Der Schwaarze Mann

Der Schwaarze Mann (rock art) Müllerthal, Waldbillig, Echternach Luxemburg
Coordinates: 49.790949N..6.303828E (Megalithic portal) (FM #: 8 – Date/time: 01-05-2024 ±12:00

De volgende namiddag arriveren we bij Ed’s zoon Tim en zijn partner Gaelle, die in België bivakkeren, vlakbij de Luxemburgse grens; dit geeft ons een perfecte mogelijkheid om wat Luxemburgse krachtplekken te bezoeken.

Het is woensdag 1 mei en schitterend lenteweer. Het is echter ook een feestdag hier en er zijn veel mensen aan de wandel, maar gelukkig ligt onze Schwaarze Mann langs een rustig pad, wel een fikse klim omhoog. Dit moet ‘m zijn, we zien de ooit ingekerfde Zwarte Man. Eerst even uitpuffen en lekker lunchen onder de boom.

O my God! Ik bedenk me opeens dat ik de door Odilia opgeladen steentjes vergeten ben, en ook het lekkers voor de wezens, beetje oenig wel. We moeten er duidelijk weer inkomen.

Odilia is de zgn. landschapsengel, voor wie we deze krachtplekken bezoeken; zij heeft met haar Licht de krachtplekken van West-Europa onder haar hoede, maar verloor in de loop van de tijd haar connectie met een aantal ervan. Onze taak is nu, om kleine, door haar opgeladen steentjes bij de verloren krachtplekken te leggen en vanuit de plekken een steentje bij de Odiliënberg in Duitsland, haar thuisbasis. Dat blijkt voldoende om de connectie weer te herstellen.

Welke krachtplekken we bezoeken… ?

Die ontvangen we van onze vrienden Ferry en Margrete die rechtstreeks contact met Odilia hebben. Margrete ‘hoort’ haar als het ware en ik, Inge, heb op deze wijze met Ferry en Margrete door Wales en Ierland gereisd en ken daardoor de wijze waarop dit werkt en de trilling van Odilia best goed.

Maar nu hebben we dus de door haar opgeladen steentjes in de auto laten liggen en het is te ver om ze op te halen.

Ik bedenk wel dat, du moment dat het steentje van deze krachtplek ‘live’ bij Odilia op de Odiliënberg aankomt (maar dat kan best nog wel even duren), Odilia in ieder geval met deze plek kan connecten. De Schwaartze Mann daarentegen, moet daar op wachten, is nu nog niet gelijk verbonden, tenzij… we mogelijk de trilling van Odilia ook ter plekke kunnen uitnodigen door met elkaar het kleine ritueel van de hartverbinding te doen.

Vier doen meer dan twee, dus ik nodig Tim en Gaelle er ook voor uit, die er een pietsie verlegen mee zijn. Met elkaar chant-end, de linkerhand naar elkaars hart, merk ik op dat mijn stem licht gedeprimeerde tonen produceert.

Vervolgens ga ik het steenwezen vertegenwoordigen, lekker tegen de rotsformatie aan zittend: “Good afternoon”, begint Ed. We moeten lachen; we kunnen, nu Gaelle net vertrokken is, gewoon over naar het Nederlands, ff schakelen… “Goedemiddag, steen van deze berg, of eh… hoe zal ik je noemen?”

Het steenwezen moet ergens van diep weg komen… geeuwend zegt-ie: Ach, namen…

Ed probeert “steen”, maar het steenwezen reageert krachtiger op “rots”. Ed wil van alles weten, maar het steenwezen vindt het bijna te oninteressant om zijn best te doen de vragen te beantwoorden.

Ach ja, die zwarte man, die werd er op een goed moment ingekerfd, maar ik ben zelf veeeel ouder. Na een tijdje niks en Ed die vragen stelt, zegt het wezen een beetje ‘pissed’ te zijn. Word ik helemaal wakker gemaakt voor deze nietszeggende onzin-dingen, wat ik leuker vond was toen jullie zongen… En ik merkte ook op dat jullie picknicken bij mijn boom. Dat gezing heeft mij gewekt als het ware. Ik ben eigenlijk altijd een beetje in slaap en heb er geen behoefte aan om wakkerder te worden. Ik ben wel okay zo. Wel ving ik door jullie gezing even een glimp op van iets, van licht.

“Heb je liever dat ik je met rust laat? En als we dan nog even zingen, hoor je ons dan wel?” Ik hoor het, en ik kom als ik kom.

“Okay, dan laat ik je nu met rust, dankjewel!”

Grmummmf.

Ed en ik veranderen van rol en ook van plek. Hij vertegenwoordigt nu het lichtwezen van deze krachtplek. Het lichtwezen vertelt dat het veeeel groter is dan deze plek, maar nu op dit moment de rotsformatie als een omhulling ervaart waar vanuit het naar buiten straalt.

We krijgen nu helder dat het steenwezen juist slapend zijn taak het beste kan vervullen, dat is wel grappig omdat zijn taak is… om in een bepaald soort waakbewustzijn aanwezig te zijn, maar ja, wel op steen-frequentie. Er wordt ons verteld dat het hem erg veel moeite kostte om zich als het ware toe te spitsen voor dit gesprek en ook weer terug te gaan in diezelfde slaaptoestand van waakzaamheid.

Ik vraag me af of we – nu in contact met deze lichtkracht – ook met de lichtwezens van de nabijgelegen krachtplekken, 6 en 7 in de nummering van Ferry en Margrete, connecten. Het lichtwezen: Dat gebeurt nu, nu je die vraag stelt.

Heel leuk krijgen we ‘s avonds bericht van Ferry en Margrete dat Odilia al opgemerkt had dat de steentjes in beweging waren gekomen – zo grappig dat ze ons kan volgen via de steentjes die we in de auto hebben – en dat ze inderdaad nu al contact heeft gekregen met deze plek. Een nieuwe plek voor haar, ze is er heel blij mee.

Zelf ben ik benieuwd naar hoe dit lichtwezen de toestand van de aarde ervaart.

Prima. Een moment later was er echter verdriet voelbaar en vertelde het lichtwezen dat het wel zo was dat diverse soorten (dieren, maar ook planten) aan het uitsterven zijn en ook al uitgestorven. Misschien is de dreiging van het uitsterven wel het verdrietigste. Wij kunnen ons dit goed indenken en sluiten af door onze dank uit te spreken en de grote rotsformatie als toegezegd in slaap te zingen – Inge met haar handen op de rots, Eddie met zijn handen op afstand werkend. Zo helpen we de rotsformatie op onze manier om van ‘naar buiten toegespitst’ … uit te dijen naar diepte en slaap.

Op 24 mei, aan het eind van onze vakantie, zijn we opnieuw vlakbij der Schwaarze Mann en besluiten alsnog een door Odilia opgeladen steentje hier neer te leggen. We begroeten de plek hartelijk en vertellen dat Odilia de verbinding al gemaakt heeft, hopelijk op een fijne manier voelbaar voor het steen- en lichtwezen hier. Een klein feestje volgt… voor de natuurwezens.

Frankrijk

Luxemburg