heeft.” Jaaa, jaaa, jaaa… zingt het wezen. “De plek heeft ons gevonden. En weet je lichtwezen, die andere plek waar wij nu wonen, heeft ons ook gevonden hè? Ik denk dat die andere twee plekken van de ruit nu ook al best snel zichtbaar zullen worden.

Is daar een kerkje ergens…? Dat blijkt inderdaad te staan. Een kerkje dat heel hoog staat. Hmmmmmm…het gaat niet zozeer om de kerk maar om de plek waar de kerk op staat. Veerle kent de plek. “Het is een heel bijzondere plek daar!”

“En ginder”, wijst Veerle de andere kant op, “daar staat volgens mij ook wel een kerk”… nee… dat is niet echt een kerk… dat komt wel… die plek komt er nog wel aan…

Enne… die boerderij… van dat licht-aarde wezen zal ik maar zeggen… waar jullie eigenlijk een startpunt hebben gemaakt… daar moet wel nog iets gebeuren!  Veerle oppert dat dat mogelijk in de afstamming zit, in de lineage. Er moet daar echt nog iets gebeuren, dan gaat het nóg meer stromen. Ik vind het heeel knap zoals het nu stroomt… maar inderdaad… zit het nu bij het jongske. Ja. “Bij Hubert.” (Zoontje van Damien/eigenaar.) Droefheid. Er zit veel droefheid. Het stroomt door de mensen-lijnen heen. Damien kan zijn ding doen omdat het jongske het nu heeft opgepakt. Het komt uit zijn familie. Veerle herkent het. “Het komt bij de ouders vandaan.” Hmmmm… ik zal er wat licht en heling brengen… “jaah.” Maar er is nog werk te doen hè, ‘t jongske kan er niets mee. Het zal daar blijven hangen. En ook in de gebouwen. “Ja, hun as staat daar ook nog. Zeg lichtwezen, zouden we die as niet hier kunnen brengen? Is dat een mogelijkheid?”

Ik vind het helemaal goed als “Steen” het ook goed vindt, maar ik kan het NIET voor hen oplossen… dat wat nog hangt… Steen vindt het echter niet goed. Ik ben daar niet voor bedoeld, zegt Ed als steenwezen. “Is er dan een andere plek hier in de buurt waar het kan?” Het kan niet zomaar over het land uitgestrooid worden. Misschien de as begraven en er een boom neerzetten of een rozenstruik, iets dat elke keer weer bloeit. Maar… het zal allemaal niet zomaar vanzelf gaan… er zit nog weinig beweging in.

“Alles op eigen tijd”, beaamt Veerle.

Frankrijk

Luxemburg