Menhir bij Chapai-ze

Menhir bij Cahapaize, La Pierre du Diable (Menhir) Chapaize, Bourgogne, Frankrijk
Coordinates: 46.5553N..4.70679E (accuracy ±4m) FM #: — Date/time: 03-05-2024 ±17:00

In Luxemburg begeeft onze auto het, 2 mei brengen we gescheiden door, Ed in het servicecentrum, ik in het huis van Gaelle. Het regent. De volgende dag vertrekken we met een leenauto en overnachten in een hotelletje in Cluny. De tent zetten we alleen op als we ergens twee of meer nachten blijven, voor één nachtje is het een te grote klus. Goede keuze, flink onweer en prachtige regenbogen… ‘arcs du ciel’ leren we, in het Frans.

Op weg naar Cluny zegt Ed plots… “Hee kijk daar eens, een menhir volgens mij!” Dichterbij komend blijkt het inderdaad een prachtige menhir. Ik bel Margrete even om te checken of Odilia al connectie heeft met deze. Margrete neemt echter niet op, dus we besluiten hem gewoon ‘mee te nemen’ in onze steentjes-wissel.

Ik begin zomaar een beetje tegen de steen te praten – en zonder dat ik dat expliciet gevraagd heb, neemt Ed de rol van steenwezen op zich. Ik ben al verbonden hoor met eh… Odilia… zoals jij haar noemt, maar zo ken ik haar niet, zegt Ed op monotone wijze, een heel andere stem. Ik ken haar soort licht. Ik zit hier al best een tijd, in ieder geval in mensentermen, in stenen-leeftijden ben ik nog niet zo heel oud.

Op mijn vragen vertelt de steen…

Ik sta hier met uitzicht over veel, ik ben ook best goed zichtbaar. Vroeger was ik betrokken bij vieringen, dan kwamen er veel mensen, sommigen te paard, sommigen lopend…, soms was het een heel geheimzinnig gebeuren, maar meestal open vieringen, met de seizoenen mee. Omdat ik hier zo door velen wordt gezien, heb ik ook invloed op veel.

“Ja, je staat hier prachtig”, beaam ik, “ik denk dat veel collega menhirs jaloers op je zouden zijn…”

Nou nee hoor, ik denk niet dat wij stenen dat kennen, jaloezie. Ja, doe dat maar met dat steentje van wie jij Odilia noemt, dat is prima, nu ga ik weer weg hoor, mijn eigen diepte in.

Als ik even later het lichtwezen van deze plek representeer, vraagt Ed hoe dat voor mij was, om zomaar vanuit het niks toegesproken te worden… Ik ben heeeeeeel weids aanwezig, heeeeeeeeel weids… en nou hoor ik hier ergens een stem en die vraagt mij wat… hoe is dat… vraagt de stem… jahhh… dat gebeurt af en toe… “Maar hoe is dat voor je, vraagt Ed, wat voel je erbij?” Eerlijk gezegd… ben ik daar niet zo mee bezig.

“Hoe is de lente voor je?”

De wisseling van de seizoenen…. Hmmmm… ja, dat is prachtig. Elk seizoen is prachtig. Alles is zich nu aan het openen, overal gaat alles open. Ik ben een lichtwezen met veel zacht plezier. Ik ben met veel krachtplekken verbonden maar hier deze Pierre du Diable is mijn thuisplek. Waarom Pierre du Diable? Misschien omdat er vroeger wel genootschappen waren die een ‘Pact met de duivel’ hadden, of waarvan anderen dachten dat ze die hadden. Maar dit is totaaaaaal geen duivelse plek, zolang ik me dat kan herinneren is dit een plek van zachte grootse open blijheid, de hele omgeving hier.

Ik krijg een beetje mee dat jullie iets voor de natuurwezens mee hebben, wat fijn. Ik vertrek nu, daaaaaag!

Frankrijk

Luxemburg