Menhir La Pierre-qui-vire – Gurgy-le-Chateau

La Pierre qui Vire (Menhir)Gurgy-le-Chateau, Côte d’Or, Frankrijk –
Coordinates: 47.825826N..4.901199E; (accuracy ±4m) – Altitude: 457m
FM #: — Date/time: 19-05-2024 ±13:00


Vanuit onze heerlijke plek Lothloriën, zien en ontdekken we ook deze menhir. Vooralsnog zijn we er niet achter wat de naam betekent, maar er schijnt ook een nabijgelegen abdij zo genoemd te worden. Abdij naar de steen of de menhir naar de abdij. De naam (de steen die draait) slaat op de legende van het draaien van deze steen op 12uur ’s middags als de klokken van de nabije gelegen dorp St-Broing-les-Grives. Er zijn veel stenen waar een dergelijke legende aan gekoppeld zijn.­

Eddie staat voor de steen, hij voelt hem al.

‘Wat heb je een práchtig gezicht in je!” Jaaah… ik kijk alle kanten op. Alle kanten. Wij zijn een soort kijkstenen, we kijken ook de hemel in. “Maar je hebt hier wel veel bomen om je heen, vind je dat niet jammer?” Nee hoor, we kunnen er gewoon doorheen voelen. Wij zitten hier al veel en veel langer als al deze bomen. We kunnen ze net zo goed weg bedenken!

Ik ben blij met jullie bezoek! Ik word er wel vrolijk van. Fijn.

‘We hebben deze steentjes meegebracht. “Herken jij het licht ervan?”

Nou ehhh… herkennen… ik zie wel gloed.

“Dit licht, deze gloed, komt van het grooote lichtwezen dat alle krachtplekken in West-Europa met elkaar wil verbinden.” O… zijn we niet verbonden dan? “Misschien voel jij je als steen wel verbonden maar ik weet niet of jouw lichtwezen dat ook zo ervaart.”

Lichtwezen… ik heb wel te doen met een lichtwezen ja…, maar wij stenen opereren anders hoor. “Dus jij voelt je wel verbonden met andere steenwezens hier?” Ja, ja, ja… dat zeker! “En hoever reikt die verbinding?” Als je meet in mens-loop-dagen… dan wel vier! Vier à vijf dagen ver. Ik voel mijn maatje in de buurt. Niet altijd hoor, want vaak ben ik heeeel diep weg en voel ik de onderlagen van de andere stenen, maar soms ben ik aan de oppervlakte zoals nu, en dat is ook fijn. Dat geldt niet voor alle stenen hoor, maar ik vind het wel leuk. Vogels… zo mooi, ook wel een heel mooie uitlokking als het ware. Dat geluid van die vogels zinkt gelijk heel diep in…

En het lichtwezen…? Eddie, zou jij nu ook het lichtwezen willen vertegenwoordigen?

Mijn hemel… haha… okay… ik voel de verandering gelijk. In vergelijking met mijn vriend hier heb ik nul density. Ik ben niet leeg, maar ik heb geen stoffelijkheid.

“Herken jíj dat licht dat uit die steentjes komt (De steentjes opgeladen met het licht van Odilia; het open doosje hebben we neergelegd.) “Ben je verbonden met dit licht?” Nou.. het doet me wat. Het is een soort eh… hoe zal ik dat zeggen. Het heeft een bepaalde kracht en een straal die heel ver gaat maar die niet heel breed is. Laser-achtig.

“En wat vind je ervan als we hier een steentje achterlaten, zodat je altijd kunt connecten als je dat wilt?” Nou, dat geeft mij een bepaalde richting. Moet ik me daarop richten? Is dat het idee?

“Misschien. Soms wil het grote lichtwezen zich wellicht richten op jóu en heeft het een bepaalde boodschap…” Ooooooo… dat is leuk… “Misschien heeft ze wel een bepaalde taak voor je.” Ooooooo… dat vind ik leuk…

“Heb jij een specifieke taak eigenlijk?”  Tjaaa… het is alsof ik mijn licht begeleiden moet naar plekken die dat nodig hebben, dat kunnen blaadjes zijn, of bomen, dieren… stenen zelfs. Ik zorg ervoor dat het licht komt en weeft, patronen weeft door de bomen heen. Dat is wel heel leuk, daar kunnen andere wezens dan op springen en doen, als een tapijt of zo. Ik ben een soort connector, een wever.

“Heb je ook connectie met de andere lichtwezens?” Tsja… waar begin en eindig je als lichtwezen… Soms verandert de trilling en daar is dan misschien een ander lichtwezen. “Heb je ook niet een verlangen om te connecten met andere lichtwezens?”

Ik ben al verbonden.

Ja, daar sta je dan als individueel mens.

“Dankjewel!”

We doen de steentjes wissel en leggen wat lekkers neer.

Frankrijk

Luxemburg